Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φθινόπωρο

Αρχείο 25/11/2014

fav-3

«παραχώρησε στον εαυτό του
Με μια βασιλική χειρονομία,
Το προνόμιο του ονείρου,
Αφήνοντας την μικρή Ελπίδα

Γιώργος Μακρής

Αν υποθέσουμε πως τα ποιήματα έχουν μια ξέχωρη ζωή, έναν βίο δικό τους, έξω και πέρα απ΄τον δημιουργό που τα δωρίζει στα πόδια της μούσας του, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να τα ξαναδούμε, ομορφότερα από ποτέ, να ξεχειλίζουν από καταφάσεις και ακυρωμένες άμυνες.

Μπορούμε να δούμε ξανά τη θέση που πέθανε ένα δέντρο. Τ απόφωνα απ΄αυτή την περασμένη ζωή υπάρχουν ακόμη στον ερμητικό κήπο του περιβόλου με τους ακατόρθωτους ίσκιους. Είναι βέβαιο πως κάποτε, εμπρός μας θ΄απλωθεί ολόκληρο το φθινόπωρο, με τις μελαγχολίες, τις αποστάσεις του. Η θέση της άμυνας αναλογεί σε μας τους ίδιους που συναντιόμαστε τυχαία, μοιράζοντας τα φορτία μας.

Η κίνηση των παραθυρόφυλλων που σφραγίζει οριστικά μια εποχή συνιστά άλλη μία από τις πιο εκφραστικές και γνώριμες σκηνογραφίες του φθινοπώρου. Και η απουσία των ποδηλάτων απ΄τους κατακλυσμένους δρόμους, καθώς μες στις αποθήκες, ζουν τα πράγματα του καλοκαιριού. Τα ρούχα των εργατών, ένα παλαιό νόμισμα  καταρρακωμένο απ΄τα χρόνια, σύνεργα μοναξιάς. Το σκεπασμένο ποδήλατο τίποτε δεν μαρτυρά για το ιδρωμένο σώμα της, το εφηβικό που εννοεί ο ποιητής, όταν καθίσταται ερωτικός, προβαίνοντας σ΄υπαινιγμούς για το βαθμό της ελευθερίας.

Αυτοί λοιπόν, που με κομμένη την ανάσα προσμένουν το τέλος του χειμώνα, αυτοί που επιβιώνουν μ΄αναμνήσεις, μετρώντας τον καιρό μ΄εορτολόγια οι αναβάτες των ποδηλάτων, τα ερωτικά κορίτσια της περιόδου του θερισμού που περνούν τις μέρες τους παράφορα ερωτευμένες, το εγκατεστημένο φθινόπωρο, οι φοιτητές που κατακτούν τους σταθμούς των λεωφορείων, όσοι απομένουν ακόμη, συνθέτοντας την αποψινή σκηνογραφία του κόσμου αυτοί όλοι συνιστούν το μεγάλο, ανώνυμο πλήθος για το οποίο ο Γιώργος Μακρής έγραψε τα ποιήματά του. Αυτά τα δίχως ελπίδα και μ΄ανοχή ποιήματα.

*

©Απόστολος Θηβαίος

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε