Ιωάννα-Μαρία Νικολακάκη, Flying ship [2015]

Αρχείο 23.10.2015

fav-3

– Ιπτάμενο τι ;  Δε θα ‘σαι καλά, χρυσό μου!

– Γιατί ; Μου εξηγείς γιατί ; Το Burj alArab στο Ντουμπάι γιατί έχει σχήμα πλοίου ; Το νοσοκομείο White Sails Hospital & Spa που φτιάχνεται στην Τυνησία; Το Μουσείο Ναυτικών Επιστημών στο Τόκιο;

Έλα μου ντε; Τι το υπερβολικό να ‘βρισκε, δηλαδή, μια μάνα που η κόρη της- είκοσι δύο χρονώ μπουμπούκι- αντί να της αναγγείλει ημερομηνία γάμου και να την πάρει να σουλατσάρουν στο Κολωνάκι δοκιμάζοντας κότσους σινιόν και νυφικά, της ανακοινώνει ότι προτίθεται ν’ αφιερώσει τη ζωή της στην κατασκευή ενός αεροπλάνου με σχήμα πλοίου; Το επόμενο βήμα – στα Μεταπτυχιακά– θα ήταν να σχεδιάσει διαστημόπλοιο προς διευκόλυνση της απόβασης των UFOs στη Γη και το μεθεπόμενο- στα Διδακτορικά– να πάρει τη βαλιτσούλα της και να πάει να κατασκηνώσει στον Κόκκινο Πλανήτη, έτσι, για ν’ αλλάξει τον αέρα της ! Ε, λοιπόν, το παιδί έχανε λάδια. Και αν σκόπευε να περιπλανιέται μέχρι τα εβδομήντα της στα έδρανα, αντί να βρει ένα παλληκάρι ν’ ανοίξει σπίτι τώρα που γυρίζει και σφυρίζει, τους γονείς της να τους ξέγραφε από τη λίστα: μιλημένα – ξηγημένα. Της τα ‘πε απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Όχι, που θα την άφηνε !

Στην άλλη άκρη του σύρματος, επικράτησε σιγή. Με 18.980 μόρια, το Τμήμα Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών στο Πανεπιστήμιο Πατρών ήταν, για τη Μελίνα, κάθε άλλο παρά «σκάλωμα» λόγω μορίων. Και τότε -που έδινε Πανελλαδικές- και τώρα που όλη αυτή η πορεία έφτανε σιγά – σιγά στο τέλος της, τίποτα δεν άφησε στην τύχη του. Ό,τι έπεσε στην αντίληψή της, το ‘κανε φύλλο και φτερό. Κυνήγησε, έψαξε, ρώτησε, διάβασε, ταξίδεψε, γνώρισε, επικύρωσε και απέρριψε. Πάντως ποτέ δεν είπε «ναι» ελαφρά τη καρδία. «Βιβλιογραφία υπάρχει.» κατέληξε ήρεμα, «Καθηγητή βρήκα, οπότε πού το πρόβλημα;».  Η γραμμή έπεσε κι η μικρή έμεινε να χαζεύει, με μάτια – βρύσες, τον πίνακα με τις πασχαλιές που κρεμόταν πάνω απ’ το γραφείο της. Μία φορά να είχε την υποστήριξή τους, και τι στον κόσμο.

Πήρε στα γόνατα το laptop, έφτασε απ’ το ράφι καναδυο σχετικά συγγράμματα και στρώθηκε στη δουλειά. Διάταξη σελίδας, Αντιγραφή-Επικόλληση, Εισαγωγή Γραφημάτων, Αλλαγή Γραμματοσειράς, η Times New Roman 14 δεν της καθόταν καλά στο μάτι, το δωδεκάρι ήταν πιο συμμαζεμένο, και βέβαια Συντακτικό του Τζάρτζανου και Γραμματική του Τριανταφυλλίδη, κοτζάμ Πτυχιακή ήταν, πώς. Για τους επόμενους δύο, πέντε, εφτά, δώδεκα μήνες, το μενού περιλάμβανε διάβασμα, σχέδια κατασκευής του αεροσκάφους και αρχές συντήρησης κι επισκευής των κινητήρων του, βασικά στοιχεία της εσωτερικής του διαρρύθμισης και εξονυχιστική μελέτη σημαντικών παραμέτρων όπως η ταχύτητα και η σταθερότητα. Να τυραννιέται μέρα-νύχτα με ολικά μήκη, μέγιστα πλάτη, βυθίσματα και εκτοπίσματα, κέντρα βάρους και άντωσης, ημιτονοειδείς καμπύλες και ολοκληρώματα και κάθε βράδυ, που ‘πεφτε για ύπνο, να κλείνει τα μάτια και να το βλέπει μπροστά της ολοζώντανο: ένα υπέρλαμπρο αεροσκάφος σε σχήμα πλοίου με πρύμνη, πλώρη, ύφαλα κι έξαλα, γάστρα, δεξαμενές και μηχανοστάσια αλλά και με κορμό, πτέρυγες, πηδάλια κι έλικα, κινητήρες και σύστημα τροχών, το τέλειο κράμα για την ασφαλή, γρήγορη και οικονομική μεταφορά επιβατών στον αέρα. Και ξαφνικά, πεταγόταν απ’ τον ύπνο της κάθιδρη, φόραγε όπως-όπως τα γυαλιά της κι έκανε διορθώσεις, προσθέσεις, αφαιρέσεις και πολλαπλασιασμούς, έσβηνε κι έγραφε μετά μανίας, το x, το yτο z, η προθεσμία ήταν ασφυκτική και το θέμα απαιτητικό- δεν έπαιρνε χασομέρι- ώσπου να ‘ρθει η μέρα να εκθέσει το αποτέλεσμα των κόπων της στο προκαθορισμένο μηνιαίο ραντεβού με τον κ. Παντιερίδη.

Κυριάκος Παντιερίδης, αναπληρωτής Υπολογιστικής Ρευστοδυναμικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Δεν ήταν απλά «ένας καθηγητής». Ήταν διάνοια. Ιδιοσυγκρασία λεπτή, που συχνά άγγιζε τα όρια του εκκεντρισμού, κυκλοφορούσε πάντα μ’ ένα σαμπανιζέ μαντίλι στο πέτο του σακακιού του, μύριζε μονίμως after shave λεμόνι, είχε μια κόκκινη κρεατοελιά στον αριστερό κρόταφο και βάδιζε σαν καβούρι κουτσαίνοντας ελαφρά απ’ το αριστερό του πόδι, σημάδι απ’ τα κατορθώματά του στον στρατό, τα μοναδικά χρόνια που τον άκουσε ποτέ η Μελίνα να αναπολεί. Συγκέντρωνε τις αρετές ενός σπαρτιάτικου χαρακτήρα μ’ ένα πνεύμα σχεδόν μαντικό: μάτια γυμνασμένα, λόγια συμβολικά, δάκτυλα νευρώδη. Μία λέξη τον χαρακτήριζε: όραμα. Δοσμένος στον τομέα του μέχρι τα μπούνια, μπορούσε – στα σαράντα οκτώ του – να μείνει μέρες ξάγρυπνος δουλεύοντας πάνω σ’ ένα θέμα που άνοιγε καινούργιο μονοπάτι στον εγκεφαλικό του λαβύρινθο. Το motto του ήταν To get the job done.

Από τη μέρα της παρουσίασης της Πτυχιακής της, η Μελίνα πάτησε deleteευθύς-εξαρχής. Και σήμερα ακόμα να τη βρεις και να τη ρωτήσεις, «Μια μέρα σαν τις άλλες!» θα σου απαντήσει, θα τινάξει το μαλλί και θ’ αλλάξει κουβέντα, όσο εύκολα αλλάζει T-shirts και χρώμα κραγιόν. Το φαρμάκι που ‘φτυσε τόσα χρόνια, η ίδια μόνο το ‘ξερε. Τι να διατυμπανίζει και σε ποιον; Ποιος θα ‘νιωθε στο πετσί του τις αγωνίες της, τα ξενύχτια της, τα παραμιλητά της κάθε φορά που έτρεχε με το τελευταίο λεωφορείο να προλάβει να δώσει μάθημα, να πάρει τη βάση στο εργαστήριο ή να οργώσει την Αθήνα για να βρει βιβλιογραφία στα μέτρα του θέματος της Πτυχιακής της; Αυτά καθένας τα κρατάει για ελόγου του, τα μαζεύει και τα μετράει ένα-ένα σαν διαμαντάκια στο σκοτάδι τις νύχτες που πέφτει για ύπνο: κείνο τον αγώνα έδωσα για ‘κει, τούτον τον αγώνα για ‘δω, τον άλλον αγώνα για παραπέρα… Μετά, παίρνει βαθιά ανάσα και κοιμάται λέφτερος σαν πουλί, σίγουρος ότι ό,τι έκαμε, το ‘καμε με τον ιδρώτα και το μεράκι του: ούτε κλεψιές, ούτε ατιμίες. Στο κάτω-κάτω, τι αξία έχει η νίκη – η οποιαδήποτε νίκη- χωρίς πάλη; Κι όσοι πέτυχαν πατώντας επί πτωμάτων, τους καταπόντισε μετά η ζωή η ίδια. Διότι, τ’ άδικο δεν το θέλει ο Θεός. Και η Μελίνα ήταν πολύ περήφανη για να αρχίσει τέτοιου είδους εκπτώσεις απ’ τα είκοσι τρία της: αδούλευτο ψωμί να λιμπιστεί; Δεν πέθαινε καλύτερα !

Στην ορκωμοσία της, δεν πάτησε κανείς δικός της. Τέτοιο ινάτι δεν το περίμενε. Με το που άστραψαν λοιπόν τα τελευταία φλας και η αίθουσα εκκενώθηκε για το επόμενο group που ορκιζόταν στις 11πμ, πέταξε κάτω μπλέ καπέλο και τήβεννο, πήρε την τσάντα της κι ετοιμάστηκε να φύγει όταν άκουσε πίσω της τη γνώριμη, γλυκερή φωνή του Παντιερίδη: «Μπράβο σου κορίτσι μου. Δεν πιστεύω, βέβαια, να τα παρατήσεις εδώ; » Η Μελίνα έγνεψε ένα χλιαρό «Ευχαριστώ», μπήκε στο πρώτο ταξί που βρέθηκε μπροστά της κι εξαφανίστηκε.

Δευτέρα 9 Φλεβάρη 2015, Οδός Δαμάρεως, Παγκράτι, 3ος όροφος. Λουκάς κι  Ευγενία Παπαπορφυρίου ήταν μαζεμένοι με τη μεγάλη τους κόρη στην κουζίνα για πρωινό, όταν άνοιξαν την Καθημερινή και είδαν το –επί χρόνια- μαύρο πρόβατο της οικογένειας να φιγουράρει στο δισέλιδο σαλόνι του εντύπου, δίπλα σε κάτι τσιγκελωτά, παχιά μαύρα γράμματα:

Μαρία-Ελισσάβετ Παπαπορφυρίου, η αεροναυπηγός που έφερε τα πάνω-κάτω στην παγκόσμια οικονομία.

Κι από κάτω με Italics :
Η 33χρονη ελληνίδα επιστήμονας που σχεδίασε με επιτυχία το πρώτο στην ιστορία της αεροναυπηγικής ιπτάμενο πλοίο, κάνοντας τζίρο άνω των 70  τρις δολάρια μέσα στον τελευταίο ενάμισι χρόνο. Tο αφιέρωμα συνέχιζε με το βιογραφικό της: Μεταπτυχιακά με υποτροφία στη Νέα Υόρκη και θέση επίτιμου διδάκτορα στο Πανεπιστήμιο του Caltech στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον τομέα Πρωτοποριακής Μηχανολογίας. Το άρθρο συνέχιζε με μια καθ’ όλα κοινή συνέντευξη που αφορούσε το έργο της και το πώς τα καινούργια ιπτάμενα πλοία κατάργησαν τα συμβατικά αεροπλάνα κι έδωσαν νέα πνοή στις εναέριες συγκοινωνίες.

«Φερ’ το ‘δώ, τούτο το κωλόχαρτο!» έκανε φουρκισμένος ο πατέρας της κείνο το πρωί, «Κάνει καλό προσάναμμα !»

Ήταν αργά για συγνώμες.

Δεν ξαναμίλησαν μαζί της ποτέ.

Η Μελίνα μόνο κρατούσε καταχωνιασμένη στο δεύτερο συρταράκι της έδρας της μια οικογενειακή φωτογραφία τους, απ’ το καλοκαίρι του ’98 στη Σύμη: τις μέρες που ήταν στις μαύρες της κι ο καιρός της Αμερικής συναχωνόταν, ξέθαβε την κορνίζα, την κοίταζε, την ξανακοίταζε κι έκλαιγε…

Όσο για τον Παντιερίδη, μιλούσε μαζί της μέσω mail για χρόνια: άλλαζαν τα νέα τους και καμάρωναν ο ένας για τις επιδόσεις του άλλου. Καθηγητής και φοιτήτρια ανέπτυξαν με το χρόνο μια εξελιγμένη σχέση ψυχής. Εκλεκτή, όσο και τα οξυδερκή τους πνεύματα. Μια μέρα, ρόλλαρε το ποντίκι της προς τα κάτω και διάβασε σε ελληνικό site το θάνατό του. Από τότε, κάθε χρόνο ανήμερα της μέρας που ο μέντοράς της συγχωρέθηκε, πήγαινε με τα πόδια στην κοντινότερη ορθόδοξη εκκλησία της συνοικίας της και σφήνωνε με δάκρυα ένα κόκκινο γαρούφαλλο στο μανουάλι.

Τον κράτησε στην καρδιά της για πάντα.

*

©Ιωάννα-Μαρία Νικολακάκη
φωτογραφία από το αρχείο της Ιωάννας-Μαρίας Νικολακάκη

Η Ιωάννα-Μαρία Νικολακάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Νοσηλευτικής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται στο δημόσιο τομέα. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Ξυλομπογιές»(Εκδόσεις Ιωλκός) και «Αφή στον Ήλιο» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης).
Τον Σεπτέμβρη του 2013 διακρίθηκε με τη συμμετοχή της στον στο διαγωνισμό μικροδιηγήματος του περιοδικού «Λογοτεχνικό Μπιστρό» και κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στο site 120 λέξεις, στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club και στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό Fractal. Η σελίδα της στο Facebook είναι: https://www.facebook.com/www.NikolakakiBooks.gr