Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre —Ντέμπι

Είναι δοσμένη η καρδιά του,
όπως συμβαίνει πάντα
με τους νέους του Τενεσί
και τα θερμά τους όνειρα

Δυο άνδρες κάθονται στο τραπέζι. Είναι φανερό πως ένας απ΄τους δυο αυτούς ανθρώπους διαθέτει μια κάποια εξουσία. Και πως η θέση του είναι αυτή της ισχύος έναντι του άλλου.Μες στο δωμάτιο δεν υπάρχει κανείς και τίποτε άλλο. Μόνο που στον τοίχο πίσω τους, ανάμεσά τους όπως κοιτάζει το κοινό ένας αρκαδικός πίνακας, κάτι μορφές αόριστες από άνοιξη και παραμύθι. Continue reading «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre —Ντέμπι»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η αναγγελία της νιότης

Οδυσσέας Ελύτης – Στέλιος Λύτρας

Και μες στις διασταυρώσεις, στα δάνεια και τους στίχους, τους πολυφωνικούς αιώνες που αφήνουν τα σημάδια τους στα έργα και τις ημέρες, έρχεται από έναν δικό της δρόμο μια φράση, μια οπτασία, ένας απατηλός και παιδαριώδης αγωγός και διατυπώνονται όλες απ΄την αρχή οι ερμηνείες. Continue reading «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η αναγγελία της νιότης»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λούσι

Επιστολικές Οδηγίες
σ΄ένα σπάνιο κορίτσι
απ΄την κοιλάδα
των ναών

Αγαπητή Λούσι,
θυμήσου,
μετά το καταφύγιο
ακολουθούν διαδοχικοί λόφοι.
Ίσως έχουν
μια ονομασία κωδική,
ίσως πάλι
κάτι να σημαίνουν Continue reading «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λούσι»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre -Τόκυο

Ανωνύμου: Τόκυο αρχές 20ού αι.

(Στη σκηνή πηγαινοέρχονται τεχνικοί και φροντιστές. Φαίνεται πως φτιάχνουν ένα σκηνικό πόλης και ίσως γι΄αυτό ετοιμάζονται να ρίξουν απ΄την οροφή ένα επιβλητικό πανώ. Μες στο πλήθος ξεχωρίζει κάποιος που φορά μια στολή και άλλα δυο πρόσωπα. Ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Και το σκουριασμένο φεγγάρι γιατί πάντα ήθελα έναν δικό  μου ουρανό.

Κάποιος απ΄τους θεατές της πλατείας, απευθύνεται στους υπόλοιπους, ο ρόλος του είναι μυστικός, όλα πάνω του είναι αδιάφορα, όμως εκείνος γνωρίζει σε βάθος την παράξενη αυτή ιστορία. Μιλά.) Continue reading «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre -Τόκυο»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Γιώργος Σκούρτης στις συμπληγάδες


Και αν τα λόγια του
φαντάζουν σκληρά,
θυμήσου,
Μιλά για τα παιδιά μας

Σηκώθηκε χάραμα, έφτιαξε καφέ και συμμάζεψε το μικρό δώμα. Τα΄βαλε όλα σε τάξη, τα πράγματα, τις φωτογραφίες, τ΄αναμνηστικά, πάει να πει όσα πρόλαβε να σώσει απ΄του καιρού τις παλίρροιες. Στην παλιά βαλίτσα έβαλε δυο πουκάμισα, τα χαρτιά του με τα σβησμένα ονόματα, 1967, τ΄άλλα δεν ξεχωρίζουν πια γιατί τα σκέπασαν τα χρόνια και τα πράγματα, δεν μπορούν, λίγο λίγο χάνουν την λάμψη τους και περνούν στην ιστορία. Continue reading «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Γιώργος Σκούρτης στις συμπληγάδες»