Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: «Φαίδρα, ποιος στέλνει τις ψυχές Στον παράδεισο, Ποιος;»

…αντί να απαριθμεί
Λεπτομέρειες,
Θα πλάσει όγκους…
Β. Γουλφ

‘Εργο σαν άστρο
που παίχτηκε σ΄ άλλες πολιτείες

[Κλειστό δωμάτιο με πράγματα αξίας και ίσως μιας άλλης εποχής. Βαριά γραφεία, φωτιστικά δαπέδου σε μορφή κύκνου, κορνίζες και βραβεία μιας μαθητείας πολύ μακρινής πια. Ταφτάδες, κουρτίνες κίτρινες με δαντέλες και κρεμασμένα κουδουνάκια. Η διαφάνεια του κόσμου καραδοκεί πίσω από το παράθυρο, καραδοκεί ζωγραφισμένη με φωνές παιδιών που παίζουν και μεγαλώνουν άθελά τους, με γυρολόγους, πορτοφολάδες, πλανόδιους μανάβηδες και έναν σωρό ειδικότητες κρυμμένες χρόνια τώρα στο πηγάδι αυτής εδώ της ζωής. Στο δωμάτιο βρίσκονται δυο άντρες. Μια ανάκριση βρίσκεται σε εξέλιξη και κάποιος οφείλει μερικές απαντήσεις για έναν μυστηριώδη φόνο, με πολύ προφανή κίνητρα. Μα η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις  και νύχτες πολύτιμες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: «Φαίδρα, ποιος στέλνει τις ψυχές Στον παράδεισο, Ποιος;»»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Λαβίδες Μότλεϋ

είπαν για αυτούς
Οι φυλλάδες της
Μιας δεκάρας…

Από την σειρά,
«Τα Ιερά Σκετς»

[Παλιό, θρυλικό μέγαρο με τσιμεντένια πρόσοψη σπαρμένη γύψινες φιγούρες και προσωπεία. Πρώτο πλάνο μες στον φριχτό, μολυβένιο χειμώνα με ελάχιστες φιγούρες περαστικών που αναδεικνύουν με την αντίθεση του όγκου τους, το ακαταμάχητο κτίσμα. Η σκηνή εναλλάσσεται από το φθαρμένο εσωτερικό. Πανομοιότυπα γραφεία με βεραμάν τοίχους και σκασμένες σοφάδες.

Δεν γνωρίζω γιατί μα όταν θέλω να θυμάμαι κάνω τα πράγματα πρασινωπά και έτσι γεννιέται αυτή η φωτογραφία που τρέμει μες στ΄όνειρό μου.

Σε κάθε δωμάτιο μια τετράδα γραφεία, τοποθετημένα περιμετρικά. Στο πιο ψηλό σημείο το αδέκαστο μέτρημα του χρόνου, πάει να πει το ρολόι της καπνοβιομηχανίας που σε μια κρίση δωρεάς τοποθέτησε η εταιρία σε όλα ανεξαιρέτως τα διαμερίσματα αυτού του σκοτεινού οικοδομήματος. Φαντάζει ειρωνικό και άλλωστε το θέατρο περιφρονεί παρόμοιες διαπιστώσεις, ωστόσο το κτίριο φτιάχτηκε πριν από μερικές δεκαετίες για να στεγάσει τις πολιτιστικές υπηρεσίες του έθνους. Μάταια, όλα μάταια, τα μυδραλιοβόλα στιγμάτισαν το πέρασμά του μες στις δεκαετίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Λαβίδες Μότλεϋ»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, La ley del deseo

Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón / Pedro Almodóvar, 1980

Εντυπώσεις από την ανώνυμη σκόνη
Και τα κορίτσια κυκλώνες του
Πέδρο Αλμοδόβαρ

Η Ρακέλ φοράει το κατακόκκινο φουστάνι της. Ένας ακέραιος Τισιανός, είπαν τριγυρνά απόψε στην πόλη μα εκείνη δεν γύρισε, δεν γύρισε. Η Ρακέλ δεν φοβάται κανέναν, δεν αγαπά κανέναν. Χτυπά τις γόβες της πάνω στις πέτρες του Μουρίγιο, χορεύει και γερνά μες στις θλιμμένες της πολιτείες που θα΄χουν για πάντα μια απόχρωση ανδαλουσιανή. Εκείνος που την περιεργάζεται στην γωνιά του δρόμου, θυμίζει τον Γκρέκο, όπως σώζεται στα πορτραίτα. Νερένιο κορμί, γαλάζιες ομίχλες, λεπτά υφάσματα και μοναστικοί μυστικισμοί. Η Ρακέλ τρέχει,  φεύγει μακριά, το μαρτυρούν ένας ξύλινος κρότος που τρέχει σαν σκυλί πίσω της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, La ley del deseo»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Στεφανηφόροι

[…Χίλιοι Ελπήνορες έπεσαν
γύρω απ’ το πτώμα του Πάτροκλου.
Χίλιοι Ελπήνορες χάθηκαν
για το άχραντο σώμα
του Μεγάλου Νεκρού…]
Στέλιος Λύτρας, «Ελπήνωρ»

Με αλλαγή χρωμάτων στην σκηνή
Και ήθος αττικό

(Εσωτερικό ημιυπόγειου διαμερίσματος στο κέντρο της πόλης. Απ΄έξω ένα παλιό φανάρι, μια στοίβα από σπασμένα παιχνίδια, ένα παλιό στρώμα της θαλάσσης και περαστικοί κατά κύματα, φορτωμένοι τις σκέψεις τους, κυνηγώντας εκείνο το ραντεβού του απογεύματος που τόσο καιρό περίμεναν. Στην άλλη πλευρά του παραθύρου εκείνου του ημιυπόγειου δυο νέοι, κοντά είκοσι χρονών, κάπως νυσταλέοι από την ζέστη με πρόσωπα νωθρά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Στεφανηφόροι»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τι ώρα να΄ναι εκεί;

[…ο έρωτας των ηρώων
Δεν προπαγανδίζει,
Μεταμορφώνεται σ΄αίνιγμα
Δεν περιγράφεται…]

Τι ώρα να΄ναι στην χώρα των μεγάλων ηρώων; Και αν έχει εποχές και αν οι χειμώνες κρατούν μια ζωή ή αν είναι ζωσμένοι με καλοκαίρια πικρά και δύσκολα, κανείς δεν το ξέρει. Συγκρατούμε τα ονόματά τους, ζούμε τις ζωές τους, πεθαίνουμε μαζί τους και τους κατατάσσουμε μες στο ατομικό, αξιακό μας σύστημα. Έπειτα τους κλείνουμε σε τάφους θολωτούς εντός μας και για καιρό τους λησμονούμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τι ώρα να΄ναι εκεί;»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο Τζουζέπε Ρεάλτο σώζει ένα κομμάτι φεγγαριού

 
Θέατρο της Μαρτυρίας
Κάτω από τον ουρανό της
Μπρέσια

(Εσωτερικό σοφίτας κάπου στην Μπρέσια. Θα μου πείτε γιατί ο άτυχος πιερότος της ιστορίας μας, να ζει σε μια μελαγχολική, σε μια τέτοια ιταλική πολιτεία. Ωστόσο, πρέπει κανείς να συλλογιστεί πως πόλεις σαν αυτήν, κατακτώνται χιλιάδες φορές μες στην σύντομη ιστορία του κόσμου και έτσι μετρούν αναρίθμητες πληγές. Ταιριάζουν σε κάθε ύφος και βιογραφία έτσι όπως καταστρέφονται και πάλι αναγεννιούνται. Ο πιερότος, ονόματι Τζουζέπε κατοικεί την μικρή σοφίτα του, ικανοποιημένος με όσα ο πενιχρός μισθός του επιτρέπει να ονειρεύεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο Τζουζέπε Ρεάλτο σώζει ένα κομμάτι φεγγαριού»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σόλων Λέκκας

Όλοσωμη
Πάνω στο φως
Και Μαύρη ως θανάτου

Μια αγκαλιά λουλούδια
Στην μύτη του βράχου
Σόλων Λέκκας

Πού κοιμάται η φλόγα των λαών; Ποια είναι εκείνη η αόρατη, η άσβηστη η παρουσία που γίνεται εστία και άξονας ψυχικός; Πίσω από τις διακοσμήσεις της ιστορίας και του καιρού τις παλίρροιες, έξω από το κύλισμα το συντριπτικό του καιρού που αθροίζεται και αθροίζεται υπάρχει η ασώματη, η νοερή ψυχή του τόπου και των ανθρώπων του. Εκείνων που εκ του φυσικού, ιχνηλατούν την ψυχή σε όλη της την γύμνια, ντυμένης μοναχά με τα ρετάλια του ουρανού και με το πνεύμα της φυλής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σόλων Λέκκας»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: La muse Imaginaire

Πράξη θεατρική
Επί το πολύ,
Το μέγα, ελληνικό
Υπόγειο
Της
ιστορίας

Εσωτερικό υπογείου με δείγματα παλιού, αδιάσειστου χρόνου. Κάτι σκιές, κάτι πνεύματα θεατρικά περνούν και χάνονται. Οι κυρίες, -το φύλλο τους το μαρτυρούν οι σκιές που κρατούν πάντα τα γυναικεία χαρακτηριστικά – φορούν φθαρμένα, φολκλορικά φουστάνια με θυσάνους και κουδουνάκια στα στριφώματα. Οι άνδρες, ω αυτοί αποτελούν μια άλλη ιστορία. Πάει να πει πως περνούν λιγομίλητοι από τα χίλια και ένα δωμάτια εκείνου του υπογείου που σε όλη την διάρκεια της παράστασης κρατεί την ταυτότητά του αμφισβητήσιμη. Περνούν από όλα τα δωμάτια, στέκουν στην κουζίνα με διαλυμένα κορμιά, αιώνες φυσούν και τους πνίγουν. Εκείνους που άλλοτε για χάρη τους παραληρούσαν τα πλήθη της ιστορίας. Οι σκοποί παίρνουν στάση προσοχής και κάνουν βουβά παρουσιάστε. Πρόκειται για τα υπόγεια του προεδρικού μεγάρου που γράφει αδιάκοπα την ιστορία του, αλλάζοντας ενοίκους και λευκά πουκάμισα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: La muse Imaginaire»