Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Ανδρέας επί του γήλοφου

[ο χημισμός του κυττάρου. Κάλβος και άλλες παράλληλες ιδιοτροπίες]

Παλαιό χαρακτικό της Πάργας, του Salvator Ludwig, 1907

Μικρή δοκιμή, βγαλμένη από την ζωή της Ελλάδος,
Ολότελα αφοσιωμένη στο μέγεθος το επονομαζόμενο
Και ως
Ανδρέας Κάλβος, εθνικός

Η Τορύνη του Πτολεμαίου και του Πλουτάρχου, βυζαντινή και βραχώδης κοσμεί σήμερα τον νομό της Πρεβέζης. Φέρει την ονομασία Πάργα και κείτεται διάσπαρτη με παλιά κτίσματα και ιστορίες εξέχουσες, που αγγίζουν του μύθου τις παρυφές. Μα στα στενοσόκακά της μπορεί κανείς να βρει γνήσιους πατριώτες και Έλληνες με περήφανο θυμικό. Ο πλούτος περισσεύει σε τούτη την πόλη που κάθε χρόνο βγάζει το καλύτερο καρπό. Ονομαστή η ελαία η παργινή, που τόσο κέρδος αφήνει στους προύχοντες της πολιτείας. Και τα κορίτσια της, ως και αυτά είναι ποιητικά όσο δεν βάζει ο νους σου όταν τις Κυριακές θολώνουν τον λογισμό των ανδρών, καθώς σεργιανίζουν με φραμπαλάδες και ομπρελίνα τον απάνω κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Ανδρέας επί του γήλοφου»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μια αστεία Ιστορία

Έργο θεατρικό για σύννεφα,
γίγαντες και Καταιγίδες.
Και για μια καινούρια
Γερμανία

ερολίνο, 1939. Εσωτερικό σπιτιού. Στο σαλόνι του σπιτιού, ντυμένη με άσπρο φόρεμα η νεκρή. Και γύρω της σε κύκλους οι μοιρολογίστρες, οι συγγενείς, οι φίλοι. Ένας νέος καπνίζει έξω από την πόρτα. Το πλήθος που έρχεται και φεύγει και πληθαίνει και λυπάται τον κοιτάζει με έναν τρόπο διακριτικό, μα τον καταδικάζει την ίδια ώρα. Ο νεαρός διστάζει, πετά την γόπα του τσιγάρου του και μπαίνει. Εκεί μέσα θα ΄ναι πιο ασφαλής συλλογίζεται και αυτός ο επιπλέον λόγος αρκεί κομμάτι περισσότερο σε τούτη την καινούρια Γερμανία που μας έλαχε. Με όσους διασταυρώνεται του γνέφουν, τον κοιτάζουν με περιέργεια σαν να μυρίζουν το εβραϊκό του αίμα. Όμως, όχι εκείνη, όχι εκείνη που στέκει σαν παιδί ρουφώντας τις σκηνές ενός ανείπωτου παραμυθιού. Ποτέ δεν θα μάθουμε, ποτέ τι τάχα περνά από τον νου της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μια αστεία Ιστορία»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Σχόλιο πάνω στις βλαβερές συνήθειες του καπνού

©GettyImages

Πριν από όλα, ετούτο το σημείωμα που γεννιέται από το τίποτε της καταστροφής, οφείλει να παραδεχτεί την τρομερή μου έξη στον καπνό. Βλέπετε, συνιστώ έναν από τους τελευταίους εκεί έξω που ούτε στιγμή δεν συλλογίστηκα πως θα έπρεπε να διακόψω την βλαβερή συνήθεια, την ολότελα ανθυγιεινή. Ο καιρός φέρνει μηνύματα από κάθε πλευρά, η επιστήμη ορίζει σαν άλλοτε το καλό και το παραδεκτό. Ένας αιώνας λογικής μας περιμένει εκεί έξω, δαιμονιώδης, ξέφρενός, ένας αιώνας που κατορθώνει και εξηγεί τόσα πολλά. Κάποτε θα σφίξω τα δόντια, εμπρός μου θα προσμένει η μεγάλη απόφαση, ένα δίλημμα ή μια αφορμή για την τελική νίκη. Είμαι βέβαιος πως θα κατορθώσω να δώσω ένα τέλος στην φριχτή μου συνήθεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Σχόλιο πάνω στις βλαβερές συνήθειες του καπνού»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: 17

Σκίτσο θεατρικό
Με φόντο
Τα Δεκαεπτά της
καλοκαίρια

(Mεγάλο γήπεδο, φανταχτερό γρασίδι, λεπτές γραμμές με άσπρη κιμωλία κάτω από τον ήλιο. Βελανιδιές, λεύκες, ένας παραπόταμος που δεν βγάζει πουθενά. Τα κορίτσια της τάξης του ΄79 γυμνάζονται κάτω από τον ήλιο. Όλος ο κόσμος τους ανήκει και εκείνες σε αντάλλαγμα αυτής της αγάπης, χορεύουν με μπρίο στο ημίχρονο του αγώνα αμερικάνικου ποδοσφαίρου του τοπικού κολλεγίου. Περνούν με την σειρά, κάνουν ένα κόλπο, τινάζονται και στέκουν για μια στιγμή. Είναι σωστά αγάλματα, η τοπική σπεσιαλιτέ που λένε. Η Άντι, η Σόφι, η Κλαιρ, η Κατρίν, η Άντζελα και η Φρίντα, σχεδόν στάχυα πάνω στο φανταχτερό γρασίδι. Η ευτυχία έχει λοιπόν ηλικία και δεν είναι πάνω από δεκαεπτά χρόνων. Η Φρίντα δίνει τον ρυθμό, φωνάζοντας.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: 17»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το τέταρτο στοιχείο

Σπλάχνα, αυχένας, σκελετός
«Εγώ»
J.L. Borges

Ετούτη η ιστορία που απόψε αποκαλύπτεται, πρωτογράφτηκε με μαύρη κιμωλία σε περγαμηνή. Αργότερα εμπλουτίστηκε μες στις αποφράδες μέρες του Μπουένος Άιρες. Μιλά για το τυφλό παιδί πλάι στην ηρακλείτεια ροή του ποταμού. Μιλά για την τύφλωση που έρχεται σιγά, με αργά βήματα αρπακτικού, παίρνοντας ό,τι καλύτερο επιφύλασσε η ανθρωπότητα στους μύστες της. Κυκλοφορούν πια τόσες παραλλαγές που παραμένει δύσκολο να εξακριβωθεί η γυμνή αλήθεια. Κάποιοι ισχυρίζονται πως η ιστορία είναι τόσο παλιά όσο η πόλη με το όνομα Καρχηδόνα. Και άλλοι πάλι λένε πως γεννήθηκε από το τίποτε μιας βραδιάς στις όχθες μιας σκοτεινής, εθνικής βιβλιοθήκης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το τέταρτο στοιχείο»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το ρόδινο φτέρωμα του πελεκάνου

«Εκείνο το κορίτσι
Έφερε μάτια αφηγηματικά
Δηλωτικά της αθωότητας»

Έργο παιγμένο
στα σκαλιά ενός μουσείου,
Σπαραγμός που χτυπά
Στον ουρανό

ξωτερικός χώρος μουσείου με λιγοστά εκθέματα. Το πλήθος, τα παιδιά που παίζουν τριγύρω, τα ακέραια όστρακα, τα λυχνάρια, οι ενσφράγιστες λαβές, η σιωπή του παρελθόντος, όλα παίζουν τον ρόλο τους ετούτο το κυριακάτικο, χαμογελαστό απόγευμα. Μια μικρή ομάδα επισκεπτών περιφέρεται στο διαμορφωμένο μονοπάτι που περνά εμπρός από τα σπαράγματα μιας αρχαίας συνοικίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το ρόδινο φτέρωμα του πελεκάνου»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Wild Bessie

«Θεοί των ποταμών
φροντίστε την καλή Μπέσι Σμιθ»
είπε ο Σολ

Ή αλλιώς,
«Νάσιοναλ Μπίσκιουιτ Κόμπανυ, σε μισώ!»

Το πικρό λιμπρέτο της
Μίας και μοναδικής,
Μπέσι Σμιθ

Μέμφις, 61ος αυτοκινητόδρομος, 1936,

ΑΑπόψε προβλήθηκε στο δημοτικό θέατρο μια αθησαύριστη ταινία της σπουδαίας Μπέσι Σμιθ. Το κοινό είχε συρρεύσει από νωρίς, θαρρείς πως είχαν όλοι τους την πεποίθηση πως κάτω στα καμαρίνια η Μπέσι φοράει το στενό της φόρεμα και βγαίνει στο παλκοσένικο. Εκείνη την βραδιά, ίσως γιατί οι θαυμαστές ανταποκρίθηκαν η διάθεση ήταν ξέφρενη, όπως στα παλιά πάρτι της Μπέσι. Και κανείς δεν μετάνιωνε που αγάπησε μέχρι καημού την αλησμόνητη ερμηνεύτρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Wild Bessie»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Αγκάθι μου

photo ©Pollock-Krasner Foundation

Δοκιμή για την σκηνή του τέλους
Έργου  με θέμα
Την θυελλώδη σχέση του
Αμερικάνου ζωγράφου
Τζάκσον Πόλοκ
Με την
Λι Κράσνερ

αχυρώνας είναι φωτισμένος με έναν έντονο, κατακίτρινο λαμπτήρα. Είναι ένας άδειος χώρος με απλωμένους μουσαμάδες. Καμιά φορά μπαίνουν τα πουλιά της νύχτας και φτεροκοπούν. Δεν αντέχουν το φως και αποχωρούν σηκώνοντας σκόνη στο πέρασμά τους. Καλό ταξίδι στις ψυχές που ταξιδεύουν. Μια φιγούρα στέκει κάτω από τον φως. Δεν φαίνεται από κάπου μα για την θέση του αυτή μερίμνησαν οι αστρονομικές συντεταγμένες. Διάσπαρτοι μερικοί λερωμένοι κουβάδες με χρώμα. Βιολετί, κόκκινο, βαθύ μαύρο, λευκό, πράσινο. Όλα αυτά τα χρώματα φωτίζουν την μορφή του άνδρα με την τζιν περιβολή στο μέσον της σκηνής. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται, τα άλλα είναι γραμμένα σε τραγούδια, κλειδιά και οδηγίες που ανοίγουν όλες τις πόρτες της φαντασίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Αγκάθι μου»