Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: «Δίκαιο Πτωχευτικό»

Πειθόμενοι τοις νόμοις

Φάρσα με αβέβαιο τέλος
και
μυρωδιά βροχής
και
ουρανός
και
σύννεφα

Η σκηνογραφία συνιστά μια αναπαράσταση της αίθουσας πτωχεύσεων. Στην σκηνή στέκουν μαζεμένοι σε μικρές παρέες κοστουμαρισμένοι κύριοι με κατάμαυρα γυαλιά ηλίου και κατάμαυρες προσωπίδες και κατάμαυρα φίλτρα νέον που όλα τα κάνουν παλιά να μοιάζουν μαζί και νέα. Μιλούν, χειρονομούν, κάθε τόσο κάποιοι από αυτούς φεύγουν γρήγορα από την σκηνή, με την πρόφαση κάποιας συνεδρίασης. Στις άκρες στην σκηνής δουλεύουν με τον χαρακτηριστικό βόμβο κάτι παλιοί ανεμιστήρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: «Δίκαιο Πτωχευτικό»»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Canvas

Δυο ιστορίες για τους Ζωγράφους που φορούν
Πρόσωπα ιερατικά

Ι.

Amboise
Μια ιστορία
Από τις ύστερες μέρες

Οι φίλοι του μοιάζουν ανήσυχοι. Αυτοί οι πιστοί του φίλοι που τόσο κοντά του στάθηκαν χρόνια και χρόνια. Μοναχά αυτοί. Η αγωνία τους έχει κυριεύσει, ωστόσο σαν από προαίσθημα και πεπρωμένο που εύκολα γίνεται αντιληπτό, γνώριζαν από καιρό πως λίγα θα μπορούσαν να κάνουν σαν σήμαινε η ώρα. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, δίχως καμιά προφύλαξη ο καλός τους φίλος εργαζόταν ακούραστος, κάτω από κάθε καιρό. Οι κοντινοί του άνθρωποι πικραίνονται σαν τον θυμούνται να δουλεύει ως αργά το απόγευμα, οι καρδιές τους σκίζονται σαν λένε, «είπαν πως είναι βαριά άρρωστος και πως έφθασε ο καιρός του.» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Canvas»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μπορώ να μείνω λίγο ακόμη;

Σύνοψη έργου θεατρικού
Έκτακτου
Και
Εκτενούς,
Που διεσώθη
Μονάχα μερικώς

Ένας άνδρας με επίσημη περιβολή, κάπως φθαρμένη φωνάζει γαντζωμένος πίσω από την πόρτα ενός σφραγισμένου δωματίου. Και τι δεν υπάρχει σε εκείνον εκεί τον κόσμο. Πλούσιες διακοσμήσεις, ερωτιδείς στο μέγεθος του ανθρώπινου χεριού, Αφροδίτες, άλλες σαν την Ολυμπία και άλλες πικρές και μεγαλειώδεις, όπως η Μαγδαληνή. Μικρές κόρες από λαζουρίτη με μάτια οπάλινα, χρυσοί κηροστάτες, ταπισερί από σκηνές του κυνηγιού στολίζουν την γωνιά που ονομάζουν στόφα. Ταφταδένιες κουρτίνες που τις συγκρατούν μορφές αγγελικές, γλυπτές στο ξύλο με επίχρυσες πανοπλίες, δουλεμένες για χρόνια από το θαυματουργό υλικό που γεννά ο λόφος Αμιάτα και τα τρομερά του καμίνια. Εκείνες οι μορφές πνίγουν με ένα όχι τον ήλιο που σκύβει νικημένος στο βάθος του στενού.  Το φως γδέρνει τους τοίχους, οι μορφές προσπαθούν.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μπορώ να μείνω λίγο ακόμη;»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ατροπίνες ή Συμμορίες Αρλεκίνων

Μικρές ιστορίες
Από το εγχειρίδιο λειτουργίας
Μιας δίχως συστολή
Φορντ μηχανής

Ι.

Έι παλιέ αρλεκίνε, δεν θυμάσαι κανένα από τα ντεμοντέ σου κόλπα. Μα πώς ξέφτισες έτσι, τι εξασθένηση φοβερή σε κυριεύει. Αρλεκίνε, κάνε εκείνο το τρικ που βγάζεις μια σειρά πολύχρωμα μαντίλια. Μα ούτε αυτό το μπορείς; Πώς ξέμεινες έτσι, γλίτωσες τις αλυσίδες του χρόνου μα ο εαυτός σου έγινε ο καλύτερός σου κίνδυνος.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ατροπίνες ή Συμμορίες Αρλεκίνων»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Χάραξη και Επιχρωματισμός

Joseph Cartwright: Ζάκυνθος, το λιμάνι, χαλκογραφία 1821 – Γεννάδιος Βιβλιοθήκη

Μικρό μονόπρακτο
Του θεάτρου
Των
Ιονίων Νήσων

Αφηγητής

[…Ζακυνθινή πλατεία, για την ακρίβεια μία από τις δώδεκα, έγχρωμες χαλκογραφίες από τα Ιόνια νησιά, σε χάραξη και επιχρωματισμό από τους Havell και υιός. Μερικοί Άγγλοι στρατιώτες κάτω δεξιά που μιλούν και πειράζουν τα κορίτσια. Ο έμπορος ζώων με το μικρό κοπάδι του, μερικοί κοστουμαρισμένοι, σκόρπιοι εδώ και εκεί και πάνω αριστερά οι μαυροφορεμένοι εισπράκτορες του στέμματος. Τα μεγάλα κτίρια στο βάθος διαθέτουν πολλά παράθυρα και για εκείνον που έχει βρεθεί πρόσφατα στην υπέροχη πλατεία του Αγίου Μάρκου στην ζακυνθινή πρωτεύουσα, μπορεί ακόμη και τώρα, μες σε αυτές εδώ τις σκηνικές οδηγίες να διακρίνει ξεκάθαρη την απλοσύνη του μέρους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Χάραξη και Επιχρωματισμός»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Στα δυο μέτρα

πράξεις ακατέργαστου
αιώνα

(Ένας άνδρας, γύρω στα σαράντα, κάπως κουρασμένος, με κολλαρισμένο γιακά και εμφανή τα σημάδια μιας παράξενης αρρώστιας μιλά με φόντο κάποια γωνία των προαστίων. Η υπόλοιπη πολιτεία απλώνεται πίσω του, γεμάτη υψικαμίνους, γυάλινα, θηριώδη κτίρια, βασιλικές με αναμμένους σταυρούς, θορύβους, φόνους, τηλεγραφήματα. Κάποιος ρωτά και ο άνδρας απαντά, γυρεύοντας τις κατάλληλες λέξεις, την καταλληλότερη πόζα.)

ΦΩΝΗ: Πείτε μας την δική σας ιστορία, οι θεατές θα ήθελαν να γνωρίζουν με πόση καρδιά και θάρρος βιώνετε την ατυχή σας θέση. Λοιπόν, δυο λόγια κύριε Μαξ για τους θεατές μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Στα δυο μέτρα»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Το καραβάνι της Δρέσδης

Η ζωή είναι
Μια χρόνια νόσος
Που θεραπεύεται
Με τον θάνατο»

Στάινερ

Η μαγεμένη ιστορία
Της Κράκυ που
Εζησε και πέθανε
Πρώτη αρτίστα
Του φημισμένου
Τσίρκου Κουίν

 

Εκείνο τον χειμώνα ζήσαμε για τελευταία φορά μαζί. Ύστερα ο καθένας χάθηκε μες στον πόλεμο. Ο πατέρας χίμηξε στο μέτωπο μαζί με τους καλύτερους της γενιάς του δίχως άλλο σκοπό από τον θάνατο της λογικής. Μας έστελνε φωτογραφίες από τις πόλεις που περνούσαν, ένα ευτυχισμένο καραβάνι από άνδρες και αγόρια, με τα κασκέτα τους βγαλμένα, όλοι τους δεκανείς του χρόνου. Το πρόσωπο της μάνας σκλήρυνε και εκείνο όπως όλοι οι χειμώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Το καραβάνι της Δρέσδης»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Βόρειος παγωμένος άνεμος

Κορίτσια βαλσαμωμένα
Με τα φουστάνια τους
Γεμάτα ροκανίδια,
Κορίτσια στα σαλόνια
Κάτω από
Ασπρισμένες πέργκολες
Μεγαλώνοντας
Ένα παιδί

Μονόπρακτο 7 από τα νησιά

Ήχος κυμάτων δυνατός που λίγο λίγο εξαντλείται.

Στο φόντο μικρός, χωμάτινος επαρχιακός δρόμος. Ας πούμε δρόμος ενός νησιού, που στην πραγματικότητα δεν είναι άλλο από ένα ακριβό θέρετρο. Οι επισκέπτες του είναι συνήθως κορίτσια, κόρες καλών οικογενειών του βορά. Που θα έδιναν τα πάντα για ένα παιδί. Μα τα σώματά τους θυμίζουν στέρφα γη και η πίκρα τους κάνει το όμορφο θέρετρο, τόσο μα τόσο λυπημένο. Κάθονται σκεφτικές έξω από τα δωμάτιά τους, κάτι εξαιρετικούς οικίσκους, γεωργιανής τεχνοτροπίας. Στην σκηνή ωστόσο σώζεται μόνο η τερακότα της τοιχοποιίας τους, κάτι από το γείσο και το ανοιχτό παράθυρο με τον γύψινο, νεαρό θεό ήλιο. Όλα τούτα αρκούν για το κολλάζ που απαιτεί η φωτισμένη μας σκηνή. Τα κορίτσια φορούν πανομοιότυπα, γαλάζια φορέματα και ανασαίνουν με ευλάβεια και περισυλλογή τον βόρειο, θαλασσινό άνεμο. Στο βάθος του φόντου κυριαρχούν οι χιονισμένες κορυφές και λίγη θάλασσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Βόρειος παγωμένος άνεμος»