«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [Δ’]

Mία προσέγγιση στις Βάκχες του Ευριπίδη

Μέρος Δ’

«πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες·
τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου»

Η λέξη  ξένος αναφέρεται  στο έργο για τον Διόνυσο.  Η  μορφή του  η μεταμφιεσμένη του  εικόνα, αυτή με την οποία παρουσιάζεται στον Πενθέα, η μασκαρεμένη του μορφή. Στο έργο ακόμη και ο θεός για να πετύχει τον σκοπό του μεταμφιέζεται. Δεν είναι τυχαίο που ονομάζεται από τον Ευριπίδη ξένος.  Ο ξένος είναι ο άλλος μας εαυτός, ο εαυτός που δεν θέλουμε να γνωρίσουμε  και αναφέρεται από τον Πενθέα στον στίχο 233, 247, 352, 453, 642, 800, 1059 επίσης από τον αγγελιοφόρο 1047, 1063, 1077 και από τον χορό μία  φορά 263. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [Δ’]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Elephant


[…Αργά την νύχτα
άμα πιστέψαμε πως τούτο το
πανηγύρι τέλειωσε και πάει
φάνηκαν τα όργανα
μέσα από τις ρεματιές,
φορούσαν ρίγανη και ανεμώνες,
φαίος ήταν ο κόσμος τους
στροφή των τραγουδιών…]

Το πιο σπάνιο είδος θηλαστικού απαντάται στην ποίηση

Ποιος είπε το δάκρυ θαλασσί. Ποιος είδε αντρειωμένους να στήνουν τον χορό μες στην πολλή νύχτα. Ποιος είπε ο φονιάς, ποιος είδε το μαύρο σου καράβι, ποιος χάθηκε στα σταυροδρόμια για πάντα εκτρέφοντας μικρές, λαμπρές αθανασίες με σώματα των κοριτσιών, θελκτικά, ποιος.

Μα ο ποιητής, ακούστηκε μια φωνή απ΄το βάθος του αμφιθέατρου. Επρόκειτο για κάποιον άγνωστο, για κάποιον επισκέπτη, από αυτούς που ταξιδεύουν στο Ντένβερ, που το εγκαταλείπουν, που πεθαίνουν στο Ντένβερ απαλά σαν φύλλα. Την φωνή του την είχαμε ξανακούσει, την όψη του δεν θα λησμονούσαμε ποτέ, τέτοια που είναι, πλάσματος προκατακλυσμιαίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Elephant»

Νίκος Βατόπουλος, Μικροί δρόμοι της Αθήνας [απόσπασμα]

Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

«Αυτή η συλλογή κειμένων και φωτογραφιών εστιάζει στους μικρούς δρόμους της Αθήνας. Σ ε δρόμους που είτε σκοπίμως είτε τυχαία περπάτησα. Εντάσσονται σε μια ενδεικτική ανθολογία της ελάσσονος Αθήνας, εκείνης δηλαδή της πόλης που αιμοδοτεί το αθηναϊκό κέντρο αλλά και που με έναν τρόπο σχεδόν νομοτελειακό ζει και μια ζωή ξέχωρη, αυθύπαρκτη, συγκινητική στην αυτοτέλειά της.
Οι συνοικίες της Αθήνας είναι ένας απέραντος θησαυρός. Όλες οι παλιές γειτονιές της Αθήνας είναι κιβωτοί πολύτιμων ενσταλάξεων αστικού βίου, με ποιότητες συχνά υποτιμημένες και ευτελισμένες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βατόπουλος, Μικροί δρόμοι της Αθήνας [απόσπασμα]»

Απόστολος Θηβαίος, Casina Rossa

Οι ξεναγοί σταματούν με τα λάβαρά τους έξω απ΄την κλειστή πόρτα. Το πλήθος που τους ακολουθεί ακούει με προσοχή όσες απ΄τις λέξεις γλιτώνουν τον χαμό του ανέμου. Αυτό το πλήθος που παραμένει τόσο ανυποψίαστο για τους φαύνους και τις νύμφες που γεννιούνται κάθε νύχτα στην πόρτα του ποιητή, αυτός ο ξέφρενος κόσμος που συνωστίζεται και φωτογραφίζεται και αναχωρεί και κάπου φθάνει ποτέ δεν θα πονέσει όσο ο ποιητής. Και ίσως να μην νιώσει την οδύνη μιας ζωής που καίγεται σε είκοσι πέντε μονάχα χτύπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Casina Rossa»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [Β’]

Mία προσέγγιση στις Βάκχες του Ευριπίδη

Μέρος Β’

Διαβάστε το Α’ Μέρος

Μεταθέατρο

Όλοι οι ήρωες του έργου, πλην των προσώπων που  ανακοινώνουν – αγγελιοφόροι  υπηρέτες, βοηθοί-όλοι μεταμφιέζονται όχι με την έννοια της δραματικής εξέλιξης του χαρακτήρα των ηρώων, αλλά με την συμβολική διπλή σύστασή τους, ένα πρώτο και ένα δεύτερο πρόσωπο που άλλοτε   απλά  κατακερματίζεται μέσα στην ακραία του αντίθεση για  λόγους συμβολικούς  και   άλλοτε αυτοκαταστρέφεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές [Β’]»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές

Mία προσέγγιση στις Βάκχες του Ευριπίδη

Μέρος Α’

πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες·
τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου
(Ματθ. κστ΄26-28)

Όλες οι μορφές τέχνης στοχεύουν στον έμμεσο λόγο. Για να πετύχουν τον στόχο αυτόν,  χρησιμοποιούν το στοιχείο της μεταμόρφωσης. Μοναχικές  τέχνες έκφρασης, όπως η ζωγραφική και η μουσική, ξεκινώντας από απλές αναγνωρίσιμες αναπαραστάσεις,  οδηγούν τις αναζητήσεις τους πιο βαθειά,  μεταφέροντας στην επιφάνεια μορφές που αντιστοιχούν σε ένα άλλο σύμπαν, μη φανερό. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, Αυτός που γεννήθηκε δύο φορές»

Alice Kaplan, Αναζητώντας τον Ξένο

Ο Αλμπέρ Καμύ και ο βίος ενός κλασικού έργου της λογοτεχνίας
Μετάφραση: Νίκος ΧαροκόποςΕκδόσεις Καπόν

Από την έκδοσή του το 1942 στη Γαλλία, το μυθιστόρημα του Καμύ  ο Ξένος έχει μεταφραστεί σε εξήντα γλώσσες και έχει πουλήσει περισσότερα από έξι εκατομμύρια αντίτυπα. Σε αυτό το βιβλίο, η Άλις Κάπλαν αφηγείται την ιστορία του νεαρού Αλμπέρ Καμύ, που χωρίς καμία σημαντική συγγραφική εμπειρία κατάφερε να δημιουργήσει ένα αριστούργημα, το οποίο συνεχίζει να συναρπάζει τους αναγνώστες.

Γεννημένος στη φτώχεια, στην αποικιακή Αλγερία, ο Καμύ ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, καλύπτοντας ποινικές δίκες που θα επηρέαζαν καθοριστικά την ανάπτυξη και τη θεματολογία του Ξένου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Alice Kaplan, Αναζητώντας τον Ξένο»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Dì, O Sicilia… i giudizi di Dio


Εἶναι φορὲς ποὺ

συλλογιέμαι ὅτι τὸ μελανώτερο ἴσως σημεῖο στὴν ἱστορία τῆς Ἀλχανίας ἦταν ἡ ἐκμετάλλευση κι ἡ κακοποίηση ἀδύναμων πλασμάτων. Ὅσες δικαιολογίες καὶ νὰ ψάξῃ κάποιος νὰ βρῇ δὲν θὰ μπορέσῃ νὰ δῇ μὲ συμπάθεια αὐτὰ τὰ δίποδα ποὺ μάθανε νὰ σέρνουν στανικὰ ἀνυποψίαστες κι ἀθῶες ψυχὲς ἐκεῖ ὅπου ἔχει κράτος κι ἐξουσία ὁ πόνος, ἡ καταπίεση κι ἡ ἀδικία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Dì, O Sicilia… i giudizi di Dio»