Β’ έκδοση του σημαντικού βιβλίου για την ενδοοικογενειακή βία

Από τις ΑΩ Εκδόσεις

25 Νοεμβρίου

Παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Με αφορμή την σημερινή ημέρα, οι ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ υπενθυμίζουν αλλά και γνωστοποιούν στους φίλους αναγνώστες, την Β’ έκδοση του σημαντικού βιβλίου για την ενδοοικογενειακή βία.
Λόγω λοιπόν και του Κορονοϊού, η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο το οποίο, χωρίς να είναι νέο, σήμερα έχει πάρει μεγάλη έκταση και εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, προς όλα τα μέλη της οικογένειας, ιδιαίτερα προς τις γυναίκες, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους.
Επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων ασχολούνται με την ενδοοικογενειακή βία προσεγγίζοντας το θέμα τόσο θεωρητικά και ερευνητικά, όσο και στο πλαίσιο διαμόρφωσης πολιτικών και σχεδιασμού προγραμμάτων. Στην παροχή υπηρεσιών για την πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου, επαγγελματίες ψυχικής υγείας και επαγγελματίες από το σύστημα απονομής δικαιοσύνης (π.χ. επιμελητές ανηλίκων) εργάζονται με οικογένειες, ομάδες και με μεμονωμένα άτομα όλων των ηλικιών επιδιώκοντας την ενδυνάμωση αυτών, τη βοήθεια στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν, καθώς και στην πρόληψη άλλων.
Η αντιμετώπιση και η πρόληψη ενός τόσο περίπλοκου και σοβαρού θέματος-προβλήματος όπως είναι η ενδοοικογενειακή βία, δεν μπορεί να γίνει με τη συμβολή ενός μόνον επιστημονικού κλάδου. Είναι απαραίτητη η διεπιστημονική προσέγγιση ώστε να αναπτυχθεί κοινός επιστημονικός λόγος ανάμεσα στους επαγγελματίες και να επιτευχθεί η δέσμευσή τους στον διαρκή διάλογο και στην επικοινωνία, μέσ’ από διεπιστημονικές ομάδες συνεργασίας.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Β’ έκδοση του σημαντικού βιβλίου για την ενδοοικογενειακή βία»

Henry-David Thoreau, Πολιτική ανυπακοή ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Εισαγωγή: Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης, Μετάφραση: Γιώργος Λαμπράκος, εκδόσεις Πατάκη

Παρουσίαση

Το δοκίμιο Πολιτική ανυπακοή (1849) -ένα από τα σημαντικότερα κείμενα πολιτικού στοχασμού- καλεί τους Αμερικανούς πολίτες να αρνηθούν να καταβάλουν τη φορολογία που τους είχε επιβάλει η τότε κυβέρνηση του Τζέιμς Πολκ, κυβέρνηση που αποδεχόταν τη δουλοκτησία ως νόμιμο δικαίωμα και είχε το 1846 κηρύξει πόλεμο στο Μεξικό, με σκοπό να επεκτείνει τη δουλεία σε περιοχές που θα κατακτούσε. Ο Θορώ διατυπώνει εδώ το δόγμα της «παθητικής αντίστασης» προς την εξουσία με την εκδήλωση ανυπακοής. Αυτό επιτάσσει, λέει ο συγγραφέας, η αίσθηση του δικαίου και η επίγνωση του καθήκοντος. Κάτι ανάλογο είχε διατυπώσει και ο ρομαντικός ποιητής Π. Μπ. Σέλλεϋ, στο ποίημά του «Η μάσκα της αναρχίας» (1819), έργο το οποίο επηρέασε βαθιά τον Θορώ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Henry-David Thoreau, Πολιτική ανυπακοή ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ιππαστί

Μύθος ελληνικός
Γεμάτος ευσέβεια
για μια Αντιγόνη,
για μια ψυχή
κομματιασμένη

Απόψε έχει τ΄απόγευμα ένα σκούρο, δαγκωμένο χρώμα. Τίποτε το ασυνήθιστο. Και αν δεν ήταν αυτό το σημείωμα και τα κλαρίνα που ΄ρχονται από τους πέρα οικισμούς, ετούτη η νύχτα θα ΄χε χαθεί σαν τόσες άλλες. Το σημείωμα έλεγε τα παρακάτω λόγια.

Ημερολόγιο εντυπώσεων. Τυχαία ημερομηνία, καστανό χαρτί και όλα γραμμένα με το λεπτό πενάκι απάνω στην πλάτη του ονείρου. Όλη αυτή η θάλασσα εμπρός μου θυμίζει την σκληρή πατρίδα. Όμως η Ελλάς, όμως η Ελλάς, έστιν θάλασσα, τις δε νιν κατασβέσει και τα ρέστα.

«Ιππαστί, κύριε, σημαίνει καθώς το λένε καβάλα. Έτσι πηγαίνει η Ελλάς, από αιώνα σε αιώνα, με τα φουστάνια της σηκωμένα, την παρθενιά της ξεπουλημένη. Μες στο πανέρι της κουβαλά, σαν τιμωρία, μερικές πέτρες, τυχαία πράγματα που από την συγκυρία σώθηκαν και απόψε κάτι ίσως σημαίνουν. Μα το φόρτε της, κύριε, το δυνατό της το σημείο είναι όταν στήνει με το τίποτε ένα από εκείνα τα περίφημα γλεντάκια της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ιππαστί»

Μαρία Πανούτσου, Συναντήσεις [2]

Νικολό Μακιαβέλι

Ριχάρδου III
Οι σύγχρονες βάσεις για το θέατρο του μέλλοντος ( Σκέψεις )
β΄ μέρος

Πριν συνεχίσω και ολοκληρώσω την εισαγωγή, θέλω να παρουσιάσω ένα στοιχείο από το έργο του Σαίξπηρ Ριχάρδος ΙΙΙ που με οδήγησε γράψω την ενότητα αυτή ‘’ Ριχάρδου III και ‘’οι σύγχρονες βάσεις για το το θέατρο του μέλλοντος‘’.

Το έργο Ριχάρδος ο τρίτος, γράφτηκε περίπου 1591 με 1593 ίσως και προς το τέλος του 1594. Βρισκόμαστε στον 16 αιώνα στα χρόνια δηλαδή που έζησε Σαίξπηρ και που συμπίπτουν με την Αγγλική αναγέννηση.

Μια περίοδος θαυμαστής δημιουργικότητας σε όλους τους τομείς, αλλά και εποχή τρομακτικής βιαιότητας, την οποία βιώνει καθημερινά όχι μόνο ως πράξη βίας μεταξύ των πολιτών αλλά και ως θέαμα. Ας θυμηθούμε λίγο στην εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ανάλογα θεάματα -βασανιστήρια, με θύματα άλλοτε θρησκειών, εθνοτήτων, αιχμαλώτων, όλοι εχθροί της Ρώμης, που βασανίζονται όχι κρυφά αλλά φανερά μπροστά στα μάτια του λαού. Το ίδιο συναντάμε και στο νησί, την Βρετανία στα χρόνια του Σαίξπηρ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Συναντήσεις [2]»

Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Συνάντησα τον Κώστα Τσόκλη

Ο καλλιτέχνης έχει ιδιαίτερη σχέση με το χρόνο. Η τέχνη του τον διατηρεί ακμαίο  και εφόσον εξακολουθεί να την εξασκεί κάθε τι που κάνει έχει άμεση σχέση με την μακριά και γόνιμη πορεία του όσο και με το ζωντανό παρόν του. Tο έργο του είναι απόσταγμα της σοφίας που αποθησαύρισε. Ο Χοκουσάι- ο «ο γέρο-τρελός για ζωγραφική»-υπέργηρος ομολογούσε πως κάθε μέρα που περνούσε τον έφερνε πιο κοντά στη γνώση. Ο δε Πικάσο  που μέχρι τέλους δούλευε ασταμάτητα δημιουργώντας καινούργιους κόσμους,  εξηγούσε τη μακροζωία του και την ακμαιότητά του στο γεγονός πως όταν έμπαινε στο ατελιέ του άφηνε το σώμα του στην πόρτα δουλεύοντας αποκλειστικά με το πνεύμα του. Έτσι κι ο Κώστας : η ακατάσχετη ανάγκη του για δημιουργία συμβαδίζει με την ακμαιότητα και την πολυπραγμοσύνη του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Συνάντησα τον Κώστα Τσόκλη»

Γιάννης Σκαρίμπας: Η θαλερότητα της γραφής της γενιάς του ’30

Κυπριακά Γράμματα τ. 6 – 1η Μαρτίου 1936

Του Θανάση Τοτόμη *

Ένα άγνωστο ποίημα με τίτλο «Ραχέλα / Καράβια δίχως θάλασσα που πλέμε στα σβυστά», βλέπει σήμερα το φως της δημοσιότητας, με την ευκαιρία της επετείου γέννησης του μοντερνιστή συγγραφέα της γενιάς του ’30, Γιάννη Σκαρίμπα.

Το ποίημα έχει δημοσιευτεί το Μάρτη του 1936 στην Κύπρο, στο περιοδικό «Κυπριακά Γράμματα».

Δεκάδες είναι οι ερευνητές, μελετητές του έργου του τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων οι, Κατερίνα Κωστίου, Αθηνά Βογιατζόγλου, Συμεών Σταμπουλού, Χριστίνα Ντουνιά, Λάμπρος Βαρελάς, Δήμητρα Τζουραμάνη, Ελένη Κόλλια, Μαίρη Μικέ, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Δημήτρης Τζιόβας, Γιώργος Παπαστάμος, Χρυσούλα Παπαγεωργοπούλου – Ιωαννίδη, Άγγελος Μαντάς, Ειρήνη Γιαβάση, Μαρίνα Ναζάρενκο, Μαρίνα Χριστοδούλου, Philéas Lebesgue και Julia Kristeva.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Σκαρίμπας: Η θαλερότητα της γραφής της γενιάς του ’30»

Άντον Τσέχωφ, Να γράφουμε, ναι. Να κάνουμε κήρυγμα, όχι

Mε επικρίνετε για την αντικειμενικότητά μου, ονομάζοντας την αδιαφορία για το καλό και το κακό, έλλειψη ιδεωδών και ιδεών κτλ. Θέλετε, όταν απεικονίζω τους αλογοκλέφτες, να πω ότι το κλέψιμο είναι πράξη κακή. Μα, βλέπετε, αυτό και χωρίς εμένα είναι γνωστό από πολύ καιρό. Οι ένορκοι του δικαστηρίου ας το κρίνουν, η δική μου δουλειά είναι να δείξω μόνο τι άνθρωποι είναι. Γράφω: έχετε να κάνετε με ζωοκλέφτες, μάθετε, λοιόν, ότι δεν είναι φτωχοί, αλλά χορτασμένοι, είναι οπαδοί μιας λατρείας, και ότι η ζωοκλοπή δεν είναι απλή κλοπή, είναι πάθος. Θα ήταν, βέβαια, ωραία να συνδυάσω την τέχνη με το θείο κήρυγμα, αλλά για μένα προσωπικά είναι εξαιρετικά δύσκολο και σχεδόν αδύνατο από άποψη τεχνικής. Για να περιγράψω τους αλογοκλέφτες σε επτακόσιες σειρές, είμαι υποχρεωμένος να σκέφτομαι και να μιλάω συνεχώς στο δικό τους τόνο και να αισθανομαι όπως αυτοί, αλλιώς, αν προσθέσω και την υποκειμενικότητα, οι εικόνες θα χάσουν την καθαρότητά τους και το διήγημα δεν θα είναι συμπαγές, όπως υποτίθεται ότι πρέπει να είναι όλα τα σύντομα διηγήματα. Όταν γραφω, υπολογίζω εξολοκλήρου στον αναγνώστη, υποθέτοντας ότι τα υποκειμενικά στοιχεία που λείπουν από το διήγημα θα τα προσθέσει ο ίδιος.

Προς Α. Σ. Σουβόριν
Μόσχα, 1 Απριλίου 1890

Μετάφραση ©Βασίλης Ντινόπουλος, από:  Άντον Τσέχωφ, «Η τέχνη της γραφής. Συμβουλές σε ένα νέο συγγραφέα» ―εκδόσεις Πατάκη

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τι ώρα να΄ναι εκεί;

[…ο έρωτας των ηρώων
Δεν προπαγανδίζει,
Μεταμορφώνεται σ΄αίνιγμα
Δεν περιγράφεται…]

Τι ώρα να΄ναι στην χώρα των μεγάλων ηρώων; Και αν έχει εποχές και αν οι χειμώνες κρατούν μια ζωή ή αν είναι ζωσμένοι με καλοκαίρια πικρά και δύσκολα, κανείς δεν το ξέρει. Συγκρατούμε τα ονόματά τους, ζούμε τις ζωές τους, πεθαίνουμε μαζί τους και τους κατατάσσουμε μες στο ατομικό, αξιακό μας σύστημα. Έπειτα τους κλείνουμε σε τάφους θολωτούς εντός μας και για καιρό τους λησμονούμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τι ώρα να΄ναι εκεί;»