«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

«Το θέατρο είναι και επάγγελμα» — Ι΄ Μέρος

Η διαδικασία της υποκριτικής τέχνης, τα στάδια εξέλιξης είναι τα ίδια σε όλες τις σπουδές,   μόνο το υλικό αλλάζει κάθε φορά. Στις σπουδές όμως που το σώμα είναι το ίδιο εργαλείο  και εκτελεστής, η διαδικασία είναι συνυφασμένη με την κατάσταση του σώματος. Ο χορευτής,  ο ηθοποιός, είναι συνδεδεμένοι με το σώμα τους με την πιο παροδική έννοια  σε αυτόν τον κόσμο,  το σώμα που η φθορά έκδηλη  του δίνει τέλος σε πολλά  εκφραστικά  θέματα και όχι μόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Δημήτρης Φύσσας: Δέκα σημεία για το «Όλη νύχτα εδώ» του Ιάσονα Χανδρινού

Ιάσονας Χανδρινός, Όλη νύχτα εδώ -Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου
Επιμέλεια-Εισαγωγή: Ιάσονας Χανδρινός. Εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 800

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και οι μικρόψυχοι επικριτές μιας σπουδαίας δουλειάς

Το «Όλη νύχτα εδώ. Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου» είναι το σημαντικότερο βιβλίο που έχω διαβάσει για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, νομίζω σημαντικότερο κι από τα πεντάτομα Πρακτικά της σχετικής δίκης του 1975- και δεν έχω διαβάσει και λίγα. Τα δέκα σημεία που ακολουθούν αιτιολογούν αυτή τη γνώμη μου, αντικρούοντας ταυτόχρονα μικρόψυχες, βιαστικές και τελικά άδικες επικρίσεις που τείνουν να υποτιμήσουν τη σπουδαία δουλειά.

  1. Ο Χανδρινός μόχθησε επί σχεδόν δέκα συναπτά χρόνια να μαζέψει / απομαγνητοφωνήσει / επιμεληθεί / υπομνηματίσει (σε ελάχιστα, μα καίρια σημεία, επειδή διασταυρώνονται μεταξύ τους) ογδόντα τέσσερις μαρτυρίες (βάλε κι άλλες που τελικά δε δημοσιεύτηκαν), να γράψει Πρόλογο / Εισαγωγή (όπου πολύ έξυπνα «έχωσε» και τη Βιβλιογραφία του, υποσημειωμένη) / Χρονολόγιο και να συνθέσει αλφαβητικό Ευρετήριο, ενώ ποιος ξέρει επί πόσον καιρό μελετούσε υλικό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας: Δέκα σημεία για το «Όλη νύχτα εδώ» του Ιάσονα Χανδρινού»

Το φαινόμενο Τσβάιχ ή Καστελιόν κατά Καλβίνου

Στέφαν Τσβάιχ, Μια συνείδηση ενάντια στη βία. Καστελιόν κατά Καλβίνου, μτφρ. Δημήτρης Δημοκίδης, επιμ. Χ.Ε. Μαραβέλιας, Πρόλογος Μανώλης Βασιλάκης, Athens Review of Books, Αθήνα 2019, σελ. 336

Από τον Στράτο Φουντούλη

Ένα αριστούργημα για το οποίο δεν μιλάει κανείς… Και όμως κοντεύει να εξαντληθεί η πρώτη έκδοση! Αιτία; Το φαινόμενο Τσβάιχ: ισχύς του η αγάπη των αναγνωστών.

Μπορεί μέρος της ανθρώπινης μνήμης (του γραπτού λόγου) να μένει φυλακισμένη για ολόκληρες δεκαετίες; Η απάντηση είναι καταφατική αν κρίνει κανείς από την εκδοτική τύχη του συγκεκριμένου βιβλίου, γνωρίζοντας μάλιστα ότι ο Στέφαν Τσβάιχ είναι ο πλέον πολυμεταφρασμένος γερμανόφωνος συγγραφέας, ό λ α τα βιβλία του οποίου είχαν και συνεχίζουν να έχουν παγκοσμίως τεράστια εμπορική επιτυχία. Συνεχίζουν να πωλούνται και να επανεκδίδονται αδιάκοπα έως σήμερα – εκτός ενός: του «Καστελιόν κατά Καλβίνου. Μια συνείδηση ενάντια στη βία» που πρωτοεκδόθηκε το 1936 με αυτόν τον τίτλο στα γερμανικά, όμως αμέσως μετά με διαφορετικό στα αγγλικά… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το φαινόμενο Τσβάιχ ή Καστελιόν κατά Καλβίνου»

Στέφαν Τσβάιχ, «Μια συνείδηση ενάντια στη βία» — κυκλοφορεί

Από τις εκδόσεις της Athens Review of Books

 

Στέφαν Τσβάιχ, Μια συνείδηση ενάντια στη βία. Καστελιόν κατά Καλβίνου, μετάφραση Δημήτρης Δημοκίδης, επιμέλεια Χ.Ε. Μαραβέλιας, πρόλογος Μανώλης Βασιλάκης, Athens Review of Books, Αθήνα 2019, σελ. 336

«Ποτέ ένα δικαίωμα, ποτέ μια ελευθερία δεν έχει κατακτηθεί τελειωτικά ενάντια στη βία της εξουσίας, που απλώς αλλάζει αδιάκοπα μορφή. Πάντα θα απειλείται κάθε βήμα προόδου, κάθε κατάκτηση της ανθρωπότητας, πάντα το αυτονόητο θα τίθεται υπό αμφισβήτηση. Ακριβώς όταν αρχίζουμε να θεωρούμε την ελευθερία καθημερινή πρακτική και όχι πλέον ιερότατο απόκτημα, αναδύεται από το σκοτάδι του ανθρώπινου υποσυνείδητου, από τον κόσμο των τυφλών ορμών η παράφορη επιθυμία για βιασμό της

Στέφαν Τσβάιχ

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέφαν Τσβάιχ, «Μια συνείδηση ενάντια στη βία» — κυκλοφορεί»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

ΟΡΕΣΤΕΙΑ 1985 ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Peter Stein

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

«Το άτοπον της υποκριτικής» —Στ΄ Μέρος

 

Τεχνικοί και ηθοποιοί στο θεάτρο 1985-1989 μία μικρή αποκάλυψη

1985   «Αθήνα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» με πρωτοβουλία της  τότε Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη η «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Πήτερ Στάιν (Peter Stein)από της  Σαουμπίνε  στο Νταμάρι της Πετρούπολης (8 -9 ώρες). Ίσως η πρώτη μαραθώνια παράσταση στην Αθήνα και στην Ελλάδα.

Γνώρισα την δουλειά του Peter Stein  σε εκείνη  την μαραθώνια παράσταση  στην Πετρούπολή. Είχα πάει νωρίς  πολύ νωρίς  για  να  ευχαριστηθώ  την όλη προετοιμασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

© Martine Franck/Magnum Photos

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

Τρίτο μέρος

Το θέατρο  ανήκει στο καιρό του. Είναι ο καθρέπτης της εποχής που γράφτηκε. Ένας διασκεδαστικό τρόπος, να μελετήσεις ιστορία, είναι να περιδιαβάσεις  το θέατρο σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Σήμερα  το θέατρο  εκφράζει  και πάλι  την εποχή του και κάθε προσπάθεια  διατήρησης μια  άλλης αισθητικής και ηθικής, είναι μάταιη. Το σύγχρονο θέατρο  δεν έχει ξεκάθαρη ταυτότητα όπως  δεν είναι τίποτα ξεκάθαρο στον σύγχρονο κόσμο. Βρισκόμαστε  στο τέλος  και στην αρχή  νέων καταστάσεων που διαμορφώνεται χωρίς να έχουμε κάτι συγκεκριμένο για το που οδηγείται ο άνθρωπος. έτσι και το θέατρο παρουσιάζει μια πολυμορφία. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Ποιητικές εξισώσεις

(ζωντανεύοντας και διασώζοντας κείμενα του Περιοδικού «Γαλέρα»)

Galera3BoukΧρυσά δεσμά και ανάπηρη ελευθερία

Από τον Παντελή Μπουκάλα

Με τους δημοσιογράφους που γίνονται υφυπουργοί, υπουργοί, γραμματείς ή ό,τι άλλο παύω να αισθάνομαι οποιαδήποτε οικειότητα και «συναδελφοσύνη», αν την ένιωθα όταν ανήκαν στον κλάδο, είτε δούλευαν πράγματι είτε ήταν περαστικοί που απλώς χρησιμοποιούσαν την τέταρτη εξουσία σαν ενδιάμεσο σταθμό προς την πρώτη, μεταχειρίζονταν δηλαδή σαν μέσο τα Μέσα.

Δεν μπορώ καν να χωνέψω τις κουτοπόνηρες ιδέες που κυκλοφορούν, πως είναι, λέει, ένα ωφέλιμο όπλο η εξοχότης τους για να προωθήσουμε τα συμφέροντα της συντεχνίας, ποντάροντας στις αναμνήσεις των εξουσιαζόντων από τον καιρό που ήταν δημοσιογράφοι. Και κάθε φορά που τους ακούω να κολακεύουν τάχα τη ματαιοδοξία μας, αποκαλώντας μας μελιστάλαχτα «αγαπητούς συναδέλφους», στις συνεντεύξεις τους ή όταν τηλεπαραθυροφλυαρούν, κουμπώνω καλού κακού όλα τα κουμπιά, και κατακαλόκαιρο να ’ναι, και τραβάω και τα φερμουάρ, για να μη βρεθώ έκθετος στην «επίθεση αγάπης» που επιχειρεί ο υπεροπτικότατος πατερναλισμός τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιητικές εξισώσεις»

Θάνος Μ. Βερέμης, 1940-1941: Ο πόλεμος των Ελλήνων

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Στο βιβλίο αυτό, αναλύεται διεξοδικά η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου και η ιδιάζουσα φυσιογνωμία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά• εξηγείται πώς η ελληνική βασιλευομένη δικτατορία, που παρουσίαζε ομοιότητες με την ιταλική βασιλευομένη δικτατορία, επέλεξε να συμπαραταχθεί με τη βρετανική δημοκρατία στον μεγάλο αυτό πόλεμο, ενώ περιγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Έλληνες ενωμένοι απέκρουσαν τη φασιστική επίθεση σε περίοδο επικράτησης του Άξονα στα ευρωπαϊκά πεδία πολέμου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θάνος Μ. Βερέμης, 1940-1941: Ο πόλεμος των Ελλήνων»