«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

© Martine Franck/Magnum Photos

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

Τρίτο μέρος

Το θέατρο  ανήκει στο καιρό του. Είναι ο καθρέπτης της εποχής που γράφτηκε. Ένας διασκεδαστικό τρόπος, να μελετήσεις ιστορία, είναι να περιδιαβάσεις  το θέατρο σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Σήμερα  το θέατρο  εκφράζει  και πάλι  την εποχή του και κάθε προσπάθεια  διατήρησης μια  άλλης αισθητικής και ηθικής, είναι μάταιη. Το σύγχρονο θέατρο  δεν έχει ξεκάθαρη ταυτότητα όπως  δεν είναι τίποτα ξεκάθαρο στον σύγχρονο κόσμο. Βρισκόμαστε  στο τέλος  και στην αρχή  νέων καταστάσεων που διαμορφώνεται χωρίς να έχουμε κάτι συγκεκριμένο για το που οδηγείται ο άνθρωπος. έτσι και το θέατρο παρουσιάζει μια πολυμορφία. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Ποιητικές εξισώσεις

(ζωντανεύοντας και διασώζοντας κείμενα του Περιοδικού «Γαλέρα»)

Galera3BoukΧρυσά δεσμά και ανάπηρη ελευθερία

Από τον Παντελή Μπουκάλα

Με τους δημοσιογράφους που γίνονται υφυπουργοί, υπουργοί, γραμματείς ή ό,τι άλλο παύω να αισθάνομαι οποιαδήποτε οικειότητα και «συναδελφοσύνη», αν την ένιωθα όταν ανήκαν στον κλάδο, είτε δούλευαν πράγματι είτε ήταν περαστικοί που απλώς χρησιμοποιούσαν την τέταρτη εξουσία σαν ενδιάμεσο σταθμό προς την πρώτη, μεταχειρίζονταν δηλαδή σαν μέσο τα Μέσα.

Δεν μπορώ καν να χωνέψω τις κουτοπόνηρες ιδέες που κυκλοφορούν, πως είναι, λέει, ένα ωφέλιμο όπλο η εξοχότης τους για να προωθήσουμε τα συμφέροντα της συντεχνίας, ποντάροντας στις αναμνήσεις των εξουσιαζόντων από τον καιρό που ήταν δημοσιογράφοι. Και κάθε φορά που τους ακούω να κολακεύουν τάχα τη ματαιοδοξία μας, αποκαλώντας μας μελιστάλαχτα «αγαπητούς συναδέλφους», στις συνεντεύξεις τους ή όταν τηλεπαραθυροφλυαρούν, κουμπώνω καλού κακού όλα τα κουμπιά, και κατακαλόκαιρο να ’ναι, και τραβάω και τα φερμουάρ, για να μη βρεθώ έκθετος στην «επίθεση αγάπης» που επιχειρεί ο υπεροπτικότατος πατερναλισμός τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιητικές εξισώσεις»

Θάνος Μ. Βερέμης, 1940-1941: Ο πόλεμος των Ελλήνων

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Στο βιβλίο αυτό, αναλύεται διεξοδικά η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου και η ιδιάζουσα φυσιογνωμία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά• εξηγείται πώς η ελληνική βασιλευομένη δικτατορία, που παρουσίαζε ομοιότητες με την ιταλική βασιλευομένη δικτατορία, επέλεξε να συμπαραταχθεί με τη βρετανική δημοκρατία στον μεγάλο αυτό πόλεμο, ενώ περιγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Έλληνες ενωμένοι απέκρουσαν τη φασιστική επίθεση σε περίοδο επικράτησης του Άξονα στα ευρωπαϊκά πεδία πολέμου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θάνος Μ. Βερέμης, 1940-1941: Ο πόλεμος των Ελλήνων»

Richard Wolin, Τα παιδιά του Χάιντεγκερ

Από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ συγκαταλέγεται στους σπουδαιότερους φιλοσόφους του 20ού αιώνα, και το έργο του αποτέλεσε το ερέθισμα για πολλά πρωτότυπα και συναρπαστικά επιτεύγματα της νεωτερικής σκέψης. Η παρουσία του στις πανεπιστημιακές αίθουσες ήταν σαγηνευτική, και τη δεκαετία του 1920 προσήλκυε τους ευφυέστερους νεαρούς διανοούμενους της Γερμανίας. Πολλοί από αυτούς ήταν Εβραίοι, οι οποίοι θα έπρεπε εν τέλει να συμβιβάσουν τη φιλοσοφική και συχνά προσωπική αφοσίωσή τους στον Χάιντεγκερ με τις επαίσχυντες πολιτικές του αντιλήψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Richard Wolin, Τα παιδιά του Χάιντεγκερ»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

Eonnagata *

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

Δεύτερο μέρος

Το θέατρο είναι σύνθεση τεχνών. Ο Λόγος, η μουσική, ο χορός. Στον λόγο έχουμε γεγονότα, ιστορία, μυθολογία. Ο λόγος υιοθετεί ό,τι έχει υπάρξει ως προς τον γραπτό και προφορικό λόγο. Όλο αυτό το υλικό, διαφοροποιείται από την ύπαρξη ζωντανού ανθρώπου που θα ερμηνεύσει τον λόγο αυτόν. Η αναπαράσταση έχει τους δικούς της κανόνες που τους επιβάλλει στον χώρο. Η μορφή και η δομή μιας θεατρικής παράστασης εξαρτάται  και  από τα επί μέρους στοιχεία, που είναι πολλά περισσότερα από το αρχικό βασικό υλικό. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Πλανητάριο, Adrienne Rich, απόδοση- επίμετρο Μαργαρίτα Παπαγεωργίου

Πλανητάριο

 

Με τη σκέψη στην Caroline Herschel (1750—1848)
 αστρονόμο, αδερφή του  William˙ και στις άλλες.

Μια γυναίκα με τη μορφή ενός τέρατος
ένα τέρας με τη μορφή μιας γυναίκας
οι ουρανοί είναι γεμάτοι από αυτά

μια γυναίκα «μέσα στο χιόνι
ανάμεσα στα Ωρολόγια και τα όργανα
μετρώντας  τη γη με ραβδιά»

στα 98 της χρόνια να έχει ανακαλύψει
8 κομήτες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πλανητάριο, Adrienne Rich, απόδοση- επίμετρο Μαργαρίτα Παπαγεωργίου»

Απόστολος Θηβαίος, Είναι τα τραγούδια ξενιτιές

Μύριζε καπνό
Πρόστυχα αρώματα,
Νεροχύτη
Γ. Θεοτοκάς, «Λεωνής»

ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ
Μικρό, ως 40΄αφιέρωμα στον συνθέτη
Σταμάτη Κραουνάκη

«Είναι τα τραγούδια ξενιτιές»

Ξημερώματα, στα ερτζιανά να χτυπούν τα φτερά τους. Τραγούδια μονάχα, θα πεις μα ένας αληθινός μάγος αναδύει από την κορδέλα του καπέλου του ώρες ώρες άνθη πορτοκαλιάς. Κάνουν θόρυβο, σαν να τινάζονται οι ζωές απ΄τα χώματα. Τραγούδια μονάχα, θα πεις.

Μα δεν το νιώθεις τούτο τον θόρυβο, μονάχα κύματα, κλειδιά, θησαυρούς στους κοίλους βράχους, τίποτε άλλο. Τώρα περνούν σαν ξαφνική ανάμνηση του κόσμου, μέσα από προπύλαια και μαγαζιά της νύχτας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Είναι τα τραγούδια ξενιτιές»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

Μία νέα ενότητα  στις Στάχτες σε συνέχειες

Το θέατρο και η σχέση του με τις άλλες  τέχνες

Μέρος πρώτο

Ο χορός και το Θέατρο

Την πρώτη μου δασκάλα στο χορό δεν  την  θυμάμαι. Ξεκίνησα με ρυθμική  στην προσχολική ηλικία, σε κάποια σχολή στην Αθήνα. Θα πρέπει να ήταν λίγο αδιάφορο όλο αυτό, αν και σημαδιακό, γιατί δεν έχει αναφερθεί  κυρίως από την μητέρα μου, κάτι συγκεκριμένο. Ίσως πάλι γιατί  ο χορός για μένα ήταν σαν τον αέρα που ανάπνεα. Κάτι φυσικό και που δεν του δίναμε ιδιαίτερη προσοχή, αφού ήταν  τόσο φυσικό και αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας. Σε αυτόν το συλλογισμό έχω καταλήξει. Οι δικοί μου  το είχαν αποδεχτεί ό, τι θα γινόμουν χορεύτρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»