Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο ευτυχισμένος Benjamin

Benjamin Rabier

Ανταπόκριση από τον κόσμου
Του Benjamin Rabier

Απόψε σας γράφω από τον κόσμο του Benjamin Rabier, εκείνου του χαμογελαστού Γάλλου που ονειρεύτηκε ευτυχισμένες φάρμες και έναν ακόμη περισσότερο ευτυχισμένο Flambeau, το πιστό και πανέξυπνο κουτάβι από τα χρόνια του πολέμου. Είναι μια ανταπόκριση ολότελα απαλλαγμένη από τα προβλήματα του καιρού. Τον κόσμο του Rabier που φαντάζει απόψε απίστευτος δεν μπορεί κανείς να τον μιμηθεί. Δεν ήταν η πρωτοτυπία στην έκφραση, ήταν η μαγεία που κινεί τα πράγματα, που τους δίνει ζωή και μια ανάσα για να υπάρχουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο ευτυχισμένος Benjamin»

ο Δυτικός πολιτισμός κατά Pascal Bruckner [III]

  • Διαβάστε   [I]– [II] –

Έχει ειπωθεί πολλές φορές πως η από-αποικιοποίηση υπήρξε το τέχνασμα που χρησιμοποιούν οι χώρες του Νότου για να υιοθετήσουν το δυτικό μοντέλο. Αναμφίβολα, ο πλανήτης εκσυγχρονίστηκε, αλλά δυτικοποιήθηκε και μονάχα εν μέρει: συνενώθηκε κάτω από την τριπλή σφραγίδα της οικονομίας, της τεχνολογίας και των επικοινωνιών, όχι κάτω από την σφραγίδα του σεβασμού του ατόμου η του κοινοβουλευτικού καθεστώτος. Μόνο που ο αριθμός των δημοκρατιών αυξάνει, είναι ακόμα πάρα πολλά τα καθεστώτα που γοητεύονται από τα όπλα, τις τεχνολογίες αιχμής, τις μεγάλες επιχειρήσεις μας, αλλά αρνούνται να προωθήσουν την ισότητα η τις θεμελιώδεις ελευθερίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «ο Δυτικός πολιτισμός κατά Pascal Bruckner [III]»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μετοχικό Ταμείο

Φάρσα, όπως η ζωή
Ενός ποιητή 

κηνικό παλιού γραφείου. Όπως εκείνα στο κέντρο της πόλης, τα πανομοιότυπα, στα παλιά μέγαρα. Δικαστικοί επιμελητές, δικηγόροι, μεταφρασταί, ερευνητές, συμβολαιογραφεία, ένας ολόκληρος κόσμος. Και από πόρτα σε πόρτα η παράξενη πελατεία που γυρεύει εκδούλευση. Που περνά σκεπτική από όροφο σε όροφο, που αφήνει τα στοιχεία της στο θυρωρείο και ζητά μια ενημέρωση όταν θα είναι εφικτό, όταν θα είναι εφικτό. Το μέγαρο βρίσκεται στον δρόμο με τα τετζερέδια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μετοχικό Ταμείο»

ο Δυτικός πολιτισμός κατά Pascal Bruckner [II]

Διαβάστε το μέρος [I]

«Ή το Ισλάμ θα γίνει σε εμάς μια θρησκεία ανάμεσα στις άλλες, ή θα προσκρούσει σε μια ισχυρή αντίσταση εκ μέρους των ελεύθερων ανθρώπων που δεν ανέχονται τον ζυγό του φανατισμού, δύο αιώνες μετά τη γαλλική επανάσταση.

Ένας πολιτισμός σαν της Ευρώπης, ικανός για τις χειρότερες θηριωδίες όπως και για τα υψηλότερα επιτεύγματα, δεν μπορεί να βλέπει τον εαυτό του μονάχα μέσα από το πρίσμα της κατάρας: αν η Ευρώπη διακατέχεται από ένα πραγματικό «γενοκτονικό πάθος»[¹], είναι επίσης εκείνη που επέτρεψε να εννοήσουμε ορισμένα εγκλήματα ως γενοκτονίες, είναι εκείνη που, μετά το 1945, αποστασιοποιήθηκε από την ίδια της τη βαρβαρότητα για να δώσει σε αυτή τη λέξη ένα συγκεκριμένο νόημα διακινδυνεύοντας να δει την κατηγορία να στρέφεται εναντίον της. Είναι μια τρομακτική μηχανή παραγωγής και ταυτόχρονα αναχαίτισης του κακού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «ο Δυτικός πολιτισμός κατά Pascal Bruckner [II]»

Robert Parker, Oἱ ἑλληνικοὶ θεοὶ πέρα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ―από τον Ιωάννη Πολέμη

Robert Parker, O ἑλληνικοὶ θεοὶ πέρα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ὀνόματα, χαρακτήρες, μεταμορφώσεις.Μετάφραση Παναγιώτης Σουλτάνης. Ἐπιστημονική ἐπιμέλεια Μαρία Πατέρα, Πανεπιστημιακές Ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο 2021, σσ. 438

Το βιβλίο αυτό του γνωστού ιστορικού της αρχαίας ελληνικής θρησκείας Ρόμπερτ Πάρκερ βασίζεται στις διαλέξεις που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο πλαίσιο του κύκλου των περίοπτων Sather Lectures και έχει ως αντικείμενό του την παρουσία των Ελλήνων θεών έξω από τον στενό ορίζοντα του ελληνικού κόσμου, την πρόσληψή τους από τους ξένους εκείνους λαούς, που υπέστησαν την πολιτιστική επιρροή του ελληνισμού, και κυρίως την ονοματοδότησή τους. Φυσικά στον ορίζοντα των αναζητήσεων του μελετητή εισέρχεται και το ζήτημα της πρόσληψης ξένων θεοτήτων από τον ελληνικό κόσμο, της αναζήτησης, των μυθικών ή όχι, σχέσεών τους με τις αντίστοιχες ελληνικές θεότητες, και της αντίστοιχης ονοματοδότησής τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Robert Parker, Oἱ ἑλληνικοὶ θεοὶ πέρα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ―από τον Ιωάννη Πολέμη»

ο Δυτικός πολιτισμός κατά Pascal Bruckner [I]

«Τίποτα δεν είναι πιο επίβουλο από την ιδέα ενός συλλογικού σφάλματος που θα περνάει από γενιά σε γενιά κηλιδώνοντας για πάντα ένα λαό ή μία κοινότητα. Η ψυχική συντριβή δεν συνιστά μια πολιτική, Έτσι καθώς δεν υπάρχει κληρονομική μετάδοση της κατάστασης του θύματος, δεν υπάρχει κληρονομικότητα της κατάστασης του δήμιου: μιας και νδεν υπάρχει ενοχή λόγω συγγένειας, το «καθήκον της μνήμης» δεν συνεπάγεται την αυτόματη αγνότητα ή διαφθορά των εγγονών ή δισέγγονων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «ο Δυτικός πολιτισμός κατά Pascal Bruckner [I]»

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Ρομίδης ή Ροΐδης. Ακαδημία χωρίς ακαδημαϊκούς

Ας πούμε ότι έχεις σπουδάσει φιλολογία στη Φιλοσοφική. Το γνωστικό σου πεδίο δεν έχει την αίγλη που είχε κάποτε. Μέχρι πριν από δύο δεκαετίες, η Φιλολογία ήταν από τις «ακριβότερες» πανεπιστημιακές σχολές μας, ακριβότερες σε «μόρια» εισαγωγής, απαιτήσεις και κόπο. Δεν είναι πια. Λογικόν. Η φιλολογία είναι μελέτη της λογοτεχνίας και ο κόσμος μας ενδιαφέρεται περισσότερο για τα αισθήματα της φάλαινας από τα αισθήματα του Κάπτεν Αχαμπ στον «Μόμπι Ντικ» του Μέλβιλ.

Εσύ όμως αγαπάς τη λογοτεχνία, αγαπάς και τη γλώσσα σου και θέλεις να συνεχίσεις τις σπουδές σου με κάποιον απ’ τους νεοέλληνες συγγραφείς. Είναι ο Εμμανουήλ Ροΐδης. Αιρετικός, είρων, μοναδικό ύφος ελληνικών, ένα βλέμμα καυστικό σαν τη δύναμη οξέος. Ο Ροΐδης συνομιλούσε με την Ελλάδα του τέλους του 19ου αιώνα, όμως διαπιστώνεις ότι οι περισσότερες σκέψεις του αγγίζουν τη δική σου εμπειρία. Το αρχείο του μπορείς να το βρεις στον ιστότοπο της Ακαδημίας Αθηνών. Εκεί η μηχανή αναζήτησης σε ρωτάει: «Μήπως εννοούσατε Ρομίδη;». Ή μήπως Ρομίλντα; Πατάς «Ρομίδη» στον ιστότοπο της Ακαδημίας και σου βγαίνουν τα έργα του Ρομίδη, που είναι ο Ροΐδης σε επιμέλεια κάποιου Πετρόκκικινου, που είναι ο επιμελητής του, Πετροκόκκινος. Δυστυχώς, κάπως έχουν τα πράγματα. Στον ιστότοπο της Ακαδημίας ο Ροΐδης αναγράφεται ως Ρομίδης.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Θεοδωρόπουλος: Ρομίδης ή Ροΐδης. Ακαδημία χωρίς ακαδημαϊκούς»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Η Σφίγγα της συνοικίας Χαριλάου

[…Πού ακούστηκε
Ο Άλκης
Να πεθαίνει…]

«Η θανάσιμη μοναξιά
Του Αλέξη Ασλάνη»

 Ανταποκρίσεις από χαμένα ματς

Η μυθολογική Σφίγγα αποτέλεσε ένα φριχτό, απαίσιο γέννημα της ελληνικής, μυθολογικής καταγραφής. Μισή με σώμα λιονταριού και όψη γρύπα, το απόκοσμο αυτό πλάσμα γύρευε από τους περαστικούς μια απάντηση. Σκαρφαλωμένη πάνω στον βωμό της επαναλάμβανε το αίνιγμα προσμένοντας την απάντηση. Εκείνος που θα λάθευε είχε κιόλας γράψει την μοίρα του. Τα σιδερένια νύχια του πλάσματος θα του έπαιρναν την ζωή. Οι θεοί το είχαν πει καθαρά. Όταν το αίνιγμα θα απαντηθεί η Σφίγγα θα ριχτεί στον γκρεμό και η Θήβα θα σωθεί.

Ακόμη την θυμάμαι στα όνειρά μου να γυρεύει μια απάντηση, τα μάτια της λαμπερά γεμάτα από τα βλέμματα εκείνων που χάθηκαν κιόλας, η φωνή της στραγγαλισμένη, το κοίταγμά της παγωμένο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Η Σφίγγα της συνοικίας Χαριλάου»