Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες

papa was a rolling stone…

Κάποια φορά

Χώρος: προαύλιο μονής, μέρες πριν φτάσει η άνοιξη

Η Λολό, σαφώς συντετριμμένη από την περιφρονητική αντίδραση ανδρός, ακουμπάει ελαφρά τον μαντρότοιχο στο προαύλιο της μονής. Το μάτι της αστράφτει, το φρύδι πιάνει τόξο πάνω απ’ το βλέφαρο και το στήθος κύμα κάτω απ’ τη μπλούζα.
Βάζει το χέρι στη μέση. Το αριστερό. Mε το δεξί κάνει μια κίνηση στο κενό σα ν’ ανακατεύει τον αέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες»

Χαρά Νικολακοπούλου: Εύα Μ. Μαθιουδάκη-Κωστής Σχιζάκης, ‘Ο Φταίχτης’

Εκδόσεις Καστανιώτη 2019

Τοιχογραφία εποχής, ανατομία ψυχής

Mε δύο προηγούμενα λογοτεχνικά έργα στο ενεργητικό της (Αυτός ο ένας ο Αρίστος εκδ. Γαβριηλίδης 2014 και Μικρά Πείσματα, εκδ. Ροδακιό 2017) η Εύα Μ. Μαθιουδάκη έχει ήδη δώσει αξιόλογα δείγματα πεζογραφικού λόγου που την έχουν καταξιώσει για τις αρετές της γραφής της, οι οποίες ανιχνεύονται και στο παρόν μυθιστόρημα, τρίτο κατά σειρά βιβλίο της.

Το έτερον συγγραφικό ήμισυ, ο Κωστής Σχιζάκης, είναι αρχιτέκτονας μηχανικός από το Ηράκλειο. Έχει στο ενεργητικό του τη συλλογή διηγημάτων Τα παρά προσδοκίαν και δημοσιεύσεις στο περιοδικό Παλίμψηστο της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαρά Νικολακοπούλου: Εύα Μ. Μαθιουδάκη-Κωστής Σχιζάκης, ‘Ο Φταίχτης’»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Χατζηάχριστος

Mία ψυχὴ κουρελιασμένη ἀπ’ τὰ συμπλέγματα κατωτερότητας καὶ τὶς στερήσεις μπορεῖ ν’ ἀποβῇ καταστροφικὴ γι’ αὐτοὺς ποὺ θάχουν τὴν ἀτυχία νὰ βρεθοῦν στὸν δρόμο της. Κι ἂν μία τέτοια ψυχὴ ἔχει τὴν ἀρρωστημένη φιλοδοξία νὰ φτάσῃ τὰ ψηλότερα σκαλιὰ τοῦ θρόνου, πιστεύοντας πὼς ἔτσι θὰ ξεφύγῃ ἀπ’ τὴν χθαμαλότητα καὶ τὴ φτώχια της καὶ θὰ ξεπεράσῃ τὰ συμπλέγματα ποὺ τὴν κατατρύχουν, τότε εἶναι διατεθειμένη, ἐλαφρὰ τῇ καρδίᾳ, νὰ ἐξαφανίσῃ ἀπὸ μπροστά της τὸν κάθε κακορίζικο τὸν ὁποῖο θεωρεῖ ἐμπόδιο στὴν πραγμάτωση τῆς ὑπέρτατης εὐτυχίας της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Χατζηάχριστος»

Αλέξανδρος Μυροφορίδης: «Ο χορός της μέλισσας» του Πάνου Ιωαννίδη

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος

Σκέψεις για το βιβλίο

Στο κτήμα του στο Ποσείδι της Χαλκιδικής, ο Αλέξανδρος Χρηστίδης βρίσκεται δολοφονημένος ανάμεσα στα αγαπημένα του λιόδεντρα. Το γεγονός φαντάζει ανεξήγητο για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Πολιτικός μηχανικός με αντιστασιακή δράση στα φοιτητικά του, δημοτικός σύμβουλος στη μεταπολίτευση με πρωτοποριακή παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η χήρα του εκλιπόντος αναθέτει τη διαλεύκανση του μυστηριώδους θανάτου στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη. Η έρευνά του, από την αρχή κινείται γύρω από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Χρηστίδη. Παράλληλα, ωστόσο, αρχίζει να λαμβάνει μία σειρά κειμένων που υποκρύπτονται σε κεντρικά σημεία της πόλης. Τα κείμενα περιπλέκουν την έρευνά του, καθώς αναφέρονται στην ιστορία μιας παρέας νεαρών, οι ζωές των οποίων στιγματίστηκαν και έσμιξαν μέσα από έναν εξίσου τραγικό γεγονός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Μυροφορίδης: «Ο χορός της μέλισσας» του Πάνου Ιωαννίδη»

Τασούλα Γεωργιάδου, Αποκαλύψεις

Σάββατο βραδάκι γύρω στις οκτώ. Είχαμε μαζευτεί, ως συνήθως, στο διαμέρισμα εκείνο πίσω από την Αχειροποίητο. Στο πρώτο έτος όλοι οι συντοπίτες ήμαστε μια παρέα. Ήταν φυσικό. Συγκατοικούσαμε δυο-δυο, τρεις-τρεις οι παλιοί συμμαθητές που περάσαμε μαζί στο πανεπιστήμιο. Είχαν σπεύσει οι μανάδες και οι πατεράδες με το που ανακοινώθηκαν τα ονόματα στην εφημερίδα. Πού να βρεις διαμέρισμα κοντά στις Σχολές τέλος Οκτώβρη! Τα είχαν προλάβει οι φοιτητές των μεγαλυτέρων ετών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τασούλα Γεωργιάδου, Αποκαλύψεις»

Ζωή Κατσιαμπούρα, Η αφαίρεση


Έγινε 100 χρονών!

Έδειχνε η κατάστασή του, όπως εξελισσόταν, ότι θα γινόταν και αυτό. Στα ενενήντα πέντε του πήγαινε για ψώνια, στα ενενήντα οχτώ του έκανε διακοπές στο νησί του.

Στα ενενήντα εννέα του όμως ράγισε τον γοφό του πέφτοντας και από κει και πέρα καταδικάστηκε, από τους γιατρούς, αλλά και από τη δική του προσεκτική στάση ζωής, στη ρουτίνα  με το πι. Από το κρεβάτι στην τουαλέτα, στο τραπέζι της κουζίνας για πρωινό και από κει στον καναπέ για ξαπλωτή διημέρευση, με διαλείμματα για φαΐ, μέχρι να φτάσει πάλι η ώρα για ύπνο. Για ύπνο στο κρεβάτι του, δηλαδή, γιατί και στον καναπέ κοιμάται συνεχώς με την τηλεόραση στο volume 80, γιατί δεν φτάνουν αλώβητα τα αυτιά των ανθρώπων στα 99. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Η αφαίρεση»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ὁ Ὀκτανέριος

Ο Ὀκτανέριος ἦταν θῦμα τῆς εὐνουχιστικῆς ἀνατροφῆς του: Ἡ ἠθικὴ διδασκαλία τῆς μαμᾶς καὶ τῆς γιαγιᾶς σφυρηλάτησαν μιὰ γιὰ πάντα μὲσ’ στὴ συνείδησή του τὴ δικιά τους ἑρμηνεία γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὶς σχέσεις. Κι ἦταν μία ἑρμηνεία θεολογική, βγαλμένη ἀπ’ τὰ ἔγκατα τῆς πιὸ αὐστηρῆς ἐκδοχῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Γιὰ πολλὰ χρόνια ὁ Ὀκτανέριος ἄκουγε τὰ θηλυκὰ τοῦ σπιτιοῦ (καὶ τῆς γειτονιᾶς) νὰ ἀποκηρύττουν τὴν ἐπανάσταση τῆς σάρκας καὶ νὰ δαιμονοποιοῦν κάθε γενετήσια παρόρμηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ὁ Ὀκτανέριος»

Καίτη Παπαδάκη, Η αρπαγή της Άνοιξης

Σκαρφάλωνε. Όσο θα μεγάλωνε η μέρα, τόσο θα γαντζωνόταν πιο πολύ απ’ τη ζωή. Θα γέμιζε χυμούς, καθώς ο αέρας θ’ αλάφραινε. Τις νύχτες θα κοιμόταν χωρίς τον φόβο του χιονιά. Τα πρωινά, πίνοντας δροσιά, θα ξεκινούσε απ’ την αρχή. Σκαρφάλωνε. Τώρα μπορούσε να βλέπει δίχως να τεντώνει τις μύτες. Τα σύννεφα θ’ αραίωναν. Τα μάτια του σύντομα θ’ άνοιγαν διάπλατα το ένα μετά το άλλο. Οι αχτίδες, όπως το συνήθιζαν, θα κάθονταν στο μπράτσο του, για να εξερευνήσουν μαζί κρύπτες της άνοιξης. Σκαρφάλωνε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Η αρπαγή της Άνοιξης»