Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Βαλκανική οδός

Αρχείο 22/03/2016

fav-3

Σεράγεβο
Mετά τη μάχη, αφού ορκίστηκαν στ΄όνομα του Μάρκο Κράλιεβιτς και φόρτωσαν στους ώμους τα προγονικά οστά, έσφιξαν τα χέρια τους και έγιναν η σπορά του ανέμου. Θεσσαλονίκη, Βιέννη, Βελιγράδι, Σεράγεβο, Πρίστινα, Γιάννενα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Βαλκανική οδός»

(πριν ένα χρόνο) Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα παιδιά της Λίμνης

thiveos17.3.15

fav-3

Με φόντο τους πολυφωνικούς ήχους και τα τριημιτόνια της Ηπείρου

Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες
Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν
Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας!

Μιχάλης Γκανάς, “Γυάλινα Γιάννενα”

Απόψε είναι που τα Γιάννενα περνούν στη σφαίρα του μύθου. Κάτι σαν τα γυάλινα ποιήματα του Μιχάλη Γκανά ή τους ραγδαίους, χρωματικούς αντικατοπτρισμούς ενός παλιού χειμώνα. Απόψε στην πόλη περιφέρονται στίχοι γυμνοί και αδέσποτοι. Τα Γιάννενα κοιμούνται γύρω από τη λίμνη, παραχωρώντας ένα όνομα σ΄ολόκληρη την αρχαία υγρασία. Και εμείς, πίσω απ΄τους ζωγραφικούς πίνακες, σαν τους θαμώνες στις εισόδους των μουσικών θεάτρων όταν συνοστίζονται ντροπιασμένες τόσες και τόσες γενιές κοριτσιών με χαμηλωμένα βλέμματα, κάτω από φανάρια κάτωχρα όλο να γερνούμε.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Για μια μαύρη πεταλούδα [2016]

Αρχείο 08/03/2016
Μίλτος Σαχτούρης

favicon

Τον συνάντησα ένα απ΄εκείνα τα πρωινά που καίγονται. Στον περίβολο του μυστικού ιδρύματος, στις παρυφές της πόλης, μακριά από ναούς, από εξώστες, να κρατά το ίσο αυτού του κόσμου. Ήταν καθισμένος σ΄ένα από εκείνα τα μεταλλικά τραπεζάκια καφενείου με την τόση ιστορία, με τα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Για μια μαύρη πεταλούδα [2016]»

Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Μνήμη Γιάννη Ζουγανέλη

Αρχείο 12/02/2016

favicon

Την επόμενη μέρα άρχισε να βρέχει από το πρωί. Τα άσπρα τριαντάφυλλα είχαν σκύψει το λαιμό τους στο δήμιο, είχαν πέσει στα γόνατα πάνω στον κήπο με το τριφύλλι (το γκαζόν σιγά-σιγά είχε αρχίσει να αντικαθίσταται τόπους-τόπους). Κήπος περίφρακτος, με τον περίβολό του που τον είχαν καλύψει πλέον τα αναρριχώμενα: το ριχόσπερμα, τα γιασεμιά, οι αγγελικές, οι πικροδάφνες, τα ρόδα κοκτέιλ, και οι ψηλές δάφνες με τα μικρά ανθάκια που στριφογύριζαν στο στοργικό μήνα Μάιο, με τους πλούσιους αέρηδες και τις χαμηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Άρχισε πάλι να βρέχει λοιπόν, όπως το συνήθιζε φέτος κάθε μέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Μνήμη Γιάννη Ζουγανέλη»

Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Ο πυροβολημένος αναγνώστης [2016]

Αρχείο 29.1.2016

fav-3

Δεν μπορώ να διαβάσω.
Το άγχος που μου προκαλεί η ανάγνωση ενός νέου βιβλίου, με οδηγεί πολύ συχνά σε άσκοπους νυχτερινούς περιπάτους στην πόλη. Αντί ν’ ανοίξω το βιβλίο, ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου και χάνομαι. Τις προάλλες κατέβαινα τη μεταμεσονύχτια Πανεπιστημίου μέσ’ στο απόλυτο κενό του μυαλού μου, θεωρώντας με ευτυχή που είχα κατακτήσει μια παρόμοια διανοητική κατάσταση, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Ο πυροβολημένος αναγνώστης [2016]»

“Παρακμή δεν σημαίνει τέλος. Σημαίνει κατιούσα με φόντο το ηλιοβασίλεμα”

©Jen Aitken, courtesy Battat Contemporary, Montréal

©Jen Aitken, courtesy Battat Contemporary, Montréal

[Λήμματα]

Του Βασίλη ΠαπαβασιλείουΤα Νέα 08.03.2009

αξιολογήσεις. Αφορούν τα ΑΕΙ. Σύμφωνα με πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, τα αποτελέσματά τους μοιάζουν με αυτά των φοιτητικών εκλογών στα χρόνια της Μεταπολίτευσης όπου δεν υπήρχε παράταξη που να μην έβγαινε πρώτη, αφού η καθεμία εξέδιδε τα δικά της αποτελέσματα. Αν οι πληροφορίες αληθεύουν, η καρδιά μας πηγαίνει στη θέση της. Είχαμε τρομάξει με αυτόν τον νεόφερτο μπαμπούλα (την Αξιολόγηση) για τον οποίο ευθύνεται, ως γνωστόν, το Μνημόνιο. Μακάρι να αποδειχθεί ότι υπάρχουν εθνικές παραδόσεις που αντιστέκονται παρά την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Κάτι τέτοιο θα τονώσει στο έπακρο το φρόνημα των δοκιμαζόμενων Ελλήνων.

Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Οι μαϊντανοί των πολιτιστικών

Αρχείο 27/11/2015

fav-3

(παλαιά και νέα δυσάρεστα κείμενα)

Η μουσίτσα είναι γένους αρσενικού. Έχει τατουάζ στα μπράτσα και τις ωμοπλάτες. Φέρει αλογουρά, και περιποιημένο μούσι, ενίοτε στολίζει το πέτο με ένα πορφυρό γαρύφαλλο. Στην απόλυτη έκφρασή της είναι άνδρας άνω των εξήντα χρονών κι απολαμβάνει παχιάς συντάξεως γήρατος. Συνήθως έχει διατελέσει σε υψηλές διευθυντικές θέσεις (στο Δημόσιο ή Ιδιωτικό τομέα δεν έχει καμιά απολύτως σημασία), ή υπήρξε ιδιοκτήτης εμπορικού καταστήματος. Ήταν, είναι και παραμένει παντρεμένος. Έχει τελέσει μόνον ένα γάμο. Έχει παιδιά κι εγγόνια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Οι μαϊντανοί των πολιτιστικών»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]

Aρχείο 28.4.2015

fav-3

Κατερίνα Γώγου, αγρύπνια

Ηθελα αυτός ο τίτλος να συνοδεύεται απ΄ένα μεγάλο, εκθαμβωτικό ερωτηματικό. Σαν τα υγρά των μηχανημάτων που φροντίζουν τα σίδερα στα πολύ μεγάλα βάθη. Όμως από σεβασμό στην Κατερίνα, δεν το κάνω. Ίσως επειδή αν αφήσει κανείς μερικά χρόνια να περάσουν, τότε αυτή η πατίνα αρχίζει ν΄αποκαλύπτει τη ζωντανή ποσότητα των τραγουδιών. Έτσι θα τα λέμε από εδώ και πέρα, όπως φωνάζουμε έναν φίλο με τον τρόπο που τον θυμόμαστε ή τον αγαπάμε σε στιγμές προσωπικές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]»