Ο Γκίντερ Γκρας και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο [2015]

Αρχείο 20.4.2015 – «Οι Στάχτες ξεχώρισαν»

Δεν αντέχουν όλοι οι λογοτέχνες, Ελληνες και ξένοι, τον χαρακτηρισμό του λόγιου, του διανοητή, του στοχαστή. Δεν είναι λίγοι ανάμεσά τους όσοι παράγουν ό,τι παράγουν δίχως πολλές πολλές σκέψεις και έγνοιες για τα φιλολογικά, περίπου σαν πρακτικοί ή εμπειροτέχνες, ή σαν ευνοημένοι των Μουσών. Βρίσκουν κάποια πηγή, σε μια καμπή του βίου τους, την εκμεταλλεύονται και χάρη σ’ αυτήν διατηρούν μέχρι τέλους μια σχετικώς αξιοπρεπή παρουσία, ή την εξαντλούν αργά ή γρήγορα κι ύστερα επαναλαμβάνουν κουραστικά τον κουρασμένο εαυτό τους.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο Γκίντερ Γκρας και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο [2015]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα παιδιά της Λίμνης

Αρχείο 17/03/2015

fav-3

Με φόντο τους πολυφωνικούς ήχους και τα τριημιτόνια της Ηπείρου

Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες
Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν
Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας!

Μιχάλης Γκανάς, “Γυάλινα Γιάννενα”

Απόψε είναι που τα Γιάννενα περνούν στη σφαίρα του μύθου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα παιδιά της Λίμνης»

Αντώνης Νικολής, Τα λιθαράκια του σπιτιού μας [2015]

Αρχείο 4.3.2015

Στη Βουλιαγμένη, την άνοιξη του 1963. Με τη μητέρα μου Καλλιόπη (Πόπη), το γένος Χατζημάρκου. Μας φωτογραφίζει ο πατέρας μου Χαράλαμπος. Έως και το φθινόπωρο του 1963 ζούσαμε στα Ιλίσια, στην οδό Γουναροπούλου, ο πατέρας μου ειδικευόταν στην ακτινολογία, στο Νοσοκομείο του Ευαγγελισμού. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, εγκαταστημένοι πια στον τόπο της καταγωγής μας, στην Κω, θα γεννιόντουσαν και οι αδελφοί μου, ο Θανάσης (1964) και ο Λάμπρος (1967), για να συμπληρωθεί η πενταμελής πατρική οικογένεια.

fav-3

“Πασίγνωστο σχήμα μεταφοράς: ο μυθιστοριογράφος γκρεμίζει το σπίτι της ζωής του για να χτίσει, με τις πέτρες του, το σπίτι του μυθιστορήματός του.” (Μίλαν Κούντερα, Η τέχνη του μυθιστορήματος[*])

Είχα και άλλες ευκαιρίες να αναλογιστώ την παραπάνω ρήση, αλλά συχνότερα παρακολουθώντας αναρτήσεις είτε σε ιστολόγια (blogs) είτε σε χρονολόγια (τοίχους) στο facebook, από τη θέση αυτού που παρατηρεί μία σχεδόν ασύγγνωστη σπατάλη: «μα τι το δημοσιοποιεί τώρα αυτό, τόσο ωραίο κομμάτι», είναι η σκέψη μου συνήθως, «γιατί δεν το κρατάει για τον εαυτό του;». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Τα λιθαράκια του σπιτιού μας [2015]»

Μνήσθητί μου Κύριε: Πέτρος Κυρίμης, Το όνειρο [2015]

Αρχείο 2.3.2015

Καμιά φορά, όταν τα πράγματα στενεύουν γύρω μου και ο φόβος, πάει να γίνει σχεδόν πανικός, όπως τώρα στις μέρες μας, με ανεργίες, πλειστηριασμούς  και ειδήσεις για μια Ελλάδα χρεωκοπημένη, με τίποτα να μην αναγνωρίζω πια και τον νέο πρωθυπουργό παρέα με τον σκύλο του να κάνει επίσκεψη στον Μίκη για να του δώσει να καταλάβει ότι ο καλός στρατηγός δεν πέφτει εύκολα σε φάκες με τον υπουργό οικονομίας να ντουμπλάρει τον Μπρους Γουίλης και τον Βενιζέλο σαν ένα χοντρό παιδί που Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μνήσθητί μου Κύριε: Πέτρος Κυρίμης, Το όνειρο [2015]»

H αξιοθαύμαστη εξέλιξη της Δημοκρατίας του Λόγου

Αρχείο 23/02/2015

©Camilla Steinum, courtesy Rod Barton Gallery, London

 

«Διάλογοι»

Του Μάριου Πλωρίτη

ΠΟΙΑ είναι η πιο κοινόχρηστη λέξη της τωρινής δημόσιας ζωής – ή, έστω, μια απ’ τις πιο κοινόχρηστες; Μα η λέξη «διάλογος». Ευρω-τουρκικός διάλογος, Ελληνοτουρκικός διάλογος, Διάλογος για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, για το Ασφαλιστικό, για την Παιδεία και καθεξής. Θαυμάσια! Γιατί ο διάλογος – η συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, ιδεών κλ.π. – αποτελεί κατ’ εξοχήν δημοκρατικό μέσο για την αντιμετώπιση και τη λύση προβλημάτων κοινού ενδιαφέροντος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «H αξιοθαύμαστη εξέλιξη της Δημοκρατίας του Λόγου»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Μια νύχτα στις Βρυξέλλες [2014]

Αρχείο 6.11.2014

fav-3

Το ρολόι του Δημαρχείου σήμανε οκτώ. Η Μεγάλη πλατεία, ως συνήθως, φωταγωγημένη. Ολόγυρά, σπίτια με καμινάδες που μυρίζουν ευκάλυπτο, βρώμικα μυαλά και καθαρά κρύσταλλα, και στους διαδρόμους χαλιά διάσπαρτα με αποκοιμισμένες λέξεις που φοράνε την ταμπέλα της καλοπέρασης και κάνουν πως προωθούν την ευθυμία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Μια νύχτα στις Βρυξέλλες [2014]»

Μνήσθητί μου Κύριε του Πέτρου Κυρίμη: Η πύρινη εσταυρωμένη [2014]

Αρχείο 28.7.14

Πύρινα μέτωπα σε Χανιά, Κυπαρισσία και Αρεόπολη!!! 2013!! Κι ακόμα το καλοκαίρι δεν μπήκε!!!! Το πιο κάτω άρθρο το είχα δημοσιεύσει στο Πρώτο Θέμα το 2008!! Καμιά φροντίδα από τότε… είμαι σίγουρος πια πως το κάνουν επίτηδες… ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΧΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ…

Η ΠΥΡΙΝΗ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ

Στην δεκαετία του ΄60 θυμάμαι να είδα την πρώτη μεγάλη φωτιά. Είχε πιάσει φωτιά η πλαγιά του Υμηττού πάνω από το Λαγονήσι.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μνήσθητί μου Κύριε του Πέτρου Κυρίμη: Η πύρινη εσταυρωμένη [2014]»

Αλέξανδρος Αρδαβάνης, “Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους…” [2014]

Αρχείο 27.6.2014

Θα υπάρχει πάντα οδός διαφυγής;

Τρεις μέρες στραπατσάρομαι στα περίχωρα του κέντρου της Μαμάς Ευρώπης.

Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους· απαράλλαχτα ανύποπτους κι εδώ, όπως παντού. Τρεις μέρες περικυκλωμένος από εντελώς άγνωστη γλώσσα. Με την πλημμύρα των δύσπεπτων σκέψεων που συνήθως πνίγουν τέτοιες ώρες το μίζερο κρανίο μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αρδαβάνης, “Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους…” [2014]»