Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Failure in a dream

Αρχείο 29/06/2017

Χτες το βράδυ κάτι μικρά παιδιά-σοκοφρέτες κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους ενός ξενοδοχείου μιλώντας μεταξύ τους. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με ταπετσαρίες μπροκάρ. Πράσινο και χρυσό, κάπως παλιομοδίτικο. Τα παιδιά ήταν όλα κοντά, κι έμοιαζαν πολύ, σαν αδέλφια. Παρατήρησα τις χοντρές κοιλιές, τα μάγουλα, τα φουσκωτά χέρια, και λυπήθηκα για τα σφάλματα του παρελθόντος.

Για όλα τα σφάλματα.

«Ποτέ δεν φταίμε για όσα μας επιβάλλουν όταν δεν έχουμε επιλογή», μου είπε το πιο καφεντυμένο, και φούσκωσε τα μάγουλά του με αέρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Failure in a dream»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ροζ

Αρχείο 25/05/2017

Από την Αθήνα ξεκινήσαμε αχάραγα ακόμα. Γύρω μας μαύρο σκοτάδι, υγρασία και λασπουριά. Η λαχαναγορά επί ποδός. Άλλοι φορτώνανε μηλοπορτόκαλα εκτός εποχής και άλλοι ξεφόρτωναν λάχανα και μελιτζάνες μέσα σε ευρωπαϊκά καφάσια. Ελληνικό το προϊόν, ξένη η συσκευασία. Ή και το αντίθετο. Οι χαμάληδες ανάκατοι. Χίλιες ράτσες.
Βγαίνω στη διασταύρωση. Οδηγώ μηχανικά. Ως το απόγευμα θα είμαστε στη Σαλονίκη, θα ξεφορτώσουμε τα καρπούζια και μετά πίσω ξανά. Σε λίγο μπαίνω στην εθνική και στρίβω προς Λαμία. Το φορτηγό γεμάτο εμπόρευμα. Η καρότσα τίγκα στο ζουμί και στο κουκούτσι. Αναμενόμενες απώλειες. Στη θέση του οδηγού εγώ, δίπλα μου ο συνοδηγός που έχουμε κανονίσει να πάρει το τιμόνι μετά τη Λάρισα.
Νυστάζω λίγο. Ο καφές μου αχνίζει δίπλα στο χειρόφρενο μέσα στο κυπελάκι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ροζ»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Να μην ξεχνώ

Αρχείο 27/04/2017

Ένα βράδυ, αργά, τότε που θα έχει μπει για τα καλά η άνοιξη, θέλω να πάω στο Au Revoir, στην Πατησίων. Να διασχίσω με τα πόδια την Αθήνα με κίνηση, καυσαέριο, σκουπίδια κι αστέρια, μέχρι να βρεθώ μέσα στη στοργή των ξύλινων τοίχων αυτού του κρησφύγετου. Να ακούω Μυτιληναίο, Κέηβ και Σινάτρα και να πίνω Ballantines – ή ό, τι πιο δραματικά 80′ s υπάρχει –  τρώγοντας σοκολατάκια βιολέτα με τους φίλους μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Να μην ξεχνώ»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Κυνηγητό

Αρχείο 31/03/2017

Είναι απόγευμα, ο ήλιος δύει στο Λονδίνο. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα ανεβαίνει τρέχοντας την κυλιόμενη σκάλα και βγαίνει από το μετρό. Στο φανάρι κοντοστέκεται και ρίχνει μια ματιά πίσω του. Διασχίζει βιαστικά το δρόμο και περνά απέναντι. Κοιτάζει γύρω του, ελέγχει τους περαστικούς και κατευθύνεται προς μια στοά γεμάτη φτηνιάρικα εμπορικά καταστήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Κυνηγητό»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Το μυρμήγκι

Αρχείο 23/02/2017

Από το βιβλίο της συγγραφέως, “Αγάπη μου θέλω να γίνω ψάρι“, εκδόσεις Bibliothéque

Είναι ένα μυρμήγκι που προχωράει μακριά από τα υπόλοιπα. Σκύβω καλύτερα και το παρατηρώ. Μαύρο, μεγαλούτσικο, με μακριές κεραίες και δαγκάνες. Έχω τινάξει το σακουλάκι της τυρόπιτας στο χώμα και κάθομαι στο πεζούλι. Παρακολουθώ τις ορδές των φίλων του να σπεύδουν. Άλλα καταπιάνονται με τα μεγαλύτερα φύλλα σφολιάτας, μερικά με κάτι μικροσκοπικά κομματάκια τυρί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Το μυρμήγκι»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Το φωτάκι

Αρχείο 26/01/2017

favicon

(Απόσπασμα από το αδημοσίευτο ομώνυμο διήγημα)

[…]
Η Μισέλ – καλλιτεχνικό όνομα, φορεμένο ειδικά για την περίσταση –  άνοιξε την πόρτα και προχώρησε στα τυφλά ακολουθώντας την τσατσά που προπορεύτηκε χωρίς να δώσει σημασία.Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σε «σπίτι». Ο διάδρομος φωτιζόταν από ένα χλωμό πορτοκαλί φωτάκι. Σκέφτηκε πως έμοιαζε πολύ με κείνο που φώτιζε το υπνοδωμάτιό της όταν ήταν μικρή, στο πατρικό σπίτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Το φωτάκι»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Οι κυρίες του πεθαμένου καλοκαιριού

Αρχείο 20/10/2016

fav_separator

Οι κυρίες του πεθαμένου καλοκαιριού εμφανίζονται για τελευταία φορά φέτος στην πλαζ με ζακετάκι στην τσάντα τους, χρωματιστά παρεό και βαμμένο πρόσωπο. Διώχνουν κομψά τα ίχνη του φθινοπωρινού ιδρώτα που κατακάθισε πάνω τους στη διαδρομή από το σπίτι ως  την παραλία και κάνουν σαν να μην συνέβη τίποτε. Στη ζωή τους, στη μέρα τους, στον κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Οι κυρίες του πεθαμένου καλοκαιριού»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Βάσει παλαιότητας

Αρχείο 22/09/2016

fav_separator

Ο άντρας ήταν ψιλόλιγνος και ευέλικτος. Είχε κάτι από τη άγρια ελαστικότητα του λιονταριού και την αυστηρή πλαστικότητα της μπαλαρίνας. Παρέμενε ιδιαίτερα αρρενωπός, παρότι οι κινήσεις του είχαν κάτι έντονα γυναικείο. Μύριζε νύχτα και αλκοόλ. Είχε πολύ μαύρο δέρμα, και κάπως γυαλιστερό. Το ασπράδι των ματιών του ήταν γεμάτο μικρές κόκκινες φλέβες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Βάσει παλαιότητας»