Φράντς Κάφκα, η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας

[…] Η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας από τη μητέρα της ήταν το σώμα της γυναίκας ξαπλωμένος στη γη, με τα πόδια ανοιχτά, με ένα φουστάνι κάρο από την Πομερανία και να σκληρό δοκάρι πάνω του σκεπάζοντάς το σχεδόν ολόκληρο, ενώ για ενώ άνθρωποι έτρεχαν απόλυση μεριές Η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας από τη μητέρα της ήταν το σώμα της γυναίκας ξαπλωμένο στη γη, με τα πόδια ανοιχτά, με ένα φουστάνι καρό από την Πομερανία κι ένα σκληρό δοκάρι πάνω του σκεπάζοντάς το σχεδόν ολόκληρο, ενώ άνθρωποι έτρεχαν από όλες τις μεριές και ψηλά από την σκαλωσιά κάποιος οργισμένος φώναξε κάτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φράντς Κάφκα, η τελευταία ανάμνηση της Τερέζας»

Dámaso Alonso, Τέκνα της οργής -παρουσίαση στο Instituto Cervantes (αποσπάσματα)

Μετάφραση: Αμαλία Αντωνετσή, Νίκος Μενεγάτος, Ελευθερία Μπέτσικα, Κατερίνα Σκλαβούνου.
Από τις εκδόσεις Ενδυμίων
Παρουσίαση στο Instituto Cervantes
Το βιβλίο ποιημάτων Τέκνα της Οργής του Ντάμασο Αλόνσο, που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1944, επαυξημένο το 1946, αποτελεί μια τομή στην ισπανική ποίηση του εικοστού αιώνα, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τη μορφή. Παύει να είναι  «ποίηση της έκφρασης», όπου προέχει η έκφραση συναισθηματικών κραδασμών του ποιητή απευθυνόμενη σε εκλεπτυσμένες μειοψηφίες, και περνάει στην «ποίηση της επικοινωνίας», που προσπαθεί  να κοινωνήσει περιεχόμενο και να δημιουργήσει τόπους διαλόγου με το σύνολο των αναγνωστών, προτάσσοντας τον κοινωνικό ρόλο της ποίησης, όχι με όρους όμως στενά κοινωνικούς, αλλά περισσότερο υπαρξιακούς.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Dámaso Alonso, Τέκνα της οργής -παρουσίαση στο Instituto Cervantes (αποσπάσματα)»

Georg Trakl, χαρούμενο πάνω από κάτι ονειροπόλο γέρνει -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής

ΧΟΕΝΜΠΟΥΡΚ

Κανείς στο σπίτι. Σε κάμαρες φθινόπωρο·
σονάτα σεληνόφωτη
στις παρυφές του σκοτισμένου δάσους.
Τη λευκή πάντα των ανθρώπων όψη σκέφτεσαι
στον ορυμαγδό μακριά του χρόνου· πράσινο σύγκλαδο
χαρούμενο πάνω από κάτι ονειροπόλο γέρνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Georg Trakl, χαρούμενο πάνω από κάτι ονειροπόλο γέρνει -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»

Julio Cortazar, Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα

Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδόσεις Opera

Όλα εξαρτώνται από τη διάθεση της στιγμής, επειδή ποτέ δεν θα μου περνούσε απ’ το μυαλό να διαλέξω έναν συγκεκριμένο τύπο ιστορίας μόλις εγώ ή εμείς σβήσουμε το φως και μπω σ’ εκείνη τη δεύτερη και ωραία μαύρη κουκούλα που μου φοράνε τα βλέφαρα, η ιστορία είναι εκεί, μια σχεδόν πάντα συναρπαστική αρχή ιστορίας, μπορεί να ‘ναι ένας άδειος δρόμος μ’ ένα αυτοκίνητο να ‘ρχεται απ’ το βάθος, ή η έκφραση του Μαρσέλο Μασίας όταν πληροφορείται πως πήρε προαγωγή, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Julio Cortazar, Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα»

Αντρέ Μαλρό, Η ανθρώπινη μοίρα

Μετάφραση: Ρίτα Κολαΐτη -Πρόλογος: Δημήτρης Στεφανάκης – Εκδόσεις Μεταίχμιο

Το τιμημένο με βραβείο Γκονκούρ αριστουργηματικό μυθιστόρημα για τα μεγάλα προβλήματα που βασανίζουν τη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου: ηθική και πολιτική ενώπιον ζωής και θανάτου.

Περιγραφή βιβλίου

Το µυθιστόρηµα διαδραµατίζεται στη Σανγκάη, το 1927, την περίοδο της συντριβής των Κοµµουνιστών από τον, µέχρι πρότινος σύµµαχό τους, Τσανγκ Κάι-σεκ και τους εθνικιστές. Οι κεντρικοί ήρωες είναι Κινέζοι κοµµουνιστές και Ευρωπαίοι πλάνητες που πέφτουν θύµατα προδοσίας από τους εθνικιστές και τους Σοβιετικούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντρέ Μαλρό, Η ανθρώπινη μοίρα»

Thomas Hardy, Ο Δήμαρχος του Κάστερμπριτζ

Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου με χαρακτήρα. Μετάφραση-προλογικό σημείωμα: Τόνια Κοβαλένκο –Από τις Εκδόσεις Gutenberg

Tο μυθιστόρημα με το οποίο άρχισε να εδραιώνεται η φήμη του Τόμας Χάρντι χάρη στον αξιομνημόνευτο χαρακτήρα του ήρωα του και τις διαρκείς ανατροπές στην πλοκή.

Σ’ έναν παροξυσμό μέθης ο Μάικλ Χέντσαρντ πουλά τη γυναίκα του και το κοριτσάκι τους για πέντε γκινέες. Την άλλη μέρα, μετανιωμένος, αποφασίζει να κόψει το ποτό και να αλλάξει ζωή. Τα επόμενα χρόνια καταξιώνεται ως σεβαστός και επιτυχημένος πολίτης και στη συνέχεια γίνεται δήμαρχος του Κάστερμπριτζ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Thomas Hardy, Ο Δήμαρχος του Κάστερμπριτζ»

António Lobo Antunes, Πάνω στα ποτάμια που κυλούν

Μετάφραση Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Πόλις

Παρουσίαση
Η μνήμη, όπως η ζωή, είναι ένα ποτάμι που κυλάει.Ένας άντρας βρίσκεται σε νοσοκομείο της Λισαβόνας: στα σπλάχνα του, ένας αχινός δεν σταματάει να μεγαλώνει σιωπηλά, ο γιατρός τον ονομάζει καρκίνο. Στο νοσοκομείο, ζαλισμένος καθώς είναι απ’ τον πόνο και τα φάρμακα, ξαναζεί τα παιδικά του χρόνια: τον πατέρα του να παίζει τένις, τη μητέρα του να του κάνει χωρίστρα στα μαλλιά, τα βουνά, τη μυρωδιά της μαρμελάδας στο κελάρι, τις γλάστρες με τα λουλούδια στα σκαλοπάτια, τους έρωτες που δεν βρήκαν ανταπόκριση… Ένα ποτάμι από αναμνήσεις που αναδύονται με την εμφάνιση της αρρώστιας, αλλά η εγγύτητα του θανάτου κάνει το κάλεσμα της ζωής να ακουστεί με μεγαλύτερη δύναμη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «António Lobo Antunes, Πάνω στα ποτάμια που κυλούν»

[In Memoriam: Harold Bloom (1930 -14.10.2019)

Κλίναμεν
ή Ποιητική παρατύπωση

Ο Σέλλεϋ ισχυρίστηκε ότι οι ποιητές όλων των εποχών έλαβαν μέρος στη συγγραφή ενός Μεγάλου Ποιήματος αενάως εν εξελίξει. Ο Μπόρχες σημειώνει ότι οι ποιητές δημιουργούν τους προδρόμους τους…[…] Αλλά οι ποιητές, ή τουλάχιστον οι ισχυρότεροι ανάμεσά τους, δεν διαβάζουν όπως διαβάζουν ακόμη και οι ισχυρότεροι κριτικοί. Οι ποιητές δεν είναι ούτε ιδεώδεις ούτε κοινοί αναγνώστες, μήτε του Άρνολντ μαθητές μήτε του Τζόνσον. Συνεχίστε την ανάγνωση του «[In Memoriam: Harold Bloom (1930 -14.10.2019)»