José María Álvarez, Κι αυτά τα πλάσματα που είδα

(γεν. Καρθαγένη, 1942) -μετάφραση Τάσος Δενέγρης


Ραν

Ο ήλιος ολοκλήρωνε το πέσιμό του μέσα στα νερά
κι εγώ ήμουν απορροφημένος απ’το μεγαλείο εκείνο.
Η έκσταση στην οποία βρισκόμουν σχίστηκε απ΄ τον ήχο
της τηλεόρασης που ανάγγειλε μια ταινία.
Ήταν το Ραν, του Κουροσάβα.

Βλέποντάς την για μιαν ακόμη φορά
κατάλαβα πως η ομορφιά της δεν ήταν κατώτερη Συνεχίστε την ανάγνωση του «José María Álvarez, Κι αυτά τα πλάσματα που είδα»

Ιωάννα Αβραμίδου: René Char, Τα φύλλα του ύπνου

μετάφραση: Θανάσης Χατζόπουλος, εκδόσεις Πόλις

Ο Ρενέ Σαρ θεωρείται από την γαλλική κριτική δύσκολος και αψηλάφητος ποιητής. Η ποίησή του αρνείται την τρέχουσα γλώσσα και τις έτοιμες διατυπώσεις και φόρμες, επινοώντας συνεχώς μια νέα έκφραση και αναμειγνύοντας το αφηρημένο με το συγκεκριμένο και το αφηρημένο με το αφηρημένο. Κάθε ποίημα του, παρά τις προσωπικές, γεωγραφικές, ιστορικές αναφορές,  παραμένει πάντα ένα μυστήριο. Ο κόσμος παρουσιάζεται ως ένας τόπος μυστικών που πρέπει ο ποιητής να  αποκωδικοποιήσει.  Ποιητής της Προβηγκίας πέρασε από τον σουρεαλισμό πριν φτάσει στην πυκνή και ακαριαία,  κεραυνοβόλο γλώσσα της συγκεντρωτικής ποιητικής του συλλογής με τον οξύμωρο τίτλο Fureur et Mystére, Οργή και Μυστήριο στην οποίαν συμπεριλαμβάνονται και τα Φύλλα του Ύπνου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Αβραμίδου: René Char, Τα φύλλα του ύπνου»

Μισέλ Ουελμπέκ, Σερατονίνη

Μετάφραση Γιώργος Καράμπελας, εκδόσεις Εστία

Παρουσίαση
Η Σεροτονίνη (από το όνομα μιας ευφορικής ορμόνης) διασχίζει μια Γαλλία που αναμασά τις παραδόσεις της, τυποποιεί τις πόλεις της και καταστρέφει τις εξοχές της φέρνοντας τους ανθρώπους στα όριά τους. Ο μεσήλικας πρωταγωνιστής, ένας γεωργικός μηχανικός, αφηγείται όλη τη ζωή του, τη φιλία του μ’ έναν αριστοκράτη γεωργό (αξέχαστο μυθιστορηματικό ήρωα και ανεστραμμένο είδωλο του πρωταγωνιστή), την αποτυχία των ιδανικών της νιότης τους, τη χαμένη του λίμπιντο, την ίσως παράλογη ελπίδα του να ξαναβρεί έναν χαμένο έρωτα.
Το μυθιστόρημα θεωρήθηκε «προφητικό» -συμβαίνει συχνά με τα βιβλία του Ουελμπέκ- καθώς περιγράφει συγκλονιστικά την οργή των Γάλλων αγροτο-κτηνοτρόφων που οδηγούνται στην αυτοκτονία αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές και την παγκοσμιοποιημένη ελεύθερη αγορά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μισέλ Ουελμπέκ, Σερατονίνη»

Συλλογικό, Ο κόσμος του Προυστ

Μετάφραση Μηνά Πατεράκη- Γαρέφηεκδόσεις Πατάκη


Το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» είναι ένα έργο ακατάτακτο, τόσο βαθύ, που το διαβάζουμε και το ξαναδιαβάζουμε για να ανακαλύψουμε μέσα του «την αληθινή ζωή, τη μόνη ζωή επομένως που έχουμε ζήσει ολοκληρωτικά», δηλαδή τη λογοτεχνία.
Προλογίζοντας τον «Κόσμο του Προυστ», η Λορά Ελ Μακκί γράφει: «Αυτό το απίστευτο μυθιστόρημα, που αναστάτωσε το λογοτεχνικό τοπίο, μας μεταφέρει έναν αιώνα πίσω, στα παρισινά σαλόνια της Μπελ Επόκ, σε μια πλαζ της νορμανδικής ακτής ή στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Συλλογικό, Ο κόσμος του Προυστ»

Mark Strand, Προσωρινή αιωνιότητα — κυκλοφορεί

Μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη, Πρόλογος: Αναστάσης Βιστωνίτης, εκδόσεις Βακχικόν

Περιγραφή

Ο Μαρκ Στραντ (Mark Strand) γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1934 στο νησί Πρινς Έντουαρντ του Καναδά αλλά έζησε και δημιούργησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σπούδασε ζωγραφική και λογοτεχνία και στη συνέχεια δίδαξε αγγλική και συγκριτική λογοτεχνία σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Υale, Princeton και Harvard) και της Βραζιλίας. Ο Μαρκ Στραντ πέθανε στις 29 Νοεμβρίου του 2014 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, σε ηλικία 80 ετών. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1964 με την ποιητική συλλογή Sleeping with One Eye Open. Το 1999 τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ για την ποιητική συλλογή του Blizzard of One. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mark Strand, Προσωρινή αιωνιότητα — κυκλοφορεί»

Herman Melville, Από το πανδοχείο πλάι στο κύμα

Μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης

Άκου την άρπα πως στενάζει απ’ το παράθυρο
καθώς την ξεσηκώνουν του πελάγου αιφνίδιες καταιγίδες·
άκου πώς ανεβαίνει σε τρελλό κρεσέντο και πώς πάλι
σιγοκλαίει χαμηλώνει και σβήνει!

Είναι τ’ άκουσμα τούτο τραγούδι θεσπέσιο;
Είναι πιότερο του Άριελ ο τρόπος να βρει την Αλήθεια.
Μα το τί είνα’ η Αλήθεια ας το πει πιό καλά
μια σκηνή χαραγμένη βαθειά στα μητρώα της μνήμης.

Τα πανιά σηκωμένα τα κατάρτια λοξά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Herman Melville, Από το πανδοχείο πλάι στο κύμα»

Paul Valéry, ‘ένας θεατής σε πλήρεις τάξεις φωτός’ —μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής

ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΦΩΤΙΑ…

Ξεχωριστή φωτιά με κατοικεί: με βάζει νά ’μαι
του βίαιου βίου μου ένας θεατής σε πλήρεις τάξεις
φωτός. Δεν γίνεται πια ν’ αγαπώ, όποτε κοιμάμαι,
τη χάρη που ’χουν μες στις λάμψεις οι δικές της πράξεις.

Οι μέρες μου έρχονται τη νύχτα· βλέμματα μού φέρνουν
μετά τον πρώτο χρόνο του ύπνου μου, που ’ναι κομμάτια·
όταν η δυστυχία η ίδια χύνεται στο σκότος, παίρνουν
του γυρισμού το δρόμο και με ζούν: μου δίνουν μάτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Paul Valéry, ‘ένας θεατής σε πλήρεις τάξεις φωτός’ —μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής»

Απόστολος Θηβαίος, Casina Rossa

Οι ξεναγοί σταματούν με τα λάβαρά τους έξω απ΄την κλειστή πόρτα. Το πλήθος που τους ακολουθεί ακούει με προσοχή όσες απ΄τις λέξεις γλιτώνουν τον χαμό του ανέμου. Αυτό το πλήθος που παραμένει τόσο ανυποψίαστο για τους φαύνους και τις νύμφες που γεννιούνται κάθε νύχτα στην πόρτα του ποιητή, αυτός ο ξέφρενος κόσμος που συνωστίζεται και φωτογραφίζεται και αναχωρεί και κάπου φθάνει ποτέ δεν θα πονέσει όσο ο ποιητής. Και ίσως να μην νιώσει την οδύνη μιας ζωής που καίγεται σε είκοσι πέντε μονάχα χτύπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Casina Rossa»