Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες

[Χώρος:
Γειτονιά
Σπίτια που αναπνέουν όσο τους επιτρέπει η λιγοστή πρασιά ανάμεσά τους
Κήπος, άνθη ανοίξεως, μια πασχαλιά, μια λεμονιά στο βάθος, κοτέτσι
Μια κρεβατίνα απλώνεται για να ξεκουράσει το κλήμα
Το κλήμα φερμένο από το χωριό, καρπερός, βιαστικός ροδίτης
Ο μικρός διάδρομος της εισόδου στον κήπο
Ένα τραπεζάκι στον ίσκιο της κληματαριάς, φορμάικα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες»

Δημήτρης Σούκουλης, Κανίβαλος

Ο αναγνώστης είναι ένας αχόρταγος κανίβαλος.
Σας το λέω πρώτος κι εμένα πολύ να με συμπαθάτε και να αδιαφορείτε, βεβαίως – δικαίωμά σας – αν φτύνω δόγματα στα πεζοδρόμια σας και κάπως σας χαλνώ τη διάθεση.
Στεγνώνουν όμως εύκολα κάτω από τον ήλιο και με την υγρασία του πρωινού λύνεται στο τσιμέντο, στο μάρμαρο, στη πέτρα Καρύστου, η συντακτική τους δομή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Κανίβαλος»

Ασημίνα Λαμπράκου, γόνιμες καμπύλες χρόνου

Κάποτε θα λάβουμε εκδίκηση από τα γιασεμιά
Οι γλάστρες θα επαναστατήσουν
κι οι ρίζες θα δώσουν φρέσκο ήλιο
τομάτα και ρίγανη
Το νάιλον θα βουβαθεί προς νέους αιώνες
κι η έλξη θα αναστραφεί

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, γόνιμες καμπύλες χρόνου»

Ασημίνα Λαμπράκου, Αγαπάνθεμον(*)



Σας βεβαιώ Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Σκοτεινός ασύνταχτος, με ακολουθούσε Όχι πάνω από το προσδιορίσιμο «ακολουθώ» Όχι περισσότερο από τρεις μακρείς ως τα καλοκαίρια, χειμώνες Μπερδεύοντας πλήκτρα βήματα ίχνη όμως Συννέφιασα Έγραψα σημείωμα: Κάνε «αυτό» Υπάκουσε Έλα και θα ξαναγράψουμε μαζί τον ξένο του Καμύ Έγραφα και Γελούσα: Ποια είμαι εγώ να…; Γέλασε Υποθέτω κι ο ίδιος Άγρια Έπειτα, σας βεβαιώ έγινε Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Αγαπάνθεμον(*)»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νόα Νόα

arxeio30-9-16

fav-3

έλα πάνω απ΄τις θάλασσες,
πάνω απ΄τις πιο μεγάλες θάλασσες,
πάνω απ΄τις θάλασσες
χωρίς οριστικούς ορίζοντες
(Φ. Πεσσόα)

Το παραμύθι λέει.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ήταν σπουδαίος, είχε στα πόδια  του ολόκληρο το Παρίσι. Στους κοσμικούς κύκλους πρόφεραν τ΄όνομά του με πολύ σεβασμό, όπως αρμόζει στους μεγάλους αυτού του κόσμου.

Και όμως στην καρδιά του  άναβαν φώτα μυστικά, το αίσθημά του έπαιρνε ανεξιχνίαστες τροπές. Έλαμπε από έξαψη και μεθοδικότητα, κάτι πάσχιζε ν΄ανακάμψει απ΄την καρδιά του. Όλα υπήρξαν για κείνον φτωχά. Κώδικες, μνήμη, αλφάβητα, προϊστορίες.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Βασίλης Λαλιώτης, Φραγμέντο

Αρχείο 11/05/2016

fav_separator

όνειρο ήτανε με ξύπνησε κι εκεί. επειδή λέει δεν με αγαπούσε αλλά μονάχα με ήθελε… έτσι, τι με ήθελε;… για το τίποτα… γιατί έπρεπε… γιατί την ήθελα έως θανάτου εγώ. το να ξέρεις είναι πράγμα πικρό. να είσαι λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες και να το ξέρεις. είχα πιάσει τη γριά ποιήτρια και της έλεγα δεν είναι ποίηση αυτό που κάνεις κι εκεί κατάλαβα πως δεν με αγαπούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Φραγμέντο»

Ασημίνα Λαμπράκου, “μια μέρα πάτησε ένα κουμπί και σβήστηκε η γιορτή του παιδιού” -αφήγημα

Αρχείο 11/01/2016

fav-3

όταν πέθανε είχε το γιο της
θέλω να πω, μ’ αυτόν πενθούσε την πεθαμένη μάνα της
τον κρατούσε μπροστά της μέσα στην εκκλησία
κάποιος τον άρπαξε από την αγκαλιά της
μη βλέπει είπαν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, “μια μέρα πάτησε ένα κουμπί και σβήστηκε η γιορτή του παιδιού” -αφήγημα»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Juliet [2015]

Αρχείο 15.12.2015

fav-3

Η τέχνη που γυρεύει
Με κάθε τρόπο
Να ζωντανέψει
Τη στιγμή του χρόνου

ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Αν κανείς με ρωτούσε τούτη τη στιγμή, δεν θα μπορούσα να αρνηθώ πως το ζήτημα της ενότητας στις τέχνες συνιστά μια κορυφαία αναζήτηση. Αν κανείς μπορούσε τούτη την ώρα να απευθύνει με ευθύτητα ένα ερώτημα, όπως εκείνο που σχετίζεται με την ειλικρίνεια στην τέχνη και την αυθεντική δημιουργία, τότε δίχως δημαγωγικές προθέσεις ή φιλοδοξίες εντυπωσιασμών, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Juliet [2015]»