José María Álvarez, Κι αυτά τα πλάσματα που είδα

(γεν. Καρθαγένη, 1942) -μετάφραση Τάσος Δενέγρης


Ραν

Ο ήλιος ολοκλήρωνε το πέσιμό του μέσα στα νερά
κι εγώ ήμουν απορροφημένος απ’το μεγαλείο εκείνο.
Η έκσταση στην οποία βρισκόμουν σχίστηκε απ΄ τον ήχο
της τηλεόρασης που ανάγγειλε μια ταινία.
Ήταν το Ραν, του Κουροσάβα.

Βλέποντάς την για μιαν ακόμη φορά
κατάλαβα πως η ομορφιά της δεν ήταν κατώτερη Συνεχίστε την ανάγνωση του «José María Álvarez, Κι αυτά τα πλάσματα που είδα»

Νόπη Χατζηιγνατιάδου, τέσσερα ποιήματα

λHθινος δρόμος

Τις νύχτες θέλω να σύρω
τα πόδια μου γυμνά
επάνω στις μνήμες
το χάδι να νιώσουν
κι ύστερα ας ματώσουν

μα δε θυμάμαι ονόματα
χαμένων ηρώων
και ίσως, καλύτερα έτσι-
άρτια παραμένουν τα μέλη μου

Τις νύχτες θέλω να λεηλατήσω
τις στιγμές που γεννιόμουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νόπη Χατζηιγνατιάδου, τέσσερα ποιήματα»

Δημήτρης Σούκουλης, Πόσο ωραία γυαλίζουν τα μάρμαρα του Schiller

Με καίνε τα φώτα,
του λαμπτήρα,
του ήλιου που μπαίνει από τις γρίλιες
των προβολέων,
του καθρέφτη με τα ντουλαπάκια στο πλάι,
της πορείας των αυτοκινήτων.
Mε παγώνει
το ρεύμα της βεντάλιας της κυρίας με τα πουά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Πόσο ωραία γυαλίζουν τα μάρμαρα του Schiller»

Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδία: Memoria intermedia


(Ανάμεσα στους «σκαλωτάδες»
και τους «μαζωτάδες»)

Πάλευα καιρό να θυμηθώ τ’ όνομά της
Όπως όταν γυρεύει κανείς το δρόμο
Μέσα από ένα χαμηλό σύννεφο
Ή μια ομίχλη πηχτή
Σα σωρό από τσαλαπατημένες σκέψεις
Σα συγκέντρωση τζιτζικιών σε πλατεία
Όπου ο γεροντότερος
Πρέπει πάση θυσία
Να σύρει το χορό τής μνήμης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδία: Memoria intermedia»

Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα


Έχω στην πλάτη

Έχω στην πλάτη μιαν ουλή
σα να με κάρφωσαν πισώπλατα.

Ανάγλυφος εκεί,
ψηλαφητός ο πάλαι τρόμος.

Τι αλοιφές, τι γιατρικές,
τι επιθέματα…

Έχω στην πλάτη μιαν ουλή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα»

Δήμος Χλωπτσιούδης, Ο εξπρεσιονιστικός ερωτικός διάλογος της Λαμπράκου

Ο υπερρεαλισμός είναι η μεταγλώσσα των συναισθημάτων· ο τρόπος που η γλώσσα ερμηνεύει τα γλωσσικά σημεία του ψυχισμού και των αισθήσεων. Είναι η αποκάλυψη του αυθόρμητου σε έναν κόσμο που πνίγει το συναίσθημα και επιδιώκει να επιβάλει έτοιμες εικόνες με λεζάντες που διεκδικούν την παντοδυναμία της -έτοιμης- λογικής. Το ποιητικό παράλογο όμως αφήνει ελεύθερο τον ακροατή/αναγνώστη να συνδέσει τις εικόνες ενός ποιήματος με εκείνες της δικής του βιωμένης εμπειρίας, νοηματοδοτώντας αναγνωστοκεντρικά εκ νέου το περιεχόμενο? να παράγει το νόημα μέσα από τις προβολές της ατομικής συνείδησης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δήμος Χλωπτσιούδης, Ο εξπρεσιονιστικός ερωτικός διάλογος της Λαμπράκου»

Άννα Αθανασίου, δύο ποιήματα

Η γλώσσα που δεν μου εδόθη

Όλα ετούτα που τρυπάνε του δέρματος
τους άοσμους πόρους
κουρνιάζουν βολεμένα
στους πυρήνες των κυττάρων
της ωραιοτέρας και της ασχημοτέρας
των ημερών μου στη γη

Αριθμολογούν σε πολλάκις δυνάμεων
ό,τι οι ασπροχάρακτοι
του μαυροπίνακα συμβολισμοί
αναγορεύουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Αθανασίου, δύο ποιήματα»

Αλέξανδρος Σαγρής, Ονειροπόλος

Τι όμορφα που κρέμονται τ’ άστρα πάνω στο κορμί της νύχτας!
Σαν τα όνειρα να πήραν άλλη πορεία.
Εκεί που τα χνάρια τους δεν συναντούν τα σύννεφα.
Εκεί! Που παραμένουν πιστά στους πλανήτες κάθε βραδιάς…

Μη ψάχνεις πεφταστέρια σε στίχους, μου είπαν.
Οι λέξεις του κόσμου μένουν χώρια απ’ την αθωότητα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Σαγρής, Ονειροπόλος»