Διώνη Δημητριάδου, Παλίμψηστη του Λύκου μου μορφή ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις ΑΩ Εκδόσεις

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ

Σούρουπο ήταν σαν μπήκε ο Λύκος στην πόλη. Λίγο φοβισμένος σιγοπατούσε κι όλο κοίταζε γύρω του. Ανθρώπων καταλύματα είναι αυτά, σκεφτόταν. Τα γκρίζα μάτια του δεν είχαν ξαναδεί τίποτα τόσο άγριο.
Εδώ λοιπόν είναι ο τόπος
είπε σχεδόν ψιθυριστά
να μην ακούσει ούτε ο ίδιος τη φωνή του.

ΣΥΣΚΟΤΙΣΗ

Πώς να χωθείς έτσι ακυβέρνητος
στο δάσος των ανθρώπων
το νήμα πώς να πιάσεις;
Η Αριάδνη μια προδοσία ολοφάνερη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, Παλίμψηστη του Λύκου μου μορφή ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή

Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή, εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Η κρίση του βιβλίου από τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο:

Διαβάζοντας την ποίηση της Ειρήνης Μπόμπολη έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι μπροστά στην ενεργό δύναμη της τραγικότητας των ανθρώπινων αισθήσεων και καταστάσεων θέτοντας σε κίνηση τη διαδικασία του νου να πραγματοποιεί την υπέρβαση μέσα από τον ανθρώπινο λόγο.
Με την αφή, ο τίτλος του νέου βιβλίου της. Μια συλλογή με 39 ποιημάτων, που καταφέρνουν να επεκτείνονται με συναισθηματική δεινότητα στην ανίχνευση οντολογικών-συναισθηματικών προβλημάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή»

Ασημίνα Λαμπράκου, Λούσιος (*)

Η ωραιοτάτη 

Σαν άφηνε την παιδική του ηλικία πίσω, στους λεπτούς ακόμη ώμους του, κουβάλαγε τρία σακιά μνήμες.

Στο ένα χώραγε η μάνα κι ο πατέρας του. Βαθιά σκαμμένα πρόσωπα, αυστηρά, σαν σε απόσταση μεταξύ τους κι ας αγκαλιάζονταν τα βράδια να ξαποστάσουν και να μεριάσουν τις ευθύνες τους. Κι οι προσμονές χαραγμένες κι αυτές στα πρόσωπα, οριζόντια, πλάγια και κάθετα στις παρυφές τους που το γέλιο είχαν ξεχασμένο. Τόση η ανέχεια και η προσπάθεια για το καθημερινό. Τέτοιες οι καταβολές που χάραζαν τον δρόμο τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Λούσιος (*)»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ίμερος

Ἄλικο ῥόδο σοῦ ’δωκε ἀδόκητα ἡ μοῖρα,
στὰ τρίσβαθά σου ἄστραψε ὁ ἄσωτος ῥυθμός,
τὰ φρένα σου παγκιάσανε στοῦ πόθου τὴν πορφύρα,
γιά δὲς ποὺ ὁ κόσμος ἔγινε ὡραῖος καὶ λαμπρός!

Καὶ τώρα σύγκορμος τρυγᾶς ἀνθὸ τοῦ μαλαμάτου
καὶ ἡ ψυχή σου ἀγάλλεται στὸ γέλιο τοῦ Διονύσου,
μὰ ὁ Λόγος θὰ συντρίβεται πάνω σ’ ἀφρὸ κυμάτου·
μέσα στὸ πῦρ τοῦ πάθους σου, ἄνεργε νοῦ ἀφήσου.

©Κωνσταντῖνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

Ευαγγελία Βενιζελέα, «Όταν το Μ γίνεται Π» ―Μια ανάγνωση της Αθηνάς Παπανικολάου και αποσπάσματα

Ποίηση από τις εκδόσεις Μανδραγόρας

❇︎

Γράφει η ©Αθηνά Παπανικολάου

Θα το ξαναγράψω κι ας γίνω κουραστική. Είμαστε τυχεροίς/ες, έχουμε μια νέα γενιά σπουδαίων ποιητριών, γυναίκες που με παρρησία εκθέτουν στο δημόσιο βήμα τα υλικά και την πορεία της τέχνης τους. Οι λέξεις τους απεκδύονται θαρραλέα την ψυχή τους, φανερώνοντας χωρίς αναστολές και υστεροβουλία την τεχνική τους, ενδύουν με τρυφερότητα τα δικά μας σώματα, μαλακώνουν τα χάσκοντα τραύματα της μνήμης, φυλάσσουν σαν αφιερωμένες ιέρειες άσβεστη τη φλόγα στην εστία του έρωτα, γλυκαίνουν το άλγος του νόστου μιας απόμακρης ή και οριστικά πλέον χαμένης πατρίδας, ξεχωρίζουν γιατί επαναφέρουν με λιτότητα τον αρχικό λόγο που γέννησε την ποίηση, να μας χαρίζουν δηλαδή μια κοινή στέγη να κατοικούμε μέσα στη γλώσσα της, γιατί όπως έγραψε κι ο Ελίας Κανέτι «δεν μένουμε σε μια χώρα, μένουμε σε μια γλώσσα» και έτσι γίνεται πατρίδα μας η γλώσσας της ποίησης τους. Και γιατί επιμένω στη γλώσσα του φύλου τους; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευαγγελία Βενιζελέα, «Όταν το Μ γίνεται Π» ―Μια ανάγνωση της Αθηνάς Παπανικολάου και αποσπάσματα»

Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: De paradoxis III

Ή
Adnotatio
ad cryptophiliam

Πόσα φεγγάρια και ήλιοι θα πέρασαν•
Απ’ όταν
Γέλια των συνομήλικων – σπρωξίματα με χάχανα
Φοβόμουν να πάρω τα παγούρια
Μια ορθοπεταλιά μέχρι τη στοιχειωμένη βρύση•
Πουλιά ανήκουστα στις φυλλωσιές
Και νεράιδες εταστικές στο γάργαρο νερό
Σαν τις φωνές που κατοικούν μέσα μας και βγαίνουν
Όποτε είμαστε μόνοι με το αόρατο• ενώ
Τώρα που δε φοβάμαι πια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: De paradoxis III»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τα εις εαυτόν

I

ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ

Χαρτοπολτός
για νέα βιβλία που θα τυπωθούν,
θα διατεθούν και θα πουληθούν·
για νέα βιβλία που θα διαβαστούν.

Από παλιά που πια δε θα διατεθούν,
γιατί από κανένα δε θ’ αγοραστούν
και που σε σχολεία δε θα δωρισθούν,

σε βιβλιοθήκες δωρεάν δε θα δοθούν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τα εις εαυτόν»

Άννα Κυριτσιοπούλου, Χαρταετός

ΠΑΡ’ ΟΛΙΓΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Απαίτηση της ολοκλήρωσης
η συμβίωση του είναι, με τις αντανακλάσεις του στον καθρέφτη του άλλου
το όλον γίνεται ήμισυ
ο προσανατολισμός της μονιμότητας, γνώμονας της αποδοχής
εκλογικευμένος πόθος
οδηγός στη διασταύρωση της οικειότητας με τη φθορά.
Εκεί, που οι ονειροπόλοι επιδιώκουν το απόλυτο
οριοθετώντας την ένταση των ενστίκτων τους
εκεί, εύθραυστη απ’ το γνώριμο, παρατηρώ
την αντανάκλαση μου στο άγνωστο
στο εκ γενετής ανολοκλήρωτο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Χαρταετός»