Δήμητρα Κουβάτα, Καθαρό οινόπνευμα ―Από την Κατερίνα Παπαδημητρίου

Δήμητρα Κουβάτα, Καθαρό οινόπνευμα, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα 2020

Φερτά υλικά και Έως την πέτρα οργωμένα

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της νέας ποιητικής συλλογής της Δήμητρας Κουβάτα ανακαλύπτω μια υπερρεαλιστική γιορτή με πρωταγωνιστές τα σύμβολα και την τεχνική. Μια τεχνική που φέρει την υπογραφή της. Τα σύμβολά της σηματοδοτούν τη θλίψη, καθώς επιδιώκει την κάθαρση με λόγο κρυπτικό, μα επιτηδευμένο, ξεδιπλώνει λεξιλαγνικά την ποιητική της οικονομία. Κάθε της λέξη φέρει σημαίνοντα που ακουμπούν βαθιά τις ρίζες της ύπαρξης. Στους στίχους της Κουβάτα αντιμάχονται η γυναίκα και η κόρη που πλάστηκε από χώμα ελληνικό. Η φύση εμπλέκεται στα σημαινόμενα της Κουβάτα ως φυσική προέκταση όπου τα σύμβολα ξεδιπλώνουν ψυχαναλυτικά το κουβάρι της ποίησής της. Η Κουβάτα χαράζει τη δική της υπογραφή, καθώς ξεδιπλώνει την ποιητική της φλέβα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δήμητρα Κουβάτα, Καθαρό οινόπνευμα ―Από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»

Λεωνίδας Καζάσης, Βάγια κατακόκκινα δώρα βαθιάς πληγής

❇︎
Οδύνη τον ήλιο έσβησε,
που τις ροές στέγνωσε!
κι οι συμφορές
κάπνια έγιναν σιβυλλική, απροσπέλαστη.
*
Λεξειλίκτης
στις θηλές σου ανεπαισθήτως,
ακραία διακυβεύοντας,
αποβαλλόμενος,
τα όμματά σου αποσπώντας,

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Βάγια κατακόκκινα δώρα βαθιάς πληγής»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Στον ανάδεχτό μου

Εἶναι καιρὸς ποὺ καρτερῶ ἀπ’ τῆς καρδιᾶς τὰ βύθια
γιὰ σένανε νὰ ξεχυθῇ, σὰν τ’ ἀστεριοῦ τὸ φῶς,
ὁ στίχος μου καὶ ὁ ῥυθμός. Κι εἶναι φορές, ἀλήθεια,
ποὺ νιώθω σὰ νὰ ἤσουνα δικός μου ἀδερφός.

Ἀπὸ μακριὰ ἡ σκέψη μου σοῦ γίνεται ἀντιστύλι
καὶ ἡ θωριά σου τὴν καρδιὰ μοῦ τὴν κρατᾶ χορτάτη.
Κάθε καρπὸ νὰ τὸν γευτῇς πὰ στὸ κυρτὸ τὸ χείλι
καὶ νὰ δαμάζῃς τὴ ζωὴ σὰ τὸ βαρβᾶτο ἄτι.

*

©Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

Ελένη Νανοπούλου, Άφιλτρα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Bibliothèque

ΩΣΤΕ ΜΟΙΡΑΖΕΙΣ ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ

Όταν ήμουν μικρή
δεν είχα ποτέ μια συγκεκριμένη θέση
όλο έτρεχα
και ανέβαινα σε δέντρα και κατάρτια.
με φώναζαν τφρρρρρρρ
κάπως παιχνιδιάρικα και ενοχικά.
θύμωνα πολύ.
Θα σας σφάξω
φώναζα
Θα σας σφάξω.
Είχα δει την γιαγιά μου να σφάζει τα κοτόπουλα τόσο
εύκολα
δίχως ενοχή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, Άφιλτρα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Βασίλης Λαλιώτης, Μικρές συγχορδίες Ενάτης ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

❇︎

6
έγραψες και θες εξουσία ε;… η ποίηση δεν είναι
συνδικαλισμός εκπαιδευτικού με άλλα μέσα… εξουσία
στην ποίηση είναι ατσάλινα αρχίδια και ξυραφάκι
έτοιμο για το λαιμό… τα υπόλοιπα είναι Εξάρχεια.

*

16
εγώ είμαι προορισμένος σ’ ένα τόπο για να γίνω εσύ…
με τόσο εγώ ποίησης… κι ας ξέρω πως εγώ… χωρίς
εσένα είμαι ένα πένθος… από τον τόπο αυτό μου
δίνεται ο, τι γράφω… κι εσύ περνάς για ποιήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Μικρές συγχορδίες Ενάτης ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Διώνη Δημητριάδου, Παλίμψηστη του Λύκου μου μορφή ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις ΑΩ Εκδόσεις

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ

Σούρουπο ήταν σαν μπήκε ο Λύκος στην πόλη. Λίγο φοβισμένος σιγοπατούσε κι όλο κοίταζε γύρω του. Ανθρώπων καταλύματα είναι αυτά, σκεφτόταν. Τα γκρίζα μάτια του δεν είχαν ξαναδεί τίποτα τόσο άγριο.
Εδώ λοιπόν είναι ο τόπος
είπε σχεδόν ψιθυριστά
να μην ακούσει ούτε ο ίδιος τη φωνή του.

ΣΥΣΚΟΤΙΣΗ

Πώς να χωθείς έτσι ακυβέρνητος
στο δάσος των ανθρώπων
το νήμα πώς να πιάσεις;
Η Αριάδνη μια προδοσία ολοφάνερη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, Παλίμψηστη του Λύκου μου μορφή ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή

Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή, εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Η κρίση του βιβλίου από τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο:

Διαβάζοντας την ποίηση της Ειρήνης Μπόμπολη έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι μπροστά στην ενεργό δύναμη της τραγικότητας των ανθρώπινων αισθήσεων και καταστάσεων θέτοντας σε κίνηση τη διαδικασία του νου να πραγματοποιεί την υπέρβαση μέσα από τον ανθρώπινο λόγο.
Με την αφή, ο τίτλος του νέου βιβλίου της. Μια συλλογή με 39 ποιημάτων, που καταφέρνουν να επεκτείνονται με συναισθηματική δεινότητα στην ανίχνευση οντολογικών-συναισθηματικών προβλημάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή»

Ασημίνα Λαμπράκου, Λούσιος (*)

Η ωραιοτάτη 

Σαν άφηνε την παιδική του ηλικία πίσω, στους λεπτούς ακόμη ώμους του, κουβάλαγε τρία σακιά μνήμες.

Στο ένα χώραγε η μάνα κι ο πατέρας του. Βαθιά σκαμμένα πρόσωπα, αυστηρά, σαν σε απόσταση μεταξύ τους κι ας αγκαλιάζονταν τα βράδια να ξαποστάσουν και να μεριάσουν τις ευθύνες τους. Κι οι προσμονές χαραγμένες κι αυτές στα πρόσωπα, οριζόντια, πλάγια και κάθετα στις παρυφές τους που το γέλιο είχαν ξεχασμένο. Τόση η ανέχεια και η προσπάθεια για το καθημερινό. Τέτοιες οι καταβολές που χάραζαν τον δρόμο τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Λούσιος (*)»