Γιώργος Μπουγελέκας, Όνειρο

❇︎

Πάντα ονειρευόμουν.
Μια θάλασσα της άμμου.
Ένα κίτρινο λεμόνι στο χέρι μου.
Το καπέλο του ήλιου.
Μια βόλτα στα βουνά πριν τον Ερμή.
Το δειλό βλέμμα του κοριτσιού στο άλλο θρανίο.
Ένα ζευγάρι άσπρα γάντια στην παράταξη της χαμένης εικόνας.
Το βάρος της αμνησίας των μυστηρίων.
Τα αντίσκηνα στα πεύκα της Αττικής.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, Όνειρο»

Λεωνίδας Καζάσης, Η Χαρά

Καθώς στο καφενείο καθόμουν και αγνάντευα τον Θερμαϊκό,
εισέρχεται της νιότης πρόσωπο που εκόντευε τα τριάντα, με
κοντά αγορίστικα μαύρα μαλλιά, με μάτια μαύρα, σώμα λιγνό
ασκημένο. Έμεινα άναυδος από την θέλξη και από την
δυσκολία προσδιορισμού του γένους! κατόπιν διεπίστωσα ότι
επρόκειτο για κοπέλα με ύφος αγορίστικο, που καταργεί τα
φύλα, αφού εκ πρώτης παρέπεμπε σε έφηβο, αλλά έναν έφηβο
άχνουδο χωρίς καμιά τραχύτητα, με κινήσεις που επρόδιδαν
ευκαμψία ανεπιτήδευτη, με δέρμα βελούδο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Η Χαρά»

Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Χωράφια

❇︎

Λιώσαν τα χρόνια, δε λέω,
όπως ξυστρίζαμε
παρότι αστοί
χωράφια άχτιστα, πρότερα αγροτεμάχια
κυρίως μ’ αγκινάρες,
ολόκληρο Θριάσιο, για κάνα φράγκο•
το σώμα ετούτο,
που έτσι ερήμην του τώρα νοσεί,
ένα τους έγινε•
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Χωράφια»

Γρηγόρης Σακαλής, σαν να είχε καταπιεί στάχτη

❇︎

Κελάηδισμα

Δεν μ΄αρέσουν οι αετοί
και τα γεράκια
τα αρπακτικά πτηνά
που βάζουν σύμβολα τους
αυτοκράτορες και βασιλείς
εγώ αγαπώ τα ήμερα πουλιά
τα σπουργίτια
τις πέρδικες
τα ορτύκια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, σαν να είχε καταπιεί στάχτη»

Αναστασία Βηθλεέμ Ζουγγού, Από μαρμάρων [προδημοσίευση]

Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Ενδυμίων

❇︎

Έμαθες καλά να το κουβαλάς αυτό το βάρος.
Το αποστήθισες.
Μετά άρχισε και να σου αρέσει.
Πιο μετά, τέλειωσαν οι δικαιολογίες
κι έμειναν μόνο οι ορισμοί, σοφοί, στεγνοί
να σου μασουλάνε την ύπαρξη
όπως η διάκρισή του σε ανθυπασπιστή
που εορτάστηκε δεόντως
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αναστασία Βηθλεέμ Ζουγγού, Από μαρμάρων [προδημοσίευση]»

Τόλης Νικηφόρου, Η λέσχη της κόκκινης ή γαλάζιας αλεπούς ―Η κρίση του βιβλίου

Τόλης Νικηφόρου, Η λέσχη της κόκκινης ή γαλάζιας αλεπούς, Διηγήματα, Μανδραγόρας, 2020, σ. 80

Γράφει η Δέσποινα Καϊτατζζή-Χουλιούμη*

«Τουλάχιστον όμως αγάπησα. Αγάπησα και έδωσα την ψυχή μου. Ας είναι αυτή η αγάπη ένα πράσινο φύλλο δέντρου στον άνεμο της αιώνιας λήθης.»

Ο Τόλης Νικηφόρου είναι ένας από του πολυγραφότατους, πολυβραβευμένους και σημαντικούς  ποιητές. Όσο τον γνωρίζει κανείς ως πρόσωπο και ως δημιουργό αντιλαμβάνεται την διάχυτη ποίηση τόσο στο ποιητικό και πεζό έργο του όσο και στην στάση ζωής του και οι συνειρμοί εύκολα πάνε στο λόγια του Γιώργου Χειμωνά: «Η ουσία της ποίησης του ποιητή είναι στην ίδια του τη ζωή, όχι στην ποίησή του», Γιώργος Χειμωνάς,1990,[1]. Ο Τόλης Νικηφόρου, όντας ο εαυτός του ανά πάσα στιγμή, ποιεί πρωτίστως με την αγάπη του προς τη ποίηση της ζωής κι αυτό φαίνεται να τον ωθεί κυρίως στην ποιητική δημιουργία και στη συγγραφή. Ίσως γι’ αυτό ο αυθεντικός λόγος και η ποίησή του αναβλύζουν ζωογόνο, ερωτικό φως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τόλης Νικηφόρου, Η λέσχη της κόκκινης ή γαλάζιας αλεπούς ―Η κρίση του βιβλίου»

Δημήτρης Μαύρος, Δύο cantos

❇︎

ΧΙΙΙ

Πέρασε ο Κάνγκ
——–έξω από τον ναό της δυναστείας
Και μέσα απ’ το δασάκι των κέδρων,
——–κατόπιν πέρα κάτω, απ’ το ποτάμι,
Και μαζί του ο Χιού, ο Τσί
——–κι ο χαμηλότονος Τιάν
Και «Είμαστε άγνωστοι» είπε ο Κάνγκ,
«Γίνεσαι ηνίοχος;
——–Ὁ κόσμος σε μαθαίνει,
Να μάθω τ’ άρματα καλύτερα, ή την τοξοβολία;
Ἢ τις πρακτικές του δημοσίου λόγου;»
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μαύρος, Δύο cantos»

Σοφία Περδίκη, Αυτοθυσία

Είχαν αποκτήσει πρόσφατα
έναν γυάλινο βωμό
όπου θυσίαζαν καθημερινά
ένα κομμάτι τους.

Κάποιο σπλάχνο τρυφερό
πάλλονταν στο ημίφως
αχνίζοντας ακόμα συναισθήματα
το άλικο αποτύπωμα ενός φιλιού
από χείλη που είχαν μείνει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Περδίκη, Αυτοθυσία»