Β’ έκδοση του σημαντικού βιβλίου για την ενδοοικογενειακή βία

Από τις ΑΩ Εκδόσεις

25 Νοεμβρίου

Παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Με αφορμή την σημερινή ημέρα, οι ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ υπενθυμίζουν αλλά και γνωστοποιούν στους φίλους αναγνώστες, την Β’ έκδοση του σημαντικού βιβλίου για την ενδοοικογενειακή βία.
Λόγω λοιπόν και του Κορονοϊού, η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο το οποίο, χωρίς να είναι νέο, σήμερα έχει πάρει μεγάλη έκταση και εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, προς όλα τα μέλη της οικογένειας, ιδιαίτερα προς τις γυναίκες, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους.
Επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων ασχολούνται με την ενδοοικογενειακή βία προσεγγίζοντας το θέμα τόσο θεωρητικά και ερευνητικά, όσο και στο πλαίσιο διαμόρφωσης πολιτικών και σχεδιασμού προγραμμάτων. Στην παροχή υπηρεσιών για την πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου, επαγγελματίες ψυχικής υγείας και επαγγελματίες από το σύστημα απονομής δικαιοσύνης (π.χ. επιμελητές ανηλίκων) εργάζονται με οικογένειες, ομάδες και με μεμονωμένα άτομα όλων των ηλικιών επιδιώκοντας την ενδυνάμωση αυτών, τη βοήθεια στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν, καθώς και στην πρόληψη άλλων.
Η αντιμετώπιση και η πρόληψη ενός τόσο περίπλοκου και σοβαρού θέματος-προβλήματος όπως είναι η ενδοοικογενειακή βία, δεν μπορεί να γίνει με τη συμβολή ενός μόνον επιστημονικού κλάδου. Είναι απαραίτητη η διεπιστημονική προσέγγιση ώστε να αναπτυχθεί κοινός επιστημονικός λόγος ανάμεσα στους επαγγελματίες και να επιτευχθεί η δέσμευσή τους στον διαρκή διάλογο και στην επικοινωνία, μέσ’ από διεπιστημονικές ομάδες συνεργασίας.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Β’ έκδοση του σημαντικού βιβλίου για την ενδοοικογενειακή βία»

Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό

«Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που κάνει τα βιώματά του και τις εμπειρίες του στοχασμό»

Ο στοχασμός του διανοούμενου δεν πρέπει να συγχέεται με την αναλυτική σκέψη του επιστήμονα. Επειδή τρέφεται από προσωπικά βιώματα, από το αίμα της καρδιάς, έχει πάθος. Ή, μάλλον ο στοχασμός του διανοούμενου ε ί ν α ι πάθος. Πάθος για ανακάλυψη. Ή, μήπως, για αποκάλυψη;

*

Ο στοχασμός αυτός, εξάλλου, δεν πρέπει να συγχέεται με τη νηφάλια και συστηματική σκέψη του φιλόσοφου. Βέβαια, ο διανοούμενος, σε τελευταία ανάλυση, δεν ασχολείται παρά με το κατ’ εξοχήν πρόβλημα της φιλοσοφίας: «Εγώ και ο κόσμος».

*

Ασχολείται! Τι άνοστο και παραπλανητικό ρήμα! Ο διανοούμενος δεν ασχολείται. Πάσχει.

* Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό»

Οι Κερκυραίοι του Lepanto σε ζωγραφική απεικόνιση του Ps. Mavro / Stavriotis

ΣΠΙΘΑ, στάθηκε το θέμα για τους Κερκυραίους «σοπρακόμιτους» της Ναυμαχίας του Lepanto (7/10/1571). Πλαισιωμένο απ’ τα μοναδικά προσωποκεντρικά χαρακτικά του Ps. Mavro / Stavriotis.

Ο ΚΟΝΤΟΚΑΛΗΣ, ο Μπούας, ο Κοκκίνης, ο Χαλικιόπουλος… Ελεύθερες, φανταστικές συλλήψεις των μορφών, καθεμία τους σε πολυ-επεξεργασμένες εκδοχές. Χαράξεις, που, σύμφωνα με τον δημιουργό, «έγιναν, σε πρώτο στάδιο, μέσα στο χειμώνα του 2017, με ένα απλό κοπίδι, χωρίς προσχέδιο, απευθείας πάνω σε λιθογραφικά φωτογραφικά χαρτιά repromaster, που βρέθηκαν ξεχασμένα στο εργαστήριό μου». Σημείωση extra μοναδικότητας: τα repromaster έχουν «βγει» πια απ’ το εμπόριο…

ΕΠ’ ΑΦΟΡΜΗ εκείνης της δημοσίευσης, το CorfuStories.com μίλησε με τον Ps. Mavro / Stavriotis. Κι έγινε, πλην άλλων, δέκτης μιας αποκάλυψης: παράλληλα με τα χαρακτικά, ο καλλιτέχνης δούλεψε τις μορφές και ζωγραφικά. Πάνω στην ίδια υποθετική – διαισθητική προσέγγιση ενός εκάστου, επί του ζητούμενου να παγιώσει «έναν “τύπο” για κάθε ήρωα. Εξ ου και, αν προσέξετε, χαράξεις και ζωγραφικά ομοιάζουν».

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για εργασία σε ακρυλικό και σκόνες επί χάρτου, διαστάσεων 50×70 cm˙ κι εδώ είναι το, δι’ ημάς, σπουδαίο: «Ως σήμερα, δεν τα έχω παρουσιάσει! Αδημοσίευτα. Εξαιρουμένου, ίσως, του πορτρέτου του Πέτρου Λάντζα» (σ.σ. ο… τυχοδιώκτης, «πειρατής» των τακτικών, προ Ναυμαχίας, εξορμήσεων στα τουρκοκρατούμενα ηπειρωτικά παράλια).

[Α’ δημοσίευση: corfustories.gr με την επιμέλεια του Ηλία Αλεξόπουλου

Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Συνάντησα τον Κώστα Τσόκλη

Ο καλλιτέχνης έχει ιδιαίτερη σχέση με το χρόνο. Η τέχνη του τον διατηρεί ακμαίο  και εφόσον εξακολουθεί να την εξασκεί κάθε τι που κάνει έχει άμεση σχέση με την μακριά και γόνιμη πορεία του όσο και με το ζωντανό παρόν του. Tο έργο του είναι απόσταγμα της σοφίας που αποθησαύρισε. Ο Χοκουσάι- ο «ο γέρο-τρελός για ζωγραφική»-υπέργηρος ομολογούσε πως κάθε μέρα που περνούσε τον έφερνε πιο κοντά στη γνώση. Ο δε Πικάσο  που μέχρι τέλους δούλευε ασταμάτητα δημιουργώντας καινούργιους κόσμους,  εξηγούσε τη μακροζωία του και την ακμαιότητά του στο γεγονός πως όταν έμπαινε στο ατελιέ του άφηνε το σώμα του στην πόρτα δουλεύοντας αποκλειστικά με το πνεύμα του. Έτσι κι ο Κώστας : η ακατάσχετη ανάγκη του για δημιουργία συμβαδίζει με την ακμαιότητα και την πολυπραγμοσύνη του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Συνάντησα τον Κώστα Τσόκλη»