Γιώργος Δουατζής, Δέκα χρόνια χωρίς τον Αξελό

4 Φεβρουαρίου 2010. Ακριβώς δέκα χρόνια πριν, σαν σήμερα πεθαίνει ο Κώστας Αξελός. Στο ταφικό μνημείο του με επιθυμία της συντρόφου του Κατερίνας Δασκαλάκη, χαράχθηκε, γαλλικά και ελληνικά η φράση από το τελευταίο του βιβλίο: «Το να διακρίνει κανείς αυτό που μένει απ’ αυτό που σαρώνει ο άνεμος, απαιτεί έντονη ζωή και ματιά που να στηρίζονται στον θάνατο, χωρίς ο θάνατος, σαν τέτοιος, να υπερισχύει». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, Δέκα χρόνια χωρίς τον Αξελό»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

«Το θέατρο είναι και επάγγελμα» — Θ΄ Μέρος

Η διαδικασία της υποκριτικής τέχνης, τα στάδια εξέλιξης είναι τα ίδια σε όλες τις σπουδές, μόνο το υλικό αλλάζει κάθε φορά. Στις σπουδές όμως που το σώμα είναι το ίδιο εργαλείο και εκτελεστής, η διαδικασία είναι συνυφασμένη με την κατάσταση του σώματος. Ο χορευτής, ο ηθοποιός, είναι συνδεδεμένοι με το σώμα τους με την πιο παροδική έννοια σε αυτόν τον κόσμο, το σώμα που η φθορά έκδηλη του δίνει τέλος σε πολλά εκφραστικά θέματα και όχι μόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Dámaso Alonso, Τέκνα της οργής -παρουσίαση στο Instituto Cervantes (αποσπάσματα)

Μετάφραση: Αμαλία Αντωνετσή, Νίκος Μενεγάτος, Ελευθερία Μπέτσικα, Κατερίνα Σκλαβούνου.
Από τις εκδόσεις Ενδυμίων
Παρουσίαση στο Instituto Cervantes
Το βιβλίο ποιημάτων Τέκνα της Οργής του Ντάμασο Αλόνσο, που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1944, επαυξημένο το 1946, αποτελεί μια τομή στην ισπανική ποίηση του εικοστού αιώνα, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τη μορφή. Παύει να είναι  «ποίηση της έκφρασης», όπου προέχει η έκφραση συναισθηματικών κραδασμών του ποιητή απευθυνόμενη σε εκλεπτυσμένες μειοψηφίες, και περνάει στην «ποίηση της επικοινωνίας», που προσπαθεί  να κοινωνήσει περιεχόμενο και να δημιουργήσει τόπους διαλόγου με το σύνολο των αναγνωστών, προτάσσοντας τον κοινωνικό ρόλο της ποίησης, όχι με όρους όμως στενά κοινωνικούς, αλλά περισσότερο υπαρξιακούς.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Dámaso Alonso, Τέκνα της οργής -παρουσίαση στο Instituto Cervantes (αποσπάσματα)»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

Carolee Schneemann. ‘Up to and Including Her Limits. 1976.

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

Performance–art —E΄ Μέρος

Negation is not any longer creative
Octavio Paz 1974

Performance- art στην εποχή της έξαρσης της ατομικής – ιδιωτικής βίας ως μορφή ακτιβισμού

H performance είναι πράξη ευαίσθητη, πολύ ιδιωτική. Προκλητική δράση, που ισορροπεί ανάμεσα στο τίποτα και στο αριστούργημα.   Ίσως και  πιο ευαίσθητη και από μια πορσελάνη όπως λέει χαρακτηριστικά ο  von Heinz Ohff, ο  Γερμανός θεωρητικός της τέχνης (1922-2006). Για μένα  που βρέθηκα στο θέατρο για πολλές δεκαετίες, η θεατρική πρόβα  ( δοκιμές, repetitions) έχει πολλές ομοιότητες με την Performance καθώς  η τελευταία, είναι μια ημιτελής δράση -πως αλλιώς  θα μπορούσε να είναι παρά δράση αυτοσχεδιαστική σε ροή- μεταξύ μιας παρόρμησης, μιας ιδέας, μιας πρότασης  και μιας διαδικασίας σε εξέλιξη,  χωρίς συγκεκριμένα όρια, γι’ αυτό και τόσο ευαίσθητη. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»