Μια συγγραφική περιδίνηση στον ομιχλώδη ηδονιστικό κόσμο ενός καταραμένου συγγραφέα– Από τις εκδόσεις Ιωλκός

Η κρίση του βιβλίου από τον συνεργάτη μας Κ.Π.Δάρμο.

Mέσα σε δυο χρόνια ο Αντώνης Τζήμας εκδίδει και το δεύτερο έργο του. Έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλιαράκι που σφύζει από ειλικρίνεια, με την έννοια ότι παρουσιάζει αφτιασίδωτη την παρακμή του νεαρού ήρωά του. Ο τίτλος προϊδεάζει άμεσα τον αναγνώστη γι’ αυτό που θα βρει στις σελίδες του, παραπέμποντας στον εμβληματικό ποιητή και συγγραφέα, έναν από τα ευάριθμα σύμβολα του αμερικανικού περιθωρίου, που αν και διάσημο στον Νέο Κόσμο, την αξία του αναγνώρισε κυρίως η Γηραιά Ήπειρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Τζήμας, «Παριστάνοντας τον Μπουκόφσκι»»

Από τις εκδόσεις Opportuna, σε μετάφραση Φίλιππα Κυρίτση

Η κρίση του βιβλίου από τον Κ.Π.Δάρμο

Συνεχίζοντας τη συγγραφική και τη μεταφραστική του δραστηριότητα ο Φίλιππας Κυρίτσης, παρέδωσε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, άψογα μεταφρασμένο, ένα πραγματικό ντοκουμέντο, που είναι μια κραυγή κατά της αντρικής βίας σε βάρος αδύναμων γυναικών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Υπερασπίζοντας τη γυναίκα: Σαμίρα Μπελίλ, «Στην Κόλαση των ομαδικών βιασμών»»

Από τις εκδόσεις Πατάκη

Η κρίση του βιβλίου από τον συνεργάτη μας Κ.Π.Δ.

Ο συγγραφέας, σε ένα μικρό βιβλιαράκι (Πατάκης-Ιούνιος 2018), μεταφέρει και στο πρωτότυπο και σε νεοελληνική μεταγραφή, τρεις πολύ εμπεριστατωμένες και γραμμένες στο γνωστό ευχάριστο ύφος εργασίες του μεγάλου μας αιρετικού, για τρία εξειδικευμένα, όχι ιδιαίτερα γνωστά, αλλά γενικότερου ενδιαφέροντος ιστορικά θέματα γύρω από το Μεσαίωνα. Πρόκειται για μια τριλογία για τις μάγισσες (1868), τη γιορτή του γαϊδάρου και τους βρυκόλακες (1869). Το έργο συνοδεύεται από ένα καταληκτικό τετρασέλιδο με επεξηγηματικά «επιλεγόμενα». Ο Φύσσας χαρακτηρίζει και πιθανόν να έχει δίκιο, το πρώτο από τα τρία, ως «το σημαντικότερο φεμινιστικό κείμενο στην ελληνική γλώσσα», από όσο τουλάχιστον ξέρει. Ο Ροϊδης υπερασπίζεται εκεί τη γυναίκα, την μητρότητα και την Επιστήμη. Στο κεφ. Ζ΄ των μαγισσών του, εξηγεί γιατί σε συντριπτικό ποσοστό ήταν οι γυναίκες που ανέβηκαν στο βωμό της εκκλησιαστικής πυράς. Το θηλυκό ήταν διανοητικά ανώτερο από τον άνδρα της βάρβαρης μεσαιωνικής κοινωνίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρη Φύσσα: «τρεις μεσαιωνικές μελέτες» του Ροΐδη»

Αρχείο 03/09/2018 – Κυριάκος Δημητρίου, Το Κώμα Νουβέλα, εκδ. Πορεία 2017

Με ομορφιά και με θάνατο ακαταπαύστως…

Η Κόλαση είναι άδεια κι όλοι οι διαβόλοι είναι εδώ   (Από την Τρικυμία του Σαίξπηρ, τίτλος κεφαλαίου του βιβλίου)

Ο άνθρωπος προ των ευθυνών του την τελική στιγμή της Μεγάλης Κρίσης, η λυσσαλέα μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, η εωσφορική λάμψη σε όλο της το τρομερό μεγαλείο, η σπαρακτική κραυγή για μετάνοια την ύστατη ώρα, είναι τα θέματα  που πραγματεύεται στη νουβέλα του ο Κυριάκος Δημητρίου, καθηγητής της Ιστορίας των Ιδεών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «H Χαρά Νικολακοπούλου για ‘Το Κώμα’ του Κυριάκου Δημητρίου»

Αρχείο 22/08/2018 –εκδόσεις ΑΩ

ένα ποιητικό σχόλιο στα στάδια της απουσίας

Όταν η ποίηση ψάχνει τις λέξεις της στις σημαδιακές απουσίες, τότε γράφονται μικρά θαύματα. Ίσως γιατί δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία λογοτεχνική για να εκφραστεί· αρκεί η εσωτερική συνθήκη του πόνου, η μόνη που με ειλικρίνεια και χωρίς φτιασίδια -πόσο περιττά φαντάζουν τώρα- δηλώνει την ποιητική παρουσία.

Ο Διονύσης Ξένος αφιερώνει θεματικά τη συλλογή του αυτή σε μια απουσία. Και κατορθώνει μέσα 47 (τα περισσότερα ολιγόστιχα) ποιήματα να μεταφέρει τη γνήσια αίσθηση του κενού διαστήματος,  που αφήνει η ανθρώπινη παρουσία, όταν περπατά πλέον σε αλλότριους δρόμους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου: ‘Οδός Ναυπλίου’, ποιήματα για μια απουσία του Διονύση Ξένου»

Αρχείο 11/07/2018 –εκδόσεις Κουκκίδα

η θλίψη πάντα μόνη

Θρέφεται η ποίηση από τη θλίψη, μια θλίψη εσώτερη που δεν αγαπά να εκδηλώνεται με τους συνήθεις τρόπους, μα ούτε και επιζητά μια συμβατή με την κοινωνικότητα συμπαράσταση από τους μακρινούς και αμέτοχους του πένθους. Συστρέφεται διαρκώς, κοιτάζει προς τον εαυτό της και μόνον όταν συναντήσει τις κατάλληλες λέξεις, βρίσκει τον δρόμο της εξωτερίκευσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, ‘Μια θλίψη Απρίλης’ της Ελένης Κοφτερού»

Ασημίνα Λαμπράκου, Solidago. Εκδόσεις «καλλιτεχνικό σωματείο έβδομο βήμα». Αθήνα, 2018

Τo Solidago (Solidago virgauria, δηλαδή Σολιδάγο η χρυσόβεργα) είναι βότανο που ενδημεί σε Ευρώπη, Αμερική κάπου στα Βόρεια σύνορα της Ασίας με την Ευρώπη και σπάνια στα ορεινά της χώρας μας. Η λατινική ονομασία του υπονοεί την ενοποιητική του δράση στη θεραπεία πολλών ασθενειών, παραπέμποντας στις πολλές θεραπευτικές ιδιότητες που του αποδίδονται. Αυτά τα λίγα για τον τίτλο, που η εντύπωση που μου δόθηκε είναι πως παραπέμπει διακριτικά στα μαγιοβότανα και στα ερωτικά ελιξίρια

Το βιβλίο ξεκινά με την κατάληξη του σονέτου 73 του Σαίξπηρ «This thou perceivest, which makes thy love more strong, To love that well which thou must leave ere long». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Π. Δάρμος: To ‘Solidago’, ένα ποιητικό βοτάνι της Ασημίνας Λαμπράκου»

Αρχείο 19/04/2018

Ο λογοτέχνης, από τα αφομοιωμένα, τα χωνεμένα στη μνήμη του βιώματα, συνθέτει μύθους, μύθους που αποδίδει με μορφές που ικανοποιούν το ύφος του.

Στα είδη της αφηγηματικής λογοτεχνίας ιδιαίτερα, και νομίζω κατεξοχήν στο ιστορικό μυθιστόρημα, η επινόηση του αφηγητή, συνειδητή ή ακόμα και ασύνειδη, αποτελεί, μία από τις πρώτες και σημαντικότερες επιλογές του δημιουργού.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο «Αύγουστος» του Τζον Γουίλιαμς: ένας θρίαμβος της λογοτεχνίας»