Επίσκεψη πρώτη

Σαν να βγήκα από ύπνο βαθύ, η άμορφη γκριζάδα μπροστά στα μάτια μου εξατμίστηκε και είδα καθαρά τα σχήματα και τα χρώματα. Ένας κήπος. Ένας ψηλός τοίχος. Χωράφια ως εκεί που φτάνει το βλέμμα. Και στο βάθος δυο βουνά. Η γυναίκα με τα άσπρα, που μύριζε μαλακτικό για ρούχα και αντισηπτικό, μπήκε στο δωμάτιο να με μεταφέρει από την πολυθρόνα στο κρεβάτι. Έδειξα με το δάχτυλο το ένα βουνό και είπα «Όλυμπος».

Βλακεία έκανα. Η γυναίκα τα ‘χασε, σα να χάρηκε, σα να ανησύχησε. Σε λίγο ήρθε στο δωμάτιο ο αντιπαθητικός άντρας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Ισαακίδης, Αναστροφή»

I

Ο ΕΛΛΗΝΟΜΝΗΜΩΝ

Ορφέας απαθής ο Ελληνομνήμων,
έτσι όπως οδηγεί τη Μνήμη του στο φως,
γυρνά να την κοιτάξει – πόθος του κρυφός–,
για να χαθεί, κι αυτός να μείνει αμνήμων.

*

II Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τρία ποιήματα»

Μια ανταπόκριση από την αγία, ελληνική επαρχία

Το χωριό ήταν σκαρφαλωμένο στην άκρη της πλαγιάς. Ο μύθος λέει πως τούτος ο τόπος λογιζόταν σαν επταπάπαδο, πάει να πει μετρούσε σχεδόν επτά χιλιάδες ανθρώπους. Έπειτα, όπως λένε οι παλιοί ήρθε η καθίζηση και σκέπασε τη ζωή με πέτρες και χώμα, σφραγίζοντας τη μοίρα ετούτου του κόσμου του ετοιμόρροπου. Κάπου σωζόταν ένα απομεινάρι του πύργου του Αγά, ανάπηρος και εκείνος, μια άγκυρα δίχως σχοινί για πάντα χαμένη στον βυθό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ανεμώνη»

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Παιδιά σαν ήμασταν
οι γέροι μας ήταν στα τριάντα
η κάθε λούμπα ήτανε ωκεανός
ο θάνατος (μια κι έξω)
δεν υπήρχε.

όντας έπειτα αγόρια
οι γέροι μας ήταν κύριοι στα σαράντα
ο κάθε βούρκος ήτανε ωκεανός
και ο θάνατος απλώς
μια λέξη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mario Benedetti, Περνάει ο χρόνος»

είδ’ ο Γιούνης κύματα μεγάλα
κι έφυγε στον άνεμο καβάλα

στάθηκ’ ο άνεμος στην άκρη
έπεσε ο Γιούνης μεσ’ στο δάκρυ

ήρθε κι ο Χατζηπετρής
ο μολυβοπελεκητής

έφτιαξ’ του Γιούνη ένα σκάφος
εχάθη στου πέλαου το βάθος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Κάλως(*) πόεμ αλαλούμ»