Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Μελωδίες βάθους

11/08/2026

αποσπάσματα 

Το κάρο

Θα’ταν πριν το ξημέρωμα σαν ακούστηκε ένας ήχος απροσδιόριστος. Σαν τάχα ένα κάρο να σερνόταν στον κακοτράχαλο δρόμο. Εσάστισε και στάθηκε πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα. Προσπάθησε να διακρίνει την αιτία του ξαφνικού θορύβου. Και είδε μέσα από τις γρίλιες, το κατάμαυρο κάρο με το ολομόναχο άλογο. Έπεφτε η νύχτα στο τρίστρατο, μια νύχτα πλατιά σαν γογγυσμός. Και τότε ήταν που κατάλαβε πως το κάρο είχε έρθει για εκείνον. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Μελωδίες βάθους»

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Άτιτλο

10/08/2026

Διαβάζοντας Νίκο Καρούζο…

κι εκείνος
τροφή των λέξεων και των σκουληκιών
ξαπλωμένος μέσα στο έλος
τραβούσε τούφες-τούφες τα νέφη
για μια μόνη αλήθεια

αξελόγιαστη

κι εχάθη

*

©Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✳︎

Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα

07/08/2026

Σε ιδανική ποιήτρια

Στο μαντεμένιο τζάκι
βάλε τις αμαρτίες και κάψ΄τες.

Στο ύφος
βάλε μερικές πινελιές ανθρωπιάς.

Στην ιδέα για τον εαυτό σου
βάλε λίγα βαρίδια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα»

Αντώνης Νικολής, Διονυσία ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη

05/08/2026

Αντώνης Νικολής, Διονυσία, Το Ροδακιό, 2012

Η αθόρυβη ιερότητα της Διονυσίας
Φαινομενολογία του ανέκφραστου στη Διονυσία του Αντώνη Νικολή

«When beggars die there are no comets seen.
The heavens themselves blaze forth the death of princes.»

«Όταν πεθαίνουν οι ζητιάνοι, κανένας κομήτης δεν εμφανίζεται.
Οι ίδιοι οι ουρανοί φλέγονται προμηνύοντας τον θάνατο των πριγκίπων.»

William Shakespeare, Julius Caesar, II, 2, 30–31

Εισαγωγή
Τα μεγάλα λογοτεχνικά έργα ασκούν κάποτε μια μεθοδική σκληρότητα, οδηγώντας το βλέμμα προς εκείνες τις όψεις της ανθρώπινης και κοινωνικής εμπειρίας που η συνείδηση προτιμά να αφήνει στο σκοτάδι. Η Διονυσία ανήκει σε εκείνα τα κείμενα όπου η αφήγηση μετατρέπεται σε καθρέφτη μιας πραγματικότητας δύσκολης στην αναγνώρισή της, καθώς μέσα της η σύγχρονη κοινωνία διακρίνει, με μια δυσφορία που μόλις κατορθώνει να συγκαλύψει, το ίδιο της το πρόσωπο.

Η Διονυσία του Αντώνη Νικολή τοποθετεί στο κέντρο της αφήγησης μια ανθρώπινη ύπαρξη από εκείνες που η κοινωνική πραγματικότητα απορροφά σχεδόν ολοκληρωτικά μέσα στις λειτουργίες της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Διονυσία ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη»

Κώστας Λενής, στο βάθρο της άφθιτης ευτυχίας

04/08/2026

Ελευθερία

Δεν ξέρω τι περιμένει από μένα ο εαυτός μου.
Κουράστηκα να τον ευχαριστώ να τον καλοπιάνω αιώνες τώρα.
Έφτασε η ώρα να γλιστρήσω έξω.

*

Ελευθερία ΙΙ

Μα τι όμορφα λάμπει ο ήλιος μέσα από το διάφανο σώμα σου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Λενής, στο βάθρο της άφθιτης ευτυχίας»

Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, δύο ποιήματα

03/08/2026

Καστράτοι Άγγελοι

Οι ιδρυματοποιημένοι είναι παιδιά:
έτσι τους λέμε.
Τους πρήζουμε στο φαγητό─
τους ευνουχίζουμε.
Κάνουμε πως δεν βλέπουμε
τη λίμπιντο─
αγύμναστους, χοντρούς
ευνουχισμένους τούς κρατάμε• Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, δύο ποιήματα»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, δύο αυτοψίες

29/07/2026

I

Αυτοψία έκτη. Στη θέση Λιβάδα Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

Ο ΒΑΤΟΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ

Η τελευταία της σειράς, ψηλά στην άκρη,
πάνω απ’ το ρυάκι, κι από κάτω αυτός
να σκαλώνει κοντά και πιο κοντά της
– όλες οι ελιές στα χαμηλά κλαδιά της

μπλέκονται με τ’ άνθη και τ’ αγκάθια του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, δύο αυτοψίες»