Η μελαγχολία της αντίστασης του κυρίου Κρασναχορκάι ―από την Γεωργία Κανελλοπούλου

30/05/2026

[“σε μια γη σε διαρκή περιστροφή, είναι εντελώς λογικό η ανθρωπότητα να πασχίζει εδώ και αιώνες να βρει τον εαυτό της, εφόσον περνά τον περισσότερο χρόνο της προσπαθώντας να κρατηθεί όρθια…” – αργότερα παραιτήθηκε από αυτά τα αστεία και τις άστοχες παρατηρήσεις]

Αυτή η παράγραφος μας έρχεται από το καταπληκτικό μυθιστόρημα Η Μελαγχολία της αντίστασης, του νομπελίστα πλέον συγγραφέα με το δύσκολο όνομα: Λάσλο Κρασναχορκάι. Έχω διαβάσει τρία βιβλία του, πάω για το τέταρτο, όμως αυτό είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Και ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία γενικώς. Εδώ, στις φωτογραφίες αυτού του κειμένου είναι σκηνές από την ταινία του Μπέλα Ταρ “Οι αρμονίες του Βερκμάιστερ”, ένα εικαστικό αριστούργημα βασισμένο ακριβώς στη Μελαγχολία της αντίστασης, που θα μείνει στην ιστορία τουλάχιστον για τις σκηνές του όχλου, αυτού του εξαγριωμένου όχλου που αποσαρθρώνει τα πάντα, και φτιάχνει νέους τύπους εξουσιών, πάντα, παντού, όχι μόνο στα βιβλία του Κρασναχορκάι και στις ταινίες του Ταρ δυστυχώς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η μελαγχολία της αντίστασης του κυρίου Κρασναχορκάι ―από την Γεωργία Κανελλοπούλου»

Αντίλογος τεύχος 8 ―κυκλοφορεί

25/05/2026

•Τρία έξοχα μικρά πεζά τού νέου, εκ Βεροίας, συνεργάτη μας Γιάννη Καισαρίδη (γνωστού από τα προηγούμενα βιβλία του «Το χρονικό μιας Πρεμιέρας», «Μισάντρα», «Συναντήσεις και ενοχές», «Αναπάντητες» που έχουν αποσπάσει τα εγκωμιαστικά σχόλια τής κριτικής ), τα οποία θα προκαλέσουν αίσθηση με την τόλμη και την ευφάνταστη σύλληψή τους.

•Ένα άκρως ενδιαφέρον διήγημα τού επίσης νέου συνεργάτη μας Τριαντάφυλλου Οικονόμου, υπό τον τίτλο «Τα Δίδυμα», στο οποίο ο συγγραφέας περιγράφει με αφηγηματική ζωντάνια, τη μεγάλη ερωτική και κοινωνική αναστάτωση που προκάλεσαν σε ένα μικρό χωριό τής περιφέρειας, δύο δίδυμα κορίτσια που έμοιαζαν σαν δύο σταγόνες νερό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντίλογος τεύχος 8 ―κυκλοφορεί»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Τζάγκουαρ

19/05/2026

Δυο ιστορίες

Πιθανολόγιον

Δεν πάει πολύς καιρός. Τα στεφάνια είναι ακόμη φρέσκα. Για αυτό και κάθε πρωί έχει τόση παρέα, παιδιά να δουν τα μάτια σου, να φτιάχνουν με μια τόση δα κλωστίτσα κάτι απίθανα μπουκέτα. Τα ακούει πάνω από το κεφάλι του που σέρνουν τα πόδια τους, άλλοτε τσακώνονται. Μα το χειρότερο είναι όταν παίζουν πετροπόλεμο και θαρρείς πως θα φας και εσύ καμία στο κεφάλι.

Βεβαίως, θα πει κάποιος, “και τι φοβάσαι; μην χτυπήσεις;”. Και ίσως και να γελάσει με την καρδιά του, ποιος να τον καταδικάσει; Πώς να του πεις ότι εδώ κάτω υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που συλλογίζονται τη ζωή τους; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Τζάγκουαρ»

Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή

16/05/2026

Πουτάνα
Γι’ άλλους πολυτελείας,
γι’ άλλους μια τσούλα
στο πεζοδρόμιο·
κάνει πιάτσα στις άκρες
των μισοφωτισμένων δρόμων·
μπροστά απ’ τους φισκαρισμένους
καλοκαιρινούς σκουπιδοτενεκέδες.
Είναι κι αυτοί που την ερωτεύονται
και θεν να την αλλάξουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή»

The Athens Review of Books τεύχος 183 ―κυκλοφορεί

13/05/2026

Περιεχόμενα τεύχους 183, Μάιος 2026

Δημήτρης Δημηρούλης, Ο (παρ’ ολίγον) «άγιος» Μακρυγιάννης

Γιούρι Σλέζκιν (Yuri Slezkine), Γιατί «η Δύση»;

Λαρς Μπερέντζεν (Lars Baerentzen), Τα πολωνο-σοβιετικά σχέδια εξάλειψης της Δανίας

Πέτρος Μαρτινίδης, Μάριο Βάργκας Λιόσα – Δυστοπίες και ουτοπίες

Αγγελική Αλεξοπούλου, Η βία της εξουσίας σε δύο μυθιστορήματα του Μάριο Βάργκας Λιόσα Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 183 ―κυκλοφορεί»

Eduardo Cadava, Χαρτιά κοιμητήρια ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

08/05/2026
Μετάφραση: Μανόλης Αθανασάκης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
Τα Χαρτιά κοιμητήρια δεν είναι ένα έργο παραδοσιακής ιστορίας της τέχνης ούτε λογοτεχνικής θεωρίας. Δεν είναι ούτε μια ιστορία των ιδεών, με την αυστηρή έννοια, παρά τον πλούτο ιδεών που αποτυπώνει. Αξιοποιώντας, ωστόσο, όλες αυτές τις μεθόδους και προσεγγίσεις, εξετάζει τη θεαματική έκρηξη εικόνων κατά την τελευταία εικοσαετία ώστε να πραγματευτεί, περαιτέρω, όχι απλώς κάποιες συγκεκριμένες εικόνες αλλά τον ρόλο και τη θέση των εικόνων αυτών στην καθημερινή μας ζωή. Με αναφορές στο έργο του Ναντάρ, του Ρολάν Μπαρτ, του Λήον Γκόλουμπ, της Νάνσυ Σπέρο, του Φάζαλ Σέικ, της Σούζαν Μεϊσέλας και άλλων, χαράζει διαφορετικές στρατηγικές ανάγνωσης που, με αφετηρία την πεποίθηση ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον πάντοτε αλληλοδιαπλέκονται, συναποτελούν ένα εγχειρίδιο για την κατανόηση του οπτικού υλικού τον 21ο αιώνα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Eduardo Cadava, Χαρτιά κοιμητήρια ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Γρηγόρης Σακαλής, βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες

07/05/2026

Χθες και σήμερα

Στη μεγάλη πόλη
μες στα πολλά αμάξια
τριγυρνάς μόνος.

Στα σινεμά χαζεύεις τις φωτογραφίες
στα εστιατόρια που έτρωγες
βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες
τις ομελέτες στα πιάτα
θυμάσαι τα γέλια, τις χαρές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Heavy Metal

05/05/2026

Έργο με προεκτάσεις
Τρυφερότητας
Και ενδείξεις
αδυνάτου

(Απέραντος σκουπιδότοπος λίγο μακρύτερα από την πόλη. Από εδώ ψηλά μπορεί κανείς να αντικρίσει τα πάντα. Κάτι καινούριο που γεννιέται με τα φώτα της αεροπλοίας, μα και κάτι παλιό, κάτι σαν τρίτωνα σε παραλία κατάμεστη από μπετόν και στάρλετ.  Όσα λερώνουν τη ζωή των κατοίκων της, πλαστικά και παλιοσίδερα και ότι βάνει ο νους του καθενός πεθαίνουν αργά σε τούτο εδώ το μέρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Heavy Metal»