Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη

Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί ―εκδόσεις Ποταμός 2019

Η Σιωπή και ο Θάνατος του Λόγου στο Σκοτεινό Νησί του Αντώνη Νικολή

Εισαγωγή

Η νουβέλα Το Σκοτεινό Νησί του Αντώνη Νικολή, έργο υψηλής ερμηνευτικής πυκνότητας και ξεχωριστής μορφικής συνοχής, εγγράφεται στις πιο ριζοσπαστικές και ενδοστρεφείς στιγμές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, καθώς συγκροτεί έναν αφηγηματικό κόσμο στον οποίο η κρίση του Λόγου συνδέεται άμεσα με τη φθορά της ιστορικής συνέχειας, της ηθικής τάξης και της υποκειμενικής συνοχής. Το έργο αναπτύσσεται σε ένα μετακαταστροφικό περιβάλλον βιοπολιτικού ελέγχου, γενετικού διαχωρισμού και ακραίας απομόνωσης, όπου η γλώσσα παύει να λειτουργεί ως σταθερό μέσο νοηματοδότησης του κόσμου και μετατρέπεται σε ίχνος μιας πολιτισμικής μορφής που βρίσκεται ήδη σε προχωρημένη αποσύνθεση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Σπασμένος γιακάς

Εργάκι μες σε άνοιξη μυριστική

[Λόμπι φτηνού ξενοδοχείου, στης Ομόνοιας τα πέριξ. Όχι εκείνης του Ιωάννου, μα της άλλης της σκοτεινής και της αδιαπέραστης πλατείας, σύμβολο και ορόσημο ενός κόσμου που συναντιέται και χάνεται και άντε πάλι από την αρχή. Ένας άνδρας κάτω στο μπαρ, ολομόναχος. Πράσινοι ταφτάδες και σκασμένο το ξύλο και κάτι φώτα χαμηλά σαν κεριά. Φοράει λινό σακάκι πολύ τσαλακωμένο με σπασμένο το γιακά. Το πουκάμισο του γαργιασμένο, κοιτάζει γύρω, κοιτάζει έξω που περνούν οι άνθρωποι. Ο μπάρμαν του βάζει άλλο ένα, κλείνει τα φώτα και κάνει την έξοδο του από τη σκηνή. Ο ήρωας μένει μόνος. Σηκώνεται και πηγαίνει προς το τηλεφωνείο. Σχηματίζει τον αριθμό, περιμένει και μιλά.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Σπασμένος γιακάς»

Mary Webb, Αποχαιρετισμός στην ομορφιά  ―μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου

«το είναι τους είναι για να γίνονται αντιληπτά» BERKELEY

Λαβούρνο, το χρυσαφένιο σου ξέσπασμα άφησε κάτω
—–ν’ απλωθεί!
Των μπουμπουκιών σου το γκρίζο καβούκι άφησε για μένα
—–ν’ ανοιχτεί –
Σύντομα θα φεύγω για ’κεί όπου το χρυσό ποτέ δεν θα ιδωθεί,
Και ποιος άραγε μαζί σου θα ’ναι, όπως εγώ έχω βρεθεί;

Βιάσου, ω πουλί ασημένιο, με τα κελαηδίσματά σου
—–τ’ αργυρά! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mary Webb, Αποχαιρετισμός στην ομορφιά  ―μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου»

Ανθολογία, Το σημάδι του θηρίου και άλλες ιστορίες αποικιοκρατικού τρόμου

Ανθολόγηση-Μετάφραση-Επίμετρο: Δημήτρης Λογοθέτης ―από τις εκδόσεις Μάγμα, σελ. 224

Παρουσίαση

Οι έξι ιστορίες που απαρτίζουν τούτη την ανθολογία εξερευνούν τους σκοτεινούς πλόες του αποικιοκρατικού τρόμου, οδηγώντας τα βήματα του αναγνώστη στα πέρατα της οικουμένης: από τις Βρετανικές Ινδίες, με τις αυστηρές αποικιακές δομές και τους ζωόμορφους θεούς τιμωρούς, μέχρι τη Μαύρη Ήπειρο των εξερευνητών και των δουλεμπόρων από τις Δανικές Δυτικές Ινδίες, όπου το διεθνές εμπόριο και η σκλαβιά διασταυρώνονται με τις παραδόσεις της αφρικανικής διασποράς, ως τον μετεμφυλιακό Αμερικανικό Νότο, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανθολογία, Το σημάδι του θηρίου και άλλες ιστορίες αποικιοκρατικού τρόμου»

Το Τρίτο Στεφάνι φοριέται και σήμερα ―από την Μαρία Ιωαννίδου

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Και γιατί τώρα; Ρωτούσαν όταν έλεγα ότι διαβάζω το Τρίτο Στεφάνι. Η αλήθεια είναι ότι δεν το διάβασα στον καιρό του, το 1972. Επανερχόμενη όμως στα Ρέστα του ίδιου συγγραφέα θαύμασα την αρχιτεκτονική των διηγημάτων της ακριβής του συλλογής. Την συνάρθρωσή τους σε ένα σύνολο που σε ταξιδεύει ανάμεσα σε καταστάσεις αποστασιοποιημένα. Με τη παράθεση γεγονότων, που αν και γαρνιρισμένα με συναισθήματα, αυτά να μην επικρατούν παρά ελλειπτικά, παράπλευρα. Στα Ρέστα κρίνω ότι ο Ταχτσής έδωσε ρέστα… και περιέγραψε και σκηνοθέτησε κι έστησε διαλόγους γλαφυρούς. Κυρίως τόλμησε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το Τρίτο Στεφάνι φοριέται και σήμερα ―από την Μαρία Ιωαννίδου»

Ασημίνα Λαμπράκου, «κομμωτηρίου – ζωγραφιές – δυσκολίας» ―κυκλοφορεί

Δελτίο παρουσίασης

Το «κομμωτηρίου – ζωγραφιές – δυσκολίας» είναι μια μικρού σχήματος εικαστική έκδοση που περιλαμβάνει 24 ζωγραφικά έργα του 2024.

Τα έργα προέρχονται από σκίτσα της καθημερινότητας, τα οποία ολοκληρώθηκαν με επιχρωματισμό σε μεταγενέστερο χρόνο.

Οι ζωγραφιές λειτουργούν αυτοτελώς, χωρίς επεξηγηματικά κείμενα, επιτρέποντας στον αναγνώστη να διαμορφώσει τη δική του ανάγνωση.

Το βιβλίο συγκροτεί ένα ενιαίο εικαστικό σύνολο, όπου η επανάληψη, η παύση και η εσωτερική συνοχή λειτουργούν ως βασικοί άξονες.

✳︎

Άρης Αλεξάνδρου, Ποιήματα 1941-1974 ―κυκλοφορεί

Από τις εκδόσεις Πατάκη

Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά.
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.

«Ο Ποιητής αργά ή γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση με την κοινωνία ή την ομάδα, και θα ακολουθήσει -βασικά- έναν από τους παρακάτω τρεις δρόμους: Ή θα ασκήσει κριτική στις κυβερνήσεις και στις ηγεσίες των κομμάτων, ή θα κλειστεί στο γυάλινο πύργο του, ή θα συμβιβαστεί και θα γίνει ένας κομφορμιστής… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Ποιήματα 1941-1974 ―κυκλοφορεί»