Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο αιλουρίνας

❇︎

Leiden-sehn tut wohl, Leiden-machen noch wohler […] Ohne Grausamkeit kein Fest […] und auch in der Strafe ist so viel Festliches!

Friedrich Nietzsche

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να νοήσω την ανιδιοτελή και γιομάτη αυτοθυσία αγάπη ενός ζώου που βρίσκει για πάντα μια θέση στην καρδιά ιδιαίτερα εκείνων που έχουν νιώσει την ψευτοφιλία και την κάλπικη αξιοπιστία των ανθρώπων. Ίσως γιατί ποτέ δεν βίωσα την αγάπη τούτη. Έπειτα, μου ήταν δύσκολο να δεχτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που έφτασαν στο σημείο ν’ αγαπάνε τα ζώα περσότερο απ’ τους συνανθρώπους τους μόνο και μόνο επειδή προδόθηκαν επανειλημμένα απ’ αυτούς.
Είμαι τύπος που αποφεύγει τα πολλά-πολλά με τον κόσμο. Από κάποια στιγμή κι έπειτα η απομόνωση μου ήταν σχεδόν απόλυτη κι είχε προληπτικό χαραχτήρα: Επειδή είχα απογοητευτεί πολλάκις απ’ τις διάφορες συναναστροφές μου, που συνήθιζα στο παρελθόν, αποφάσισα να κλειστώ στον εαυτό μου και να ζήσω μόνος προκειμένου να μην βιώσω ξανά τη ζηλοφθονία, την κακία κι ένα σωρό άλλα ψυχοφθόρα αισθήματα τρίτων απέναντι σ’ έναν άνθρωπο που διαφοροποιείται αισθητά, για συγκεκριμένους λόγους, απ’ τον όχλο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο αιλουρίνας»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο Τζουζέπε Ρεάλτο σώζει ένα κομμάτι φεγγαριού

 
Θέατρο της Μαρτυρίας
Κάτω από τον ουρανό της
Μπρέσια

(Εσωτερικό σοφίτας κάπου στην Μπρέσια. Θα μου πείτε γιατί ο άτυχος πιερότος της ιστορίας μας, να ζει σε μια μελαγχολική, σε μια τέτοια ιταλική πολιτεία. Ωστόσο, πρέπει κανείς να συλλογιστεί πως πόλεις σαν αυτήν, κατακτώνται χιλιάδες φορές μες στην σύντομη ιστορία του κόσμου και έτσι μετρούν αναρίθμητες πληγές. Ταιριάζουν σε κάθε ύφος και βιογραφία έτσι όπως καταστρέφονται και πάλι αναγεννιούνται. Ο πιερότος, ονόματι Τζουζέπε κατοικεί την μικρή σοφίτα του, ικανοποιημένος με όσα ο πενιχρός μισθός του επιτρέπει να ονειρεύεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο Τζουζέπε Ρεάλτο σώζει ένα κομμάτι φεγγαριού»

Λεωνίδας Καζάσης, Η Χαρά

Καθώς στο καφενείο καθόμουν και αγνάντευα τον Θερμαϊκό,
εισέρχεται της νιότης πρόσωπο που εκόντευε τα τριάντα, με
κοντά αγορίστικα μαύρα μαλλιά, με μάτια μαύρα, σώμα λιγνό
ασκημένο. Έμεινα άναυδος από την θέλξη και από την
δυσκολία προσδιορισμού του γένους! κατόπιν διεπίστωσα ότι
επρόκειτο για κοπέλα με ύφος αγορίστικο, που καταργεί τα
φύλα, αφού εκ πρώτης παρέπεμπε σε έφηβο, αλλά έναν έφηβο
άχνουδο χωρίς καμιά τραχύτητα, με κινήσεις που επρόδιδαν
ευκαμψία ανεπιτήδευτη, με δέρμα βελούδο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Η Χαρά»

Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Χωράφια

❇︎

Λιώσαν τα χρόνια, δε λέω,
όπως ξυστρίζαμε
παρότι αστοί
χωράφια άχτιστα, πρότερα αγροτεμάχια
κυρίως μ’ αγκινάρες,
ολόκληρο Θριάσιο, για κάνα φράγκο•
το σώμα ετούτο,
που έτσι ερήμην του τώρα νοσεί,
ένα τους έγινε•
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Χωράφια»

Γρηγόρης Σακαλής, σαν να είχε καταπιεί στάχτη

❇︎

Κελάηδισμα

Δεν μ΄αρέσουν οι αετοί
και τα γεράκια
τα αρπακτικά πτηνά
που βάζουν σύμβολα τους
αυτοκράτορες και βασιλείς
εγώ αγαπώ τα ήμερα πουλιά
τα σπουργίτια
τις πέρδικες
τα ορτύκια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, σαν να είχε καταπιεί στάχτη»

Αναστασία Βηθλεέμ Ζουγγού, Από μαρμάρων [προδημοσίευση]

Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Ενδυμίων

❇︎

Έμαθες καλά να το κουβαλάς αυτό το βάρος.
Το αποστήθισες.
Μετά άρχισε και να σου αρέσει.
Πιο μετά, τέλειωσαν οι δικαιολογίες
κι έμειναν μόνο οι ορισμοί, σοφοί, στεγνοί
να σου μασουλάνε την ύπαρξη
όπως η διάκρισή του σε ανθυπασπιστή
που εορτάστηκε δεόντως
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αναστασία Βηθλεέμ Ζουγγού, Από μαρμάρων [προδημοσίευση]»

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ο τόπος μέσα μας [Μια κριτική ανάγνωση της Αθηνάς Παπανικολάου]

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ο τόπος μέσα μας, εκδόσεις Αρμός

Mακριά από βραβεία και δημόσιες σχέσεις ζουν κι αναπνέουν συγγραφείς και βιβλία με λόγο γνήσιο, πηγαίο, ζωντανό, μιας κι η ζωή δεν είναι κάτι έξω από τη γραφή τους, ένα εξωτικό αντικείμενο άξιο παρατήρησης και καταγραφής, με τον συγγραφέα απόμακρο κι  «αναίσθητο» φωτογράφο τοπίων. Η γραφή τους είναι ο ίδιος ο βιωμένος τόπος κι ο χρόνος, οι άνθρωποι κι η περιπέτεια τους, η δική του διαδρομή και το στίγμα της μέσα του και μέσα μας, χωρίς εξωραϊσμούς, χωρίς μεγαλοστομίες και ύμνους για ένα παρελθόν που δεν υπήρξε ποτέ ευκολοβίωτο και ανθοστολισμένο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Ο τόπος μέσα μας [Μια κριτική ανάγνωση της Αθηνάς Παπανικολάου]»