στάχτες

Δεν είμαστε ποτέ τόσο ευάλωτοι
όσο όταν εμπιστευόμαστε
 Walter Anderson

Αλλά περιέργως,
αν δεν μπορούμε
να εμπιστευτούμε,
δεν μπορούμε να βρούμε
ούτε αγάπη ούτε χαρά.
Μαρία Κασσιανή – Πανούτσου

Οι άνθρωποι
μπορούν και γράφουν
μέσα στα σπλάχνα μας.
Δακτυλικά αποτυπώματα
μικρές γρατσουνιές,
αδιόρατες.

Το δέρμα θυμάται.
Τις τυπώνει ξανά και ξανά,
με επιμονή και πίστη.

Εκείνοι που αγαπήσαμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κασσιανή-Πανούτσου, Άνθρωποι ή ο αναστημένος έρωτας»

Ο λυγμός της αντηχούσε μέσα στο μεγάλο σαλόνι με τα μπαρόκ έπιπλα. Πλησίασε τον δρύινο καναπέ με τα βελούδινα καλύμματα. Κάθισε δίπλα της και της άγγιξε διστακτικά, μα τρυφερά το χέρι. «Κακόμοιρο παιδί», ψιθύρισε στενάζοντας.

Πατέρα δεν γνώρισε. Δεν ήταν αυτός για μεγάλες ευθύνες. Η μάνα της πού να αντέξει το σούσουρο. Κλείστηκε μέσα για καιρό. Το βλέμμα της μονίμως χαμένο, τα μάτια θαμπά. Έπιανε μια δουλειά του ποδαριού, μα γρήγορα την παρατούσε. Κλεινόταν πάλι. Γιατροί, έξοδα, χρωστούμενα. Άφησε το σχολείο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφιαλένα Ψαρρά, Το παρκέ»

I

Εθνόσημο έκτο

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΕΩΝ
(Εταιρεία αστική μη κερδοσκοπική)

Ναι, η ξύλινη αυτή τεφροδόχος
χωράει πλέον όλα μας τα δάση.

Να ζήσουμε να τα θυμόμαστε!

*

II

Εθνόσημο πέμπτο

Θύρα 7, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τρία εθνόσημα»

Άυλη

Η άυλη μάζα σου καβαλάει το κάθε μου κύτταρο καλπάζοντας
με μια βία ερωτική, με του Πανός την ορμή·
και εγώ πλέω αβαρής μέσα στην θάλασσα των ρευστών σωμάτων μας,
γεύομαι την υγρή σου μορφή με όρεξη ζώου μετά από χειμερία νάρκη.

*

Φόρεμα. Το.

Έτσι θα γίνει λοιπόν!
Θα σε ανεβάσω στο ράφι με τα ποιήματα·
πάνω από τις εφηβικές φωτογραφίες μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Λένης, Είκοσι Δύο ποιήματα»

Ηρακλής 1908

Από όλες τις συμφορές στο βραχύ πέρασμά μου,
θα μείνουν ανεξίτηλες δύο μέσα στην καρδιά μου!
Των γυναικών τα ψύχη, ραπίσματα σφοδρά!
Ο κακοδαίμων Γηραιός, ήττες, μιζέρια, καταχνιά.

Της πολιτείας λακτίσματα άδικα,
συνειδήσεις αφύπνισαν,
συγκίνησαν απαντοχές! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Απόκληροι σοφών τον τόπο αμαυρώνουν»

Δυο μικρές ιστορίες
σαν του κόσμου
το μέγα αντίκρισμα

[…ο πόνος,
το ακατάβλητο επιχείρημα
της ανθρωπότητας…]

Παλιό βύσσινο

Τόσα χρόνια που ‘χε να επισκεφτεί το χωριό, όλα είχαν αλλάξει. Περνούσε μέσα από τους ξαφνικούς και απροσδόκητους οικισμούς. Θυμόταν τοπία και μαγαζιά που ‘χαν κλείσει κάτω από το βάρος της παραίτησης που φέρνουν πάντα οι καιροί. Εδώ είναι που δεσπόζει το παλιό, θαρρείς και ετούτοι οι δρόμοι, τα μέρη αυτά, ήταν γραφτό τους να γίνουν κιβωτοί με τις μνήμες μας τις κυριαρχικές, σαν τα αγριόχορτα που φράζουν τις εισόδους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το φως εμακρύνετο»

Μτφρ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ, εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 2026 Σελ. 496

Ένα σπουδαίο πολιτικό θρίλερ, γεμάτο υποβλητικό αισθησιασμό· ένα αριστοτεχνικό ψυχογράφημα.

Τα βαθιά κρυμμένα μυστικά και η σιωπή είναι δεύτερη φύση για τον Μαρτσέλο Κλέριτσι, τον κεντρικό χαρακτήρα του «Κονφορμίστα», ενός από τα πιο πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα του Αλμπέρτο Μοράβια, το οποίο ενέπνευσε την ομώνυμη εμβληματική ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (1970). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Alberto Moravia, Ο κονφορμίστας»