στάχτες

Δυο μικρές ιστορίες
σαν του κόσμου
το μέγα αντίκρισμα

[…ο πόνος,
το ακατάβλητο επιχείρημα
της ανθρωπότητας…]

Παλιό βύσσινο

Τόσα χρόνια που ‘χε να επισκεφτεί το χωριό, όλα είχαν αλλάξει. Περνούσε μέσα από τους ξαφνικούς και απροσδόκητους οικισμούς. Θυμόταν τοπία και μαγαζιά που ‘χαν κλείσει κάτω από το βάρος της παραίτησης που φέρνουν πάντα οι καιροί. Εδώ είναι που δεσπόζει το παλιό, θαρρείς και ετούτοι οι δρόμοι, τα μέρη αυτά, ήταν γραφτό τους να γίνουν κιβωτοί με τις μνήμες μας τις κυριαρχικές, σαν τα αγριόχορτα που φράζουν τις εισόδους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το φως εμακρύνετο»

Μτφρ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ, εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 2026 Σελ. 496

Ένα σπουδαίο πολιτικό θρίλερ, γεμάτο υποβλητικό αισθησιασμό· ένα αριστοτεχνικό ψυχογράφημα.

Τα βαθιά κρυμμένα μυστικά και η σιωπή είναι δεύτερη φύση για τον Μαρτσέλο Κλέριτσι, τον κεντρικό χαρακτήρα του «Κονφορμίστα», ενός από τα πιο πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα του Αλμπέρτο Μοράβια, το οποίο ενέπνευσε την ομώνυμη εμβληματική ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (1970). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Alberto Moravia, Ο κονφορμίστας»

Ένας θεός

«Φέρε πίσω τους ανθρώπους»,
ένας θεός κλαίει στην προσευχή του:
Σε παρακαλώ, συνείδησή μου,
ξαναγέννησέ τους.
Μα ούτε κι αυτή μπορεί
να θυμηθεί.
Κατεβαίνει τότε από το θόλο του
απεγκλωβίζεται κι ανακοινώνει πως δεν μας γνωρίζει.
Οι παρακλήσεις επιμένουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Τούλιος, στα παραδείγματα παλιού αναγνωστικού»

Περιεχόμενα τεύχους 182, Απρίλιος 2026

Πέτρος Μαρτινίδης, Γνώρισε και τους άλλους εαυτούς σου

Στάθης Ψύλλος, Είναι οι άνθρωποι ένα παροδικό στάδιο στην εξέλιξη της νοημοσύνης;

Τζόναθαν Σάμπσιον (Jonathan Sumption), Μέσα στον κόσμο της μεσαιωνικής κατασκοπείας

Δημήτρης Θάνος, Ο μύθος του «Ελληνικού DNA»

Μιχαήλ Ζουμπουλάκης, Γιατί οι άλλοι μπόρεσαν

Γκούσταβ Αουερνχάιμερ (Gustav Auernheimer), Ο πόλεμος είναι βαθιά ριζωμένος στην ανθρώπινη φύση; Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 182 ―κυκλοφορεί»

Έγειρε στο προσκέφαλο
αφήνοντας το χθεσινά όνειρα
να περιμένουν έξω από την πόρτα
του ερμητικά κλειστού δωματίου
αφήνοντας τις ώρες
να τρέχουν καλπάζοντας.
Πάντα κουβαλούσε μέσα του
τη μυρωδιά του παλιού σπιτιού
τις σκιές παράξενων ανθρώπων
που ακουμπούσαν να ξαποστάσουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Παπαλιάς, Θεατές ημιτελών παραστάσεων»