Μαρία Κασσιανή, Μια ιστορία αιώνων – lost in space

Ιστορία αγάπης
Ο παρατηρητής

Έτσι σβήνεις παρελθόν.
Με βλέμματα,
κι η ακροθαλασσιά
σαρώνει απαλά
ό,τι έχει χαράξει
ανθρώπινο χέρι
πάνω στην άμμο.

Έντυσες με κίτρινα λουλούδια
της άνοιξης
τα άσπρα της μαλλιά
και χάιδεψες το πρόσωπό της.
Κοιτώ με κατανόηση τα σώματά σας,
καθώς η απουσία της σάρκας δένει με αίμα,
μέχρι,
να επιστρέψετε ολόκληροι, ολάκεροι, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κασσιανή, Μια ιστορία αιώνων – lost in space»

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Το παιχνίδι της στάχτης ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Οδός Πανός

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΡΑΧΝΗ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Στον Charles Dušan Simić

Μια μικρή αράχνη στον νεροχύτη
Περπατάει αμέριμνη στον πάγκο
Το μάτι του Θεού την εντοπίζει
Ένα κομμάτι χαρτί κουζίνας
Γίνεται βολίδα και της επιτίθεται
Σκοπός του να τη λιώσει
Εκείνη αντιλαμβάνεται τη μεταβολή
Στην πυκνότητα του αέρα και τρέχει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Το παιχνίδι της στάχτης ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Μιχάλης Κατσαρός, στις έντρομες αίθουσες οι ρήτορες θα σωπάσουν

Τὸ σχῆμα μου

Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω τὸ σχῆμα μου
ὅπως συντρίβεται σὲ δυὸ λιθάρια
θὰ σκεφτῶ ὑπόχρεος ἀπέναντί σου
θὰ στήσω τὴ φοβερὴ ὀμπρέλα μου
μὲ τὶς μπαλένες ἀπ᾿ τὸ πρόσωπό μου
μαύρη ὑγρὴ ἀκατανόητη
ἀπ᾿ τὸν καιρὸ ποὺ ἤτανε ἀσπίδα
ποὺ ἦταν ταπεινὸ κυκλάμινο
καὶ μιὰ ρομφαία.

Θέλω νὰ μιλήσω ἁπλὰ γιὰ τὴν ἀγάπη
τῶν ἀνθρώπων
καὶ παρεμβαίνουν οἱ θύελλες
παρεμβαίνει τὸ πλῆθος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Κατσαρός, στις έντρομες αίθουσες οι ρήτορες θα σωπάσουν»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Belle Épire

[…Νύχτες μεγάλες
με το φόβο του απείρου
διπλοσφαγμένες νύχτες
με υπόκωφους θορύβους
τυραννικές και απέραντες…]
Η Κλεφτουριά του Κάτω Κόσμου”
Επί πιστώσει
Γιώργος Μαρκόπουλος

Ο Άλκης μπήκε στην Αθήνα, ήσυχα και μοναχικά. Πήρε τη βαλίτσα του από το πρακτορείο, ήσυχα και μοναχικά γύρεψε ένα δωμάτιο στην οδό Μενάνδρου. Τα κανόνισε και ανέβηκε πάνω. Οι πατριώτες πηγαίνανε και έρχονταν. Ξάπλωσε να ησυχάσει. Προτού κοιμηθεί είδε την υγρασία στις γωνιές της οροφής. Σκέφτηκε, τα σημάδια της φρίκης, μα δεν άντεξε. Ήσυχα και μοναχικά αποκοιμήθηκε.

Έπειτα ήρθε το όνειρο, του φεγγαριού τα αίματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Belle Épire»

Αντώνης Νικολής, Ο Θάνατος του Μισθοφόρου ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη

Αντώνης Νικολής, Ο Θάνατος του Μισθοφόρου, εκδόσεις Ροδακιό 2016

ΤΟ ΔΙΑΥΓΕΣ ΣΚΟΤΑΔΙ

Υποκειμενικότητα, επιθυμία και ενοχή

στον Θάνατο του Μισθοφόρου του Αντώνη Νικολή

  1. Εισαγωγή

Ο Θάνατος του Μισθοφόρου του Αντώνη Νικολή συνιστά μυθιστόρημα ακραίας εσωτερίκευσης, στο οποίο η επιθυμία, η ενοχή, το τραύμα και η σωματικότητα οργανώνονται σε μια αφήγηση υψηλής αισθητικής πυκνότητας και έντονης υπαρξιακής φόρτισης. Η αφηγηματική του κίνηση ακολουθεί τη ρευστή και αποδιοργανωμένη εμπειρία της συνείδησης του ήρωα, διασαλεύοντας διαρκώς τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό, στη μνήμη, στη φαντασίωση και στο όραμα. Το έργο διευρύνεται έτσι πέρα από τα όρια μιας δραματικής ιστορίας ερωτικής εμμονής ή ενοχής και αναδεικνύεται σε σύνθετη λογοτεχνική επεξεργασία της σχέσης του υποκειμένου με την επιθυμία, τον Άλλον, το σώμα, το πένθος και τον θάνατο.

Σκοπός του παρόντος δοκιμίου είναι η εξέταση του μυθιστορήματος τόσο ως αφηγηματικής και δραματουργικής κατασκευής όσο και ως έργου φιλοσοφικού και ερμηνευτικού βάθους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Θάνατος του Μισθοφόρου ―από τον Δημήτριο Μποσνάκη»

The Athens Review of Books τεύχος 181 ―κυκλοφορεί

Περιεχόμενα τεύχους 181, Μάρτιος 2026

Μανώλης ΒασιλάκηςΚαλυβογράμματα στην «Καθημερινή»

Μανώλης ΒασιλάκηςΠρος ανιστόρητους «ιστορικούς»

Πέτρος Μαρτινίδης, Η πολυπροσωπία του φασισμού

Σταύρος Β. Θωμαδάκης, Η βιομηχανία ως ανάπτυξη: κράτος, κεφάλαια και κουλτούρα

Μανώλης ΒασιλάκηςΣτάθης Καλύβας: Cheerleader της εμφυλιοπολεμικής Ακροδεξιάς

Μανώλης ΒασιλάκηςΤα πραγματικά ονόματα των «200» της Καισαριανής

Μανώλης Βασιλάκης, Ναπολέων Σουκατζίδης: Πώς δεν έγινε εθνικός ήρωας! Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 181 ―κυκλοφορεί»

Αντρέας Πολυκάρπου, Από τα νυχτοπούλια λίγο πριν χαράξει

Για σένα

Κλείνεις τα μάτια.
Με τα σκελετωμένα,
έτσι όπως απέμειναν, χέρια
σφραγίζεις τ’ αυτιά.
Την τελευταία αυτή ώρα
που σου απέμεινε
τα βήματα μην ακούσεις του ψυχοπομπού.
Δεν λάθεψες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντρέας Πολυκάρπου, Από τα νυχτοπούλια λίγο πριν χαράξει»

Σοφιαλένα Ψαρρά, Η στάση

Έφτασε ασθμαίνοντας στη στάση. Πάλι δεν πρόλαβε το λεωφορείο. Είχε πια νυχτώσει για τα καλά. Ήξερε πως τέτοια ώρα τα δρομολόγια περνούσαν αραιά. Θα έπρεπε να περιμένει για ώρα. Έκανε παγωνιά. Ο ψυχρός και νοτισμένος άνεμος τής προκάλεσε τρέμουλο και ανέβασε μέχρι τα ζυγωματικά το γαριασμένο μάλλινο κασκόλ της. Αλήθεια πόσες ώρες είχε χάσει σε αυτή τη στάση του λεωφορείου; Η σκέψη αυτή την αναστάτωσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφιαλένα Ψαρρά, Η στάση»