Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή

16/05/2026

Πουτάνα
Γι’ άλλους πολυτελείας,
γι’ άλλους μια τσούλα
στο πεζοδρόμιο·
κάνει πιάτσα στις άκρες
των μισοφωτισμένων δρόμων·
μπροστά απ’ τους φισκαρισμένους
καλοκαιρινούς σκουπιδοτενεκέδες.
Είναι κι αυτοί που την ερωτεύονται
και θεν να την αλλάξουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή»

The Athens Review of Books τεύχος 183 ―κυκλοφορεί

13/05/2026

Περιεχόμενα τεύχους 183, Μάιος 2026

Δημήτρης Δημηρούλης, Ο (παρ’ ολίγον) «άγιος» Μακρυγιάννης

Γιούρι Σλέζκιν (Yuri Slezkine), Γιατί «η Δύση»;

Λαρς Μπερέντζεν (Lars Baerentzen), Τα πολωνο-σοβιετικά σχέδια εξάλειψης της Δανίας

Πέτρος Μαρτινίδης, Μάριο Βάργκας Λιόσα – Δυστοπίες και ουτοπίες

Αγγελική Αλεξοπούλου, Η βία της εξουσίας σε δύο μυθιστορήματα του Μάριο Βάργκας Λιόσα Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 183 ―κυκλοφορεί»

Eduardo Cadava, Χαρτιά κοιμητήρια ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

08/05/2026
Μετάφραση: Μανόλης Αθανασάκης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
Τα Χαρτιά κοιμητήρια δεν είναι ένα έργο παραδοσιακής ιστορίας της τέχνης ούτε λογοτεχνικής θεωρίας. Δεν είναι ούτε μια ιστορία των ιδεών, με την αυστηρή έννοια, παρά τον πλούτο ιδεών που αποτυπώνει. Αξιοποιώντας, ωστόσο, όλες αυτές τις μεθόδους και προσεγγίσεις, εξετάζει τη θεαματική έκρηξη εικόνων κατά την τελευταία εικοσαετία ώστε να πραγματευτεί, περαιτέρω, όχι απλώς κάποιες συγκεκριμένες εικόνες αλλά τον ρόλο και τη θέση των εικόνων αυτών στην καθημερινή μας ζωή. Με αναφορές στο έργο του Ναντάρ, του Ρολάν Μπαρτ, του Λήον Γκόλουμπ, της Νάνσυ Σπέρο, του Φάζαλ Σέικ, της Σούζαν Μεϊσέλας και άλλων, χαράζει διαφορετικές στρατηγικές ανάγνωσης που, με αφετηρία την πεποίθηση ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον πάντοτε αλληλοδιαπλέκονται, συναποτελούν ένα εγχειρίδιο για την κατανόηση του οπτικού υλικού τον 21ο αιώνα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Eduardo Cadava, Χαρτιά κοιμητήρια ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Γρηγόρης Σακαλής, βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες

07/05/2026

Χθες και σήμερα

Στη μεγάλη πόλη
μες στα πολλά αμάξια
τριγυρνάς μόνος.

Στα σινεμά χαζεύεις τις φωτογραφίες
στα εστιατόρια που έτρωγες
βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες
τις ομελέτες στα πιάτα
θυμάσαι τα γέλια, τις χαρές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Heavy Metal

05/05/2026

Έργο με προεκτάσεις
Τρυφερότητας
Και ενδείξεις
αδυνάτου

(Απέραντος σκουπιδότοπος λίγο μακρύτερα από την πόλη. Από εδώ ψηλά μπορεί κανείς να αντικρίσει τα πάντα. Κάτι καινούριο που γεννιέται με τα φώτα της αεροπλοίας, μα και κάτι παλιό, κάτι σαν τρίτωνα σε παραλία κατάμεστη από μπετόν και στάρλετ.  Όσα λερώνουν τη ζωή των κατοίκων της, πλαστικά και παλιοσίδερα και ότι βάνει ο νους του καθενός πεθαίνουν αργά σε τούτο εδώ το μέρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Heavy Metal»

Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Αποτυχημένη Παρτούζα

05/05/2026

Ήσουν έτοιμος να συνεργαστείς─ καυλοπυρέσσων να εισχωρήσεις σε αιδοίο πρόθυμο. Νύχτα. Στην παραλιακή λεωφόρο. Με τον εν δυνάμει συνοχεύσαντα τη συναντάς στου ταχυφαγείου τον χώρο στάθμευσης. Αυτός που είχες δείρει, αυτός που στο νοσοκομείο έστειλες -σχεδόν κιμά αλεσμένο-  στο σπίτι βρίσκεται και προσπαθεί την κιθάρα να πάρει στα χέρια, μελαγχολικά να κλάψει στις νότες της επάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Αποτυχημένη Παρτούζα»

«Δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο στον κόσμο»―από την Γεωργία Κανελλοπούλου

03/05/2026
Detail , Amedeo Modigliani, Jeanne Hébuterne, 1919. The Metropolitan Museum of Art, New York, Gift of Mr. and Mrs. Nate B. Spingold, 1956 (56.184.2) (Image © The Metropolitan Museum of Art. Image source: Art Resource)

Το Παρίσι μέσα σε μαβιά αχλή
Και πάλι ίσως ο Μοντιλιάνι
να με ακολουθεί απαρατήρητος
Είναι αυτός που έχει τη δυσάρεστη ικανότητα
να ταράζει ακόμα και τον ύπνο μου

MΈτσι γράφει η Άννα Αχμάτοβα, σε ένα προσχέδιο από το Ποίημα χωρίς ήρωα που δημοσιεύτηκε πολλά χρόνια μετά το θάνατό της. Εκείνος δεν έγραφε. Ζωγράφιζε. Κι έτσι, την απαθανάτισε σε δεκαέξι σκίτσα, που της τα χάρισε όταν χώρισαν και αυτή τα φύλαγε πάντα, μέχρι που πέθανε. Διάβασα πως το ένα το έκανε εξώφυλλο σε μια συλλογή της. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο στον κόσμο»―από την Γεωργία Κανελλοπούλου»