Gabriel García Márquez, Τα πάντα διέψευδαν το θάνατό του

«[…]Δεν μπορούσε να είναι πεθαμένος, γιατί καταλάβαινε πολύ καλά τα πάντα: τη ζωή που στριφογύριζα γύρω του μουρμουρίζοντας. Την ελαφριά μυρωδιά από τα ηλιοτρόπια που έμπαινε από το παράθυρο και ανακατευόταν με την άλλη «μυρωδιά». Αντιλαμβανόταν τέλεια την αργή ροή του νερού στην στέρνα. Το τζιτζίκι που είχε απομείνει στη γωνία και συνέχιζε το τραγούδι του νομίζοντας πως ακόμα ξημερώνει. 

Τα πάντα διέψευδαν το θάνατό του. Όλα εκτός από τη «μυρωδιά». Αλλά πώς θα μπορούσε να ξέρει αν εκείνη μυρωδιά ήταν δική του; Ίσως η μητέρα του να είχε ξεχάσει να αλλάξει το νερό στα βάζα και τα κοτσάνια είχαν αρχίσει να σαπίζουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Gabriel García Márquez, Τα πάντα διέψευδαν το θάνατό του»

Η Αλληλογραφία Κοραή – Τζέφερσον, και ο Αμερικανικός Φιλελληνισμός

Εισαγωγή-μετάφραση: Περικλής Βαλλιάνος, εκδόσεις Athens Review of Books

Από τις εκδόσεις της Athens Review of Books κυκλοφορεί το βιβλίο με τίτλο Η αλληλογραφία Κοραή-Τζέφερσον και ο Αμερικανικός φιλελληνισμός, μια συλλογή εμβληματικών κειμένων που παρέχει μια συνολική εικόνα για το διεθνές πλαίσιο του Αγώνα του ’21 και φωτίζει μια παραμελημένη ιδεολογική και πολιτική του διάσταση. Τα κείμενα έχει μεταφράσει ο καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Περικλής Σ. Βαλλιάνος, ο οποίος τα συνοδεύει με μια εμπεριστατωμένη εισαγωγή και σχόλια. 

Η συλλογή περιέχει την πλήρη αλληλογραφία ανάμεσα στον Αδαμάντιο Κοραή και τον Τόμας Τζέφερσον, κορυφαίο εκπρόσωπο του Διαφωτισμού και τρίτο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Αλληλογραφία Κοραή – Τζέφερσον, και ο Αμερικανικός Φιλελληνισμός»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Να μελετάτε τον Landau

Σκετς που στήριξε την ύπαρξή του στην αναπάντητη καλημέρα
προς τον κύριο Κουρμπέ και την θεωρητική φυσική

[Σκηνικό, το ξέφρενο τοπίο μιας μεγαλούπολης. Μαρκίζες στο φόντο, πινακίδες, εμπορικά σήματα, matrix που ενημερώνουν για τον καιρό, τα κρούσματα, τους νεκρούς, την τιμή του αργού πετρελαίου, την αξία του βαρελιού, την αξία της μετοχής της Microsoft, ανώδυνα τροχαία, διαδηλωτές, κυρίους, αστυνομικούς, δημοσιογράφους. Αυτοί οι τελευταίοι στέκουν στις γωνιές των δρόμων και πετάγονται σαν ξαφνικά κορναρίσματα καθώς κάποιος περνά βιαστικός για την συνάντηση των δύο και τέταρτο. Με άλλα λόγια, δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, «καλημέρα κύριε Κουρμπέ» μες σε αυτήν την τρομερή εξαλλοσύνη, που μόνο ως υπερβολή μπορεί να υπάρχει.]
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Να μελετάτε τον Landau»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Τζούλια Γκανάσου, «Γόνιμες μέρες»

Τζούλια Γκανάσου, Γόνιμες μέρες. Νουβέλα. Εκδόσεις «Γκοβόστης», Αθήνα 2021.

Mάλιστα. Σε σύγκριση με τους ήδη καλούς «Γονυπετείς», η Γκανάσου προχωράει μπροστά θεματολογικά και –κυρίως– υφολογικά.

Σχεδόν πειραματικό πολυφωνικό πόνημα, με κατά τόπους αφομοιωμένα στοιχεία υπερρεαλισμού, επικεντρώνεται στις σκέψεις ενός άντρα σε κώμα, τον οποίο οι γιατροί (αλλά και η αστυνομία και οι δικοί του) επιχειρούν φαρμακοχημικά να ξυπνήσουν, γιατί ενέχεται σε σοβαρό έγκλημα, έστω με ασαφή ρόλο∙ αλλού όμως προκλητικός ρεαλισμός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Τζούλια Γκανάσου, «Γόνιμες μέρες»»

Καίτη Παπαδάκη, Το άσπρο

Του έδωσα το προτελευταίο τσιγάρο. Προχωρούσαμε απ’ το πρωί μέσα στον χιονιά. Εκείνος είχε την κόρη του στην πλάτη. Κάθε λίγο γύριζε, την  ρώταγε  κρυώνεις πολύ; Η μικρή έγνεφε ναι. Τότε έσφιγγε όσο μπορούσε την κουβέρτα γύρω της και γρηγόρευε το βήμα του. Πίσω μας ακούγονταν εκρήξεις, ευτυχώς ήταν μακριά για την ώρα. Έριχνε ένα βλέμμα προς τα σύννεφα του καπνού, ψέλλιζε μια  προσευχή , συνέχιζε.

-Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα;

-Μέχρι τη νύχτα θα περπατάμε. Μετά θα μας περιμένουν τα  φορτηγά. Κάνε το κουμάντο σου να σταματήσεις κάπου, να ταΐσεις το παιδί, δεν θ’ αντέξει μέσα στο κρύο.

-Εσύ  είσαι μόνη σου;

– Η αδερφή μου θα περιμένει στα σύνορα  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το άσπρο»

Pablo Neruda: για τον Μαρσέλ Προυστ και τον Σεζάρ Φρανκ ―μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής

Ποτὲ δὲν ἀφιερώθηκα στὸ διάβασμα μὲ τόση εὐχαρίστηση καὶ μὲ τόση πλησμονή, ὅσο στὴν Κεϋλάνη, σ᾽ ἐκεῖνο τὸ προάστιο τοῦ Κολόμπο, ὅπου ἔζησα μόνος μου γιὰ πολὺ καιρό. Κάθε τόσο ἐπέστρεφα στὸν Ρεμπό, στὸν Κεβέδο ἢ στὸν Προύστ. Τὸ Ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ Σουὰν μ᾽ ἔκανε νὰ ξαναζήσω τὰ βάσανα, τοὺς ἔρωτες καὶ τὶς ζήλειες τῆς ἐφηβείας μου. Καὶ κατάλαβα ὅτι σ᾽ ἐκείνη τὴ μουσικὴ φράση τῆς σονάτας τοῦ Βαντέιγ, φράση μουσικὴ ποὺ ὁ Προὺστ τὴν ὀνόμασε «aérienne et odorante», παναπεῖ «ἀερόσταλτη καὶ γεμάτη ἀρώματα», ὄχι μόνο γευόσουν τὴν πιὸ ἐκλεκτὴ περιγραφὴ τοῦ παθιασμένου ἤχου, ἀλλὰ καὶ ἕνα μέτρο τοῦ πάθους ποὺ δὲν ἔχει καμία ἐλπίδα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pablo Neruda: για τον Μαρσέλ Προυστ και τον Σεζάρ Φρανκ ―μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»

Μαρσέλ Προυστ, δύο ποιήματα ―απόδοση: Μαριάννα Παπουτσοπούλου

Ι. ΣΟΠΕΝ
(Les Plaisirs et les Jours, Portraits de peintres et de musiciens 1896)

Σοπέν, μια θάλασσα από στεναγμούς, δάκρυα, λυγμούς,
Μιας πεταλούδας πέταγμα, που πουθενά δεν στέκει
Στη θλίψη πάνω παίζοντας, χορεύοντας στο κύμα.
Κι αν ονειρεύεσαι, αγαπάς, πονάς, κραυγάζεις, κάνεις απαλό
Μαγεύεις, νανουρίζεις,
Σε κάθε πόνο ανάμεσα κάνεις πάντα να ρέει
Ιλιγγιώδης, τρυφερή, χαριτωμένη λησμονιά
Όπως από άνθος σε άνθος το εφήμερο πετά
Και γίνεται η χαρά συνένοχος της θλίψης:
Του στρόβιλου η παραφορά φτάνει το δάκρυ να διψά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρσέλ Προυστ, δύο ποιήματα ―απόδοση: Μαριάννα Παπουτσοπούλου»

The Athens Review of Books τεύχος Μαΐου 2022 —κυκλοφορεί

Περιεχόμενα τεύχους 139, Μάιος 2022

Κωνσταντίνος Λοΐζος, Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ – Μπορείς να ξεγελάσεις το σύστημα;

Διάλογος (Σπύρος Μοχονάς), Το μονοτονικό και η «λογική» του

Βίκτωρ Ουγκώ, Έκκληση προς τον Ρωσικό Στρατό. Μετάφραση-σχόλια: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς

Ιωάννης Πολέμης, Ένας Έλληνας στην Ευρώπη της θρησκευτικής μεταρρύθμισης

Κουάμε Άντονι Άππια (Kwame Anthony Appiah), Αναζητώντας την ουτοπία

Τομπίας Μπλούμελ (Tobias Blümel), Η Υπόθεση Άλοϊς Μπρούνερ Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Μαΐου 2022 —κυκλοφορεί»