Χθες και σήμερα
Στη μεγάλη πόλη
μες στα πολλά αμάξια
τριγυρνάς μόνος.
Στα σινεμά χαζεύεις τις φωτογραφίες
στα εστιατόρια που έτρωγες
βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες
τις ομελέτες στα πιάτα
θυμάσαι τα γέλια, τις χαρές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες»
Έργο με προεκτάσεις
Τρυφερότητας
Και ενδείξεις
αδυνάτου
(Απέραντος σκουπιδότοπος λίγο μακρύτερα από την πόλη. Από εδώ ψηλά μπορεί κανείς να αντικρίσει τα πάντα. Κάτι καινούριο που γεννιέται με τα φώτα της αεροπλοίας, μα και κάτι παλιό, κάτι σαν τρίτωνα σε παραλία κατάμεστη από μπετόν και στάρλετ. Όσα λερώνουν τη ζωή των κατοίκων της, πλαστικά και παλιοσίδερα και ότι βάνει ο νους του καθενός πεθαίνουν αργά σε τούτο εδώ το μέρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Heavy Metal»
Ήσουν έτοιμος να συνεργαστείς─ καυλοπυρέσσων να εισχωρήσεις σε αιδοίο πρόθυμο. Νύχτα. Στην παραλιακή λεωφόρο. Με τον εν δυνάμει συνοχεύσαντα τη συναντάς στου ταχυφαγείου τον χώρο στάθμευσης. Αυτός που είχες δείρει, αυτός που στο νοσοκομείο έστειλες -σχεδόν κιμά αλεσμένο- στο σπίτι βρίσκεται και προσπαθεί την κιθάρα να πάρει στα χέρια, μελαγχολικά να κλάψει στις νότες της επάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Αποτυχημένη Παρτούζα»
Το Παρίσι μέσα σε μαβιά αχλή
Και πάλι ίσως ο Μοντιλιάνι
να με ακολουθεί απαρατήρητος
Είναι αυτός που έχει τη δυσάρεστη ικανότητα
να ταράζει ακόμα και τον ύπνο μου
MΈτσι γράφει η Άννα Αχμάτοβα, σε ένα προσχέδιο από το Ποίημα χωρίς ήρωα που δημοσιεύτηκε πολλά χρόνια μετά το θάνατό της. Εκείνος δεν έγραφε. Ζωγράφιζε. Κι έτσι, την απαθανάτισε σε δεκαέξι σκίτσα, που της τα χάρισε όταν χώρισαν και αυτή τα φύλαγε πάντα, μέχρι που πέθανε. Διάβασα πως το ένα το έκανε εξώφυλλο σε μια συλλογή της. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο στον κόσμο»―από την Γεωργία Κανελλοπούλου»
Φωνές διπλωμένες
Κρυμμένα στη ντουλάπα,
κάτω από τα νυφικά της σεντόνια,
φυλάει παλιά γράμματα.
Μυρίζουν απόσταση, λεβάντα και αναμνήσεις.
Επιστολές σε χρωματιστό χαρτί·
τα γράμματά του μικρά, σωστά στοιχισμένα· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξανθή Μηλίγγου Γκλεζάκου, Επιστολές σε χρωματιστό χαρτί»
Δεν είμαστε ποτέ τόσο ευάλωτοι
όσο όταν εμπιστευόμαστε
Walter Anderson
Αλλά περιέργως,
αν δεν μπορούμε
να εμπιστευτούμε,
δεν μπορούμε να βρούμε
ούτε αγάπη ούτε χαρά.
Μαρία Κασσιανή – Πανούτσου
Οι άνθρωποι
μπορούν και γράφουν
μέσα στα σπλάχνα μας.
Δακτυλικά αποτυπώματα
μικρές γρατσουνιές,
αδιόρατες.
Το δέρμα θυμάται.
Τις τυπώνει ξανά και ξανά,
με επιμονή και πίστη.
Εκείνοι που αγαπήσαμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κασσιανή-Πανούτσου, Άνθρωποι ή ο αναστημένος έρωτας»
Ο λυγμός της αντηχούσε μέσα στο μεγάλο σαλόνι με τα μπαρόκ έπιπλα. Πλησίασε τον δρύινο καναπέ με τα βελούδινα καλύμματα. Κάθισε δίπλα της και της άγγιξε διστακτικά, μα τρυφερά το χέρι. «Κακόμοιρο παιδί», ψιθύρισε στενάζοντας.
Πατέρα δεν γνώρισε. Δεν ήταν αυτός για μεγάλες ευθύνες. Η μάνα της πού να αντέξει το σούσουρο. Κλείστηκε μέσα για καιρό. Το βλέμμα της μονίμως χαμένο, τα μάτια θαμπά. Έπιανε μια δουλειά του ποδαριού, μα γρήγορα την παρατούσε. Κλεινόταν πάλι. Γιατροί, έξοδα, χρωστούμενα. Άφησε το σχολείο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφιαλένα Ψαρρά, Το παρκέ»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.