Isaac Bashevis Singer, Το πιστοποιητικό ―από τον Γρηγόρη Τεχλεμετζή

04/06/2026

Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, Το πιστοποιητικό, μεταφρ. Σταύρος Νικολαΐδης/ εκδόσεις Κριτική 2025

Η μεσοπολεμική κοινωνία των Εβραίων

Η κυκλοφορία παλιών, κλασσικών σπουδαίων έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας μας φέρνει σε επαφή με εγνωσμένα έργα και συγγραφείς και με την αναγνωστική απόλαυση. Έτσι συμβαίνει και με την ελληνική μετάφραση του βιβλίου το πιστοποιητικό του νομπελίστα Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, του Πολωνοεβραίου συγγραφέα που έζησε για πολλά χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μα παρ’ όλα αυτά εξακολουθούσε να γράφει στη μητρική του εβραϊκή διάλεκτο γίντις, κάτι χαρακτηριστικό για τη σημασία που έδινε στην καταγωγή του και που αντανακλάται έντονα στο παρόν βιβλίο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Isaac Bashevis Singer, Το πιστοποιητικό ―από τον Γρηγόρη Τεχλεμετζή»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Nausea

03/06/2026

Έργο βασισμένο σε
μια παλιά
ιστορία 

(Μικρό επίνειο, ένα φανάρι για το καλό ταξίδι των πλοίων. Και ένας άνδρας, ψαρά τα μαλλιά του, κοιτάζει πέρα. Κάποιος παίζει στα πόδια του με τα δίχτυα, σιγοτραγουδά, μα σταματά όταν ο ψαριανός μιλά. Είναι ο Φιλοίτιος, ο αρχιβοσκός, γέρος πια.) 

Ψαριανός: Δεν έπρεπε να ‘χω επιστρέψει.

Φιλοίτιος: Δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς. Υπήρχε ένα παιδί εδώ, μια γυναίκα, μια ζωή. Όλος αυτός ο πλούτος, πώς να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Και έπειτα, ήταν πάντα η ομορφιά, κοίτα, γύρω. (ο γέρος ατενίζει το πέλαγο, ο ήλιος δύει)  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Nausea»

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Πέντε σκηνές μιας ανερμήνευτης ποιητικής

02/06/2026

Είναι σαν να ‘πεσε το μεσημέρι
στο πιάτο σου ζεστό μοσχομυριστό
κι εσύ πηδιέσαι με τον βαρκάρη-θεριστή
δεν ντρέπεσαι που ξέπεσες από φεγγάρι
κι είναι τώρα η ματιά σου βεντάλια
μπουγάδα ξεχασμένη στο φωταγωγό

δίχως αεράκι τι λόγος πια σού πέφτει; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Πέντε σκηνές μιας ανερμήνευτης ποιητικής»

Η μελαγχολία της αντίστασης του κυρίου Κρασναχορκάι ―από την Γεωργία Κανελλοπούλου

30/05/2026

[“σε μια γη σε διαρκή περιστροφή, είναι εντελώς λογικό η ανθρωπότητα να πασχίζει εδώ και αιώνες να βρει τον εαυτό της, εφόσον περνά τον περισσότερο χρόνο της προσπαθώντας να κρατηθεί όρθια…” – αργότερα παραιτήθηκε από αυτά τα αστεία και τις άστοχες παρατηρήσεις]

Αυτή η παράγραφος μας έρχεται από το καταπληκτικό μυθιστόρημα Η Μελαγχολία της αντίστασης, του νομπελίστα πλέον συγγραφέα με το δύσκολο όνομα: Λάσλο Κρασναχορκάι. Έχω διαβάσει τρία βιβλία του, πάω για το τέταρτο, όμως αυτό είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Και ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία γενικώς. Εδώ, στις φωτογραφίες αυτού του κειμένου είναι σκηνές από την ταινία του Μπέλα Ταρ “Οι αρμονίες του Βερκμάιστερ”, ένα εικαστικό αριστούργημα βασισμένο ακριβώς στη Μελαγχολία της αντίστασης, που θα μείνει στην ιστορία τουλάχιστον για τις σκηνές του όχλου, αυτού του εξαγριωμένου όχλου που αποσαρθρώνει τα πάντα, και φτιάχνει νέους τύπους εξουσιών, πάντα, παντού, όχι μόνο στα βιβλία του Κρασναχορκάι και στις ταινίες του Ταρ δυστυχώς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η μελαγχολία της αντίστασης του κυρίου Κρασναχορκάι ―από την Γεωργία Κανελλοπούλου»

Αντίλογος τεύχος 8 ―κυκλοφορεί

25/05/2026

•Τρία έξοχα μικρά πεζά τού νέου, εκ Βεροίας, συνεργάτη μας Γιάννη Καισαρίδη (γνωστού από τα προηγούμενα βιβλία του «Το χρονικό μιας Πρεμιέρας», «Μισάντρα», «Συναντήσεις και ενοχές», «Αναπάντητες» που έχουν αποσπάσει τα εγκωμιαστικά σχόλια τής κριτικής ), τα οποία θα προκαλέσουν αίσθηση με την τόλμη και την ευφάνταστη σύλληψή τους.

•Ένα άκρως ενδιαφέρον διήγημα τού επίσης νέου συνεργάτη μας Τριαντάφυλλου Οικονόμου, υπό τον τίτλο «Τα Δίδυμα», στο οποίο ο συγγραφέας περιγράφει με αφηγηματική ζωντάνια, τη μεγάλη ερωτική και κοινωνική αναστάτωση που προκάλεσαν σε ένα μικρό χωριό τής περιφέρειας, δύο δίδυμα κορίτσια που έμοιαζαν σαν δύο σταγόνες νερό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντίλογος τεύχος 8 ―κυκλοφορεί»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Τζάγκουαρ

19/05/2026

Δυο ιστορίες

Πιθανολόγιον

Δεν πάει πολύς καιρός. Τα στεφάνια είναι ακόμη φρέσκα. Για αυτό και κάθε πρωί έχει τόση παρέα, παιδιά να δουν τα μάτια σου, να φτιάχνουν με μια τόση δα κλωστίτσα κάτι απίθανα μπουκέτα. Τα ακούει πάνω από το κεφάλι του που σέρνουν τα πόδια τους, άλλοτε τσακώνονται. Μα το χειρότερο είναι όταν παίζουν πετροπόλεμο και θαρρείς πως θα φας και εσύ καμία στο κεφάλι.

Βεβαίως, θα πει κάποιος, “και τι φοβάσαι; μην χτυπήσεις;”. Και ίσως και να γελάσει με την καρδιά του, ποιος να τον καταδικάσει; Πώς να του πεις ότι εδώ κάτω υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που συλλογίζονται τη ζωή τους; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Τζάγκουαρ»

Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή

16/05/2026

Πουτάνα
Γι’ άλλους πολυτελείας,
γι’ άλλους μια τσούλα
στο πεζοδρόμιο·
κάνει πιάτσα στις άκρες
των μισοφωτισμένων δρόμων·
μπροστά απ’ τους φισκαρισμένους
καλοκαιρινούς σκουπιδοτενεκέδες.
Είναι κι αυτοί που την ερωτεύονται
και θεν να την αλλάξουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή»