Εύη Τζάκη, δύο ποιήματα

Η στοά έχει ουρανό
Οι Rolling Stones τραγουδούν
Παράδοξο – fool to cry, απαλά.
Aντιφεγγίζει αχνά
Μα έχει ήλιο ψηλά
Με κάνει να δακρύζω η ντροπαλή συννεφιά
Θα θυσίαζες για εκείνη, την αγαπημένη σου,
μόνο για αυτήν.
Στους θολούς φεγγίτες εγώ
Σαν σε ίλιγγο αναζητώ.

Τζάμια, ανακλάσεις, κύκλοι με φως,
βουργουνδί τοίχοι, παγώνια μπλε
με στροβιλίζουν.
Στο ξέφωτο αποζητώ
να ανελκυστώ
στον ήλιο
ή στην ονειρώδη αγάπη σου πιο καλά;

Στον στύλο των πόθων μου
Θα σκαρφαλώσω και θα αιωρηθώ
Σαν υπεργήινο μπαλόνι θα υψωθώ
Θα υπερίπταμαι όλων σας
Που μένετε εκεί
Στις μικρές βλέψεις και τις αγωνίες σας
Λαϊκή, σούπερ μάρκετ,
Ένα μικρό οχτάωρο
Στο σπίτι για ύπνο και αναπαμό
Γεμίστε τα ντουλάπια σας
Φροντίστε τα παιδιά
Να γίνουν δήθεν όσα δεν τολμήσατε

Μα εγώ θα χωθώ
Στις ηδονές και τα ακούσματα
Στις ζούγκλες,
τα πυκνά δάση με τα τζάγκουαρ
Και τους κραδασμούς,
Τις μυρωδιές
Του σκίνου, του Σανέλ νούμερο 5
Και των εκκρίσεων της ηδονής.
Το ευωδιαστό λιμάνι ο προορισμός
εκεί παγόδες και θυμιάματα
Θα ανυψώνονται προς τον δικό μου θεό
εκεί ουρανοξύστες και φως
Μικροί, από ψηλά πια δεν διακρίνεστε

*

©Εύη Τζάκη,

φωτο: Στράτος Φουντούλης