Ασημίνα Λαμπράκου, οι δυο μας τώρα

(τρία τα κοίλα για να δεθεί το ποίημα)

Λες, με βλέπεις απ’ το τραγικό της μέρας
Εγώ πάλι λέω, δεν μετατοπίζονται τα πουλιά στον χρόνο
Ταχυδακτυλουργείς
Θέλω να πω
στα μάτια ώσπου να με κοιτάξεις
ταχυδακτυλουργείς
Εγώ πάλι ψάχνω να βρω τη λέξη γέφυρα
να σε επιστρέψω στις δεξιότητες
Εν τω μεταξύ, σε ντύνω λεπτομέρειες
[Πως βάζεις το χέρι στη τσέπη
Ο τόνος της φωνής που ακουμπά στη σερβιτόρα
Πως τυλίγεις το χαρτί στο τσιγάρο
Το πάνω βλέμμα
Το κάτω
Η αυστηρότητα που καμπύλωσε στο χρόνο
Το παιδί
Ο ενήλικας]
Μέχρι να γίνει αυτό
εγώ διαπειρίζομαι
Διαπειρίζομαι για να σε αφομοιώνω
όπως μπαίνεις μέσα μου ατάραχος
Κατόπιν γίνεσαι θαυματοποιός
και με περνάς στο αιώνιο

Εσύ δεν είσαι ποιητής
Θέλω να πω, από θέση φιλοσόφου
τραγουδάς τη ζωή
Ως εκεί φτάνω
Άλλο δεν έχω υλικό
Μ’ αυτό σε εικονίζω ._

*

©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης