Έργο της καθημερινής ζωής

Ξέρει κανείς από πού βγαίνουμε; Ο άνθρωπος έκανε την ερώτηση κοιτώντας τριγύρω με αγωνία και αμηχανία. Έργο της καθημερινής ζωής. Στην αρχή δεν του έδινε κανείς σημασία. Όμως, μετά από λίγο έσπευσαν όλοι να του υποδείξουν κατευθύνσεις, οδηγίες και συμβουλές. Δεν έκρυψε τον δισταγμό του. Τότε δεν έλειψαν κι αυτοί που άρχισαν τις παροτρύνσεις. Ξέρει κανείς από πού βγαίνουμε; Είναι η ερώτηση. Μην εμπιστευθείς καμία απάντηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Κατσιγιάννης, φρικτή άσκηση ανθρωπισμού»

Ούρα κι ουσίες.
Φίλτρα νεφρά.
Για μαύρες μαγείες−
πολύχρωμα όνειρα.
Λερωμένες εικόνες,
καύλες λεπρές.
Σύριγγες, κουτάλια
οθόνες·
κι η ζωή προχωρά·
στα τυφλά.
Πεταμένα στα στρώματα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Σπηλιά»

Είναι σαν να ‘πεσε το μεσημέρι
στο πιάτο σου ζεστό μοσχομυριστό
κι εσύ πηδιέσαι με τον βαρκάρη-θεριστή
δεν ντρέπεσαι που ξέπεσες από φεγγάρι
κι είναι τώρα η ματιά σου βεντάλια
μπουγάδα ξεχασμένη στο φωταγωγό

δίχως αεράκι τι λόγος πια σού πέφτει; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Πέντε σκηνές μιας ανερμήνευτης ποιητικής»

Πουτάνα
Γι’ άλλους πολυτελείας,
γι’ άλλους μια τσούλα
στο πεζοδρόμιο·
κάνει πιάτσα στις άκρες
των μισοφωτισμένων δρόμων·
μπροστά απ’ τους φισκαρισμένους
καλοκαιρινούς σκουπιδοτενεκέδες.
Είναι κι αυτοί που την ερωτεύονται
και θεν να την αλλάξουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή»

Χθες και σήμερα

Στη μεγάλη πόλη
μες στα πολλά αμάξια
τριγυρνάς μόνος.

Στα σινεμά χαζεύεις τις φωτογραφίες
στα εστιατόρια που έτρωγες
βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες
τις ομελέτες στα πιάτα
θυμάσαι τα γέλια, τις χαρές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες»

Φωνές διπλωμένες

Κρυμμένα στη ντουλάπα,
κάτω από τα νυφικά της σεντόνια,
φυλάει παλιά γράμματα.

Μυρίζουν απόσταση, λεβάντα και αναμνήσεις.

Επιστολές σε χρωματιστό χαρτί·
τα γράμματά του μικρά, σωστά στοιχισμένα· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξανθή Μηλίγγου Γκλεζάκου, Επιστολές σε χρωματιστό χαρτί»

Δεν είμαστε ποτέ τόσο ευάλωτοι
όσο όταν εμπιστευόμαστε
 Walter Anderson

Αλλά περιέργως,
αν δεν μπορούμε
να εμπιστευτούμε,
δεν μπορούμε να βρούμε
ούτε αγάπη ούτε χαρά.
Μαρία Κασσιανή – Πανούτσου

Οι άνθρωποι
μπορούν και γράφουν
μέσα στα σπλάχνα μας.
Δακτυλικά αποτυπώματα
μικρές γρατσουνιές,
αδιόρατες.

Το δέρμα θυμάται.
Τις τυπώνει ξανά και ξανά,
με επιμονή και πίστη.

Εκείνοι που αγαπήσαμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κασσιανή-Πανούτσου, Άνθρωποι ή ο αναστημένος έρωτας»

I

Εθνόσημο έκτο

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΕΩΝ
(Εταιρεία αστική μη κερδοσκοπική)

Ναι, η ξύλινη αυτή τεφροδόχος
χωράει πλέον όλα μας τα δάση.

Να ζήσουμε να τα θυμόμαστε!

*

II

Εθνόσημο πέμπτο

Θύρα 7, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τρία εθνόσημα»