I

Αυτοψία έκτη. Στη θέση Λιβάδα Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

Ο ΒΑΤΟΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ

Η τελευταία της σειράς, ψηλά στην άκρη,
πάνω απ’ το ρυάκι, κι από κάτω αυτός
να σκαλώνει κοντά και πιο κοντά της
– όλες οι ελιές στα χαμηλά κλαδιά της

μπλέκονται με τ’ άνθη και τ’ αγκάθια του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, δύο αυτοψίες»

Δρομέας

Από μικρός, είκοσι χιλιόμετρα στο βάδην-
με όποιον καιρό, ξύπνιος ή νυσταγμένος.
Πρωί, βράδυ.
Μετείχα πάντοτε στις σκυταλοδρομίες-
εγώ, ο δίδυμος του Βέγγου.
Είτε ισιώματα είτε ραχούλες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιωργος Παπαγιαννόπουλος, δύο ποιήματα»

Δεν ήταν αφορμή. Ήταν ώθηση. Και η ώθηση ήρθε από τη φίλη Γεωργία Νόνα το 2018: διάβασε εδώ, εσύ που μεταφράζεις. Κι έγινε έτσι κι έμεινα – ακόμη και τώρα που γράφω αυτό το σημείωμα παραδίδοντας ένα δείγμα του έργου της Mary Webb μεταφρασμένο στα ελληνικά.

Είναι η τέταρτη κατά σειρά ξένη ποιήτρια με την οποία ασχολούμαι συστηματικά. Αν στη Dorothy Parker με κράτησε η ειρωνεία και η οξύτητα, στη Sara Teasdale η λυρική ευαισθησία και στην Ingrid Jonker η προσωπική και ιστορική ένταση, στη Mary Webb βρήκα: ησυχία, απλότητα και τρυφερότητα μέσα στη γνώση της φθοράς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαίρη Γουέμπ, ποιήματα ―μτφρ., Ασημίνα Λαμπράκου (προδημοσίευση)»

Έργο της καθημερινής ζωής

Ξέρει κανείς από πού βγαίνουμε; Ο άνθρωπος έκανε την ερώτηση κοιτώντας τριγύρω με αγωνία και αμηχανία. Έργο της καθημερινής ζωής. Στην αρχή δεν του έδινε κανείς σημασία. Όμως, μετά από λίγο έσπευσαν όλοι να του υποδείξουν κατευθύνσεις, οδηγίες και συμβουλές. Δεν έκρυψε τον δισταγμό του. Τότε δεν έλειψαν κι αυτοί που άρχισαν τις παροτρύνσεις. Ξέρει κανείς από πού βγαίνουμε; Είναι η ερώτηση. Μην εμπιστευθείς καμία απάντηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Κατσιγιάννης, φρικτή άσκηση ανθρωπισμού»

Ούρα κι ουσίες.
Φίλτρα νεφρά.
Για μαύρες μαγείες−
πολύχρωμα όνειρα.
Λερωμένες εικόνες,
καύλες λεπρές.
Σύριγγες, κουτάλια
οθόνες·
κι η ζωή προχωρά·
στα τυφλά.
Πεταμένα στα στρώματα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Σπηλιά»

Είναι σαν να ‘πεσε το μεσημέρι
στο πιάτο σου ζεστό μοσχομυριστό
κι εσύ πηδιέσαι με τον βαρκάρη-θεριστή
δεν ντρέπεσαι που ξέπεσες από φεγγάρι
κι είναι τώρα η ματιά σου βεντάλια
μπουγάδα ξεχασμένη στο φωταγωγό

δίχως αεράκι τι λόγος πια σού πέφτει; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Πέντε σκηνές μιας ανερμήνευτης ποιητικής»

Πουτάνα
Γι’ άλλους πολυτελείας,
γι’ άλλους μια τσούλα
στο πεζοδρόμιο·
κάνει πιάτσα στις άκρες
των μισοφωτισμένων δρόμων·
μπροστά απ’ τους φισκαρισμένους
καλοκαιρινούς σκουπιδοτενεκέδες.
Είναι κι αυτοί που την ερωτεύονται
και θεν να την αλλάξουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή»

Χθες και σήμερα

Στη μεγάλη πόλη
μες στα πολλά αμάξια
τριγυρνάς μόνος.

Στα σινεμά χαζεύεις τις φωτογραφίες
στα εστιατόρια που έτρωγες
βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες
τις ομελέτες στα πιάτα
θυμάσαι τα γέλια, τις χαρές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, βλέπεις ακόμα τα πρόσωπα π΄αγάπαγες»