Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Κοινή

Πουτάνα
Γι’ άλλους πολυτελείας,
γι’ άλλους μια τσούλα
στο πεζοδρόμιο·
κάνει πιάτσα στις άκρες
των μισοφωτισμένων δρόμων·
μπροστά απ’ τους φισκαρισμένους
καλοκαιρινούς σκουπιδοτενεκέδες.
Είναι κι αυτοί που την ερωτεύονται
και θεν να την αλλάξουν.
Την ντύνουνε με ρούχα σεμνά,
τη σέρνουνε σε μοναστήρια·
αναμορφωτήρια και δομές
αποτοξίνωσης.
Μα η πόρνη σα χέλι
πάντα θα γλιστρά.
Η πρέζα στον πυρήνα
μένει ίδια·
κι η κοινή ανοίγει
τα πόδια και ρουφά:
συνειδήσεις, ιδεολογίες, χρήματα.
Οι χαρές μας κρίματα αφροδίσια
απ’ το σώμα της βγαλμένα.
Η εξουσία ισχυρό αντισυλληπτικό·
έτσι την σώζει, μην γεννά.