Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το ζήτημα της ελευθερίας

Μικρό Θεατρικό
Εις μνήμην
Αλέκου Φασιανού

κηνικό δρόμου κάπου στην πόλη. Μια κορδέλα σαν αυτές που χρησιμοποιεί η σήμανση για να περιφράξει τον τόπο του εγκλήματος διαγράφει την σκηνογραφία. Το πλήθος των φροντιστών παραμένει συγκεντρωμένο πίσω από την κεντρική κάμερα. Ένας άνδρας με ψαρά μαλλιά δίνει εντολές σε κάτι δικούς του. Αυτοί τρέχουν και σαν να γνωρίζουν από τα πριν τι ήταν εκείνο που τους ζητήθηκε, εκτελούν σημαντικές, λεπτομερείς εργασίες. Ο πιο μικρός ηλικιακά από τους φροντιστές πετάγεται με την κινηματογραφική του κλακέτα, ένας άγγελος με στακάτο τίναγμα, ένας με μάγια χορευτή μες σε δύσκολες συγκυρίες. «Τελευταία σκηνή, σιωπή παρακαλώ!» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το ζήτημα της ελευθερίας»

Horst Krüger, Το διαλυμένο σπίτι ―κυκλοφορεί

Τα νεανικά μου χρόνια στη Γερμανία του Χίτλερ. μετφρ., Σίσσυ ΠαπαδάκηΑπό τις εκδόσεις Gutenberg

Πώς ο ναζισμός διάβρωσε μια ολόκληρη κοινωνία; Νεανικές αναμνήσεις από τη Γερμανία του Χίτλερ σε ένα από τα διασημότερα βιβλία για το Τρίτο Ράιχ, γραμμένο από έναν λαμπρό στυλίστα» (Tagesspiegel).

 «Ήμουν το συνηθισμένο παιδί άκακων Γερμανών που δεν υπήρξαν ποτέ ναζί, χωρίς όμως αυτούς και όλους τους “καλούς Γερμανούς”, οι ναζί δεν θα είχαν καταφέρει τίποτα»: Με αφορμή τη δίκη του Άουσβιτς το 1963, όπου απλοί Γερμανοί κατηγορούνται για φρικτά εγκλήματα, ο δημοσιογράφος Χορστ Κρίγκερ επιστρέφει στη νεανική του ηλικία, στη δεκαετία του 1930, για να περιγράψει το έδαφος στο οποίο άνθισε ο ναζισμός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Horst Krüger, Το διαλυμένο σπίτι ―κυκλοφορεί»

Κώστας Δρουγαλάς, δύο ποιήματα

Επιπόλαια σκαλίσματα

Με το που πλάγιαζε
γυρνούσε πλευρό
και μου έδειχνε την πλάτη της.

Κάθε βράδυ έβλεπε εφιάλτες·

γατάκια σκασμένα μέσα σε άχαρες σακούλες
απότιστα λουλούδια στα νεκροταφεία
κι η αγράμματη η μάνα σου να κρώζει
«Δεν είν’ αυτός για σένα». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Δρουγαλάς, δύο ποιήματα»

Ασημίνα Λαμπράκου, μια ροή όλα

Ελπίδος και Γούναρη. Οι ποδιές κι οι κάλτσες ως το γόνατο. Οι κορδέλες στην τσέπη. Η Φώφη. Η Βιργινία. Η μια εδώ. Η άλλη εκεί. Η Λένα να μην ξέρω που. Οι ποδιές που έγιναν φούστες μπλε μέχρι το γόνατο. Το γόνατο ένα όριο. Τα μυστικά. Και το τραγούδι στη διαδρομή. Φιλίες που έζησαν άλλες που σκότωσα. Το καφενείο της γωνίας. Ο κυρ Βασίλης. Η κυρά Γιαννούλα. Η Μαριάννα που σηκώνει το υπόλοιπο. Η Μαριλένα εδώ κοντά. Τα παιδιά της. Η Γιώτα που. Ο Τάκης. Ο Τάκης που έφυγε δυο μέρες μετά που θυμήθηκα το όνομα και τη μορφή του. Την ιστορία του. Η Μαρία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, μια ροή όλα»

Αλεξία Σχορτσιανίτη, Χοάνη ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις ΑΩ εκδόσεις

ΚΑΘHΛΩΣΗ

Ξημερώνει και βραδιάζει
και στο ίδιο μέρος να ’μαι πάλι.
Kαθηλωμένη σε μιαν αιώνια φυγή
ωσάν το σήμερα ποτές να μην υπήρξε.
Περιδιαβαίνω σε κόσμους π’ ανθρώπινο μάτι δεν άγγιξε.
Εκεί, στα παλιά μου λημέρια,
στο μεγαλείο της μνήμης, της θλίψης και της μοναξιάς
με ατελέσφορη την προσπάθεια της βίωσης
μες στην ολόγιομη λαχτάρα της.
Σ’ αυτήν τη ζωή,
με τις άλικες μέρες, τις φρουρές των τάξεων και τα λειψά
σημεία αναφοράς Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξία Σχορτσιανίτη, Χοάνη ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Ελένη Ε. Νανοπούλου, Με τα μάτια

Ελένη Ε. Νανοπούλου, «Με τα μάτια». Διηγήματα. Γκοβόστης, Αθήνα 2016

Τριάντα τέσσερα ακαριαία διηγήματα, σε πέντε ενότητες («Στο σπίτι», «Δικά μου», «Η γραφή», «Οι άλλοι», «Οι άνθρωποί μου»), συναποτελούν το πρώτο αυτό πεζογραφικό βιβλίο της συγγραφέως (έχει προηγηθεί ένα ποιητικό). Ο δε γενικός τίτλος κυριολεκτεί, αφού, όπως  σημειώνεται, «η ματιά μου είναι το όπλο μου».

Υπάρχουν κομμάτια πολύ πετυχημένα, που αποτυπώνουν πολύ  πρωτότυπη θέαση των πραγμάτων («Με τα μάτια»,  «Εμβοές», «Καλές προθέσεις», «Ενοχή», «Τα τζιτζίκια», Τότε…», «Αν» κι όχι μόνο). Πολύ όμορφες και οι «κρυμμένες»  αναφορές σε Ντίκινσον, Λόρκα, Κίπλινγκ (;) κλπ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Ελένη Ε. Νανοπούλου, Με τα μάτια»

The Athens Review of Books τεύχος Ιανουαρίου 2022 —κυκλοφορεί

Περιεχόμενα τεύχους 135, Ιανουάριος 2022

Πέτρος Μαρτινίδης, Ονειροπόλοι εξολοθρευτές

Εύα Στάμου, Αν Πάτσετ – Υβριδικές ταυτότητες

Φίνταν Ο’Τουλ (Fintan O’Toole), Το ψέμα της οικοδόμησης του έθνους

Μανώλης Βασιλάκης, Ο Κουνάδης, οι υπήκοοι χωρίς δικαιώματα και το χουντόνειδος της Ακαδημίας Αθηνών

Άγγελος Χανιώτης, Άρες, μάρες, Κουναδάρες

Τζ. Μ. Κουτσί (J. M. Coetzee), Ο αυτοκράτορας της νοσταλγίας

Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Ο Γιόζεφ Ροτ και οι Εβραίοι της Γαλικίας: Έθνη, ταυτότητες και εξορία Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Ιανουαρίου 2022 —κυκλοφορεί»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Disticha Moralia

Δὲν κλαίω αὐτοὺς ποὺ φεύγουνε καὶ ἀπολησμονιοῦνται.
Κλαίω γι’ αὐτοὺς ποὺ μιὰ ζωὴ τὸν θάνατο φοβοῦνται!

Φεγγάρι Αὐγουστιάτικο τὴ νύχτα κι ἂν χαράζῃ,
ἂν τὸ ξανοίξῃς πιὸ καλὰ ἥλιος τῆς μέρας μοιάζει!

Τὰ λόγια τὴν καρδιὰ ποτὲ μ’ ἀγάπη δὲν γεμίζουν
γιατὶ τσ’ ἀγάπης τὸ δεντρὸ οἱ πράξεις τὸ ποτίζουν!

 Ποτὲ δὲ βλέπω ὄνειρα στὸν ὕπνο μου ἀπάν
γιατὶ ὀνείρατα πολλὰ στὸν ξύπνο μόνο κάνω! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Disticha Moralia»