Αχιλλέας Σωτηρέλος, Novartis

Εκείνο το βράδυ η ομάδα έγραψε η ιστορία, συντρίβοντας τα Πριγκιπόπουλα από την Ελβετία μέσα στην έδρα τους στο δρόμο προς τα αστέρια. Είχαμε μαζευτεί στο καφενείο του «Τούρτα» λίγα μέτρα από το Ναό, μα ήταν και ο «καθηγητής» εκεί για να μας ξενερώνει ως συνήθως. Τορναδόρος ήταν ο Βαγγέλης, αλλά εμείς τον είχαμε βγάλει έτσι γιατί διάβαζε συνέχεια και τα ήξερε όλα, ή τουλάχιστον ήξερε πολλά περισσότερα από μας τα ταγάρια όπως μας έλεγε. Continue reading «Αχιλλέας Σωτηρέλος, Novartis»

Κώστας Ψαράκης, το κενό

στον Miyamoto Musashi

Ο βιολιστής

Κάτω από την θροΐζουσα καρυδιά της αυλής
προχωρημένη νύχτα
έπαιζε στο βιολί, ένα αλλόκοτο άκουσμα.
τι παίζεις τον ρώτησα.
Τον φόβο μου είπε.
Το σπίτι αρμένιζε ανοικτά μες τη νύχτα
και τρίζαν τα κατάρτια του
κατάπλωρα στα Αστερούσια, Continue reading «Κώστας Ψαράκης, το κενό»

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος…

Το έχουμε όλοι μας περί πολλού το Πάσχα των Ελλήνων. Δικαίως άλλωστε· γιατί όχι; Είναι και αυτό -ή μάλλον είναι κατ’ εξοχήν- μια νεοελληνική αποκλειστικότητα, μια εντελώς δική μας πατέντα, όπου δίνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία· -ευκαιρία διαρκείας· σε πολλά επεισόδια και μάλιστα με πλήρη τηλεοπτική κάλυψη- να συνυπάρξουν Ανατολή και Δύση. Να συνευρεθούν· ανοιχτά και εντελώς ανερυθρίαστα, ακόμη και στις πλατείες των χωριών, η Εκκλησία και το Κράτος. Continue reading «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος…»

Antonio di Benedetto, Σάμα

Μυθιστόρημα/ Μετάφραση Άννα Βερροιοπούλου, εκδόσεις Καστανιώτη

Περίληψη
Το έργο του Αντόνιο ντι Μπενεντέτο κυκλοφορούσε για χρόνια σαν ένα μυστικό, σαν ένας ψίθυρος που όλο και δυνάμωνε στο πέρασμα των δεκαετιών. Σήμερα πια ο ίδιος συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων πεζογράφων της Λατινικής Αμερικής. Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1956 και θεωρείται ένα από τα διαχρονικά αριστουργήματα της ισπανόφωνης και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Continue reading «Antonio di Benedetto, Σάμα»

Δημήτρης Σούκουλης, Α Στερητικό

Ά, όπως άπολις.
Ά, όπως ακατοίκητος.
Ά, όπως το άδικο.
Ά, όπως το αν, αν δεν, αν μήπως.
Ά, όπως το τελευταίο άλλωστε.
Και μ’ αυτό ησυχάζω.
Και με το συμπέρασμα συμμορφώνομαι.
Το ρίχνω από πάνω μου, Continue reading «Δημήτρης Σούκουλης, Α Στερητικό»