Σταυρούλα Δεμέναγα, ‘Λευκό χαρτί αφήνομαι’ —ποίηση

ΕΠΙΓΝΩΣΗ

μικρή φθαρτή και άηχη
εγώ
υφαίνω παρουσίες
πάνω σε τοίχους πρόσφορους
και εικονικά σκοτάδια
αρκεί να είμαι κάπου εδώ
κάπως να βρω ένα λόγο
μικρή φθαρτή και άηχη
εγώ
βολεύω τα κενά μου
κάτω από σχόλια λειψά
και σήματα ληγμένα
εγώ
φωνή ατέρμονη
μέσα στα τέρματα της…

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Χέρια λυτά ανήμερα
Βλέφαρα λιμασμένα
Ένα εγώ λιμοκτονεί
Ένα εσύ αναμένει
μονάχα μία αγκαλιά
στη μοναξιά μια πλάνη

ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΗ ΚΛΗΣΗ

Αγγίζω με τα χέρια μου
την ηδονή του κόσμου.
Στραγγίζω με τα μάτια μου
μικρές αποστασίες.
Στα βλέφαρα μου στεναγμοί
Στο σώμα μου οδύνες
Δεν έχω λόγια, φωνές πολλές
χτίζουν τη σιωπή μου.
Λευκό χαρτί αφήνομαι
και είναι η γραφή μου ξένη

*
©Σταυρούλα Δεμέναγα
φωτο: Στράτος Φουντούλης