Μιχάλης Κατσιγιάννης, Ακούς τις χαρές που έρχονται με μανία;

22:22

Γράφω την αυτοβιογραφία μου ξανά και ξανά, αλλά και τη βιογραφία πολλών άλλων, όχι μόνο ανθρώπων, ξανά και ξανά. Αυτό έχει που συμβαίνει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου. Ακούς τα κύματα των εκρήξεων; Ακούς τις χαρές που έρχονται με μανία; Τίποτα δεν φαίνεται ευχάριστο στα δόντια μιας υπνωτισμένης τίγρης.

Τι θέλει πια ο κόσμος;

Θέλει να με καταστρέψει ο κόσμος, παρά το γεγονός ότι εγώ μιλώ πάντοτε και διαρκώς μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει, που είναι πολύ μακριά του, απέναντί του, εκτός του κοινού χωροχρόνου. Μια γλώσσα που καταλαβαίνει κανείς και ομιλεί αποκλειστικά, όχι ως μέλος της, αλλά ως μέρος της.

Τι θέλει πια ο κόσμος; Θέλει να με καταστρέψει. Το θέλει πολύ αυτό ο κόσμος. Να με φοβίσει και να θρυμματίσω μια για πάντα τη γλώσσα μου, να χάσω το ασταθές μου σχήμα.

III

Μα εγώ, και πριν και μετά τις απειλές, άλλα κάνω. Άλλα. Επιμένω και αποσύρομαι όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο τολμηρά μέσα στη γλώσσα μου. Όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο τολμηρά και παύω επιτέλους να ακούγομαι.

φωτο: Στράτος Φουντούλης