Δημήτρης Τούλιος, στα παραδείγματα παλιού αναγνωστικού

Ένας θεός

«Φέρε πίσω τους ανθρώπους»,
ένας θεός κλαίει στην προσευχή του:
Σε παρακαλώ, συνείδησή μου,
ξαναγέννησέ τους.
Μα ούτε κι αυτή μπορεί
να θυμηθεί.
Κατεβαίνει τότε από το θόλο του
απεγκλωβίζεται κι ανακοινώνει πως δεν μας γνωρίζει.
Οι παρακλήσεις επιμένουν.
Και τότε κάνει ακόμα μια προσπάθεια
να εφεύρει ένα νόημα
πριν έξαναγυρίσει πίσω στο δωμάτιο
σαν γιατρός που έχει το θλιβερό καθήκον
να πει την αλήθεια στους συγγενείς.

Παλιόφιλος

Άγνωστο το
παλαιών ετών
κρασί,
ξινισμένο
φέρεται να μας ξεπέρασε, παλιόφιλε,
και σε και με
ο χρόνος.
Αποκάμαμε
στα παραδείγματα παλιού αναγνωστικού:
Άννα,να ένας φίλος,
Μήτσο, να ένα μήλο,
δάγκωσέ το,
Γιώργο,ιδού ένα κέρμα,
σήκωσέ το.
Δεν είναι και προς θάνατον
που
είναι προς θάνατον
η αρχαιότητα της νεότητάς μας.
Δεν είναι προς θάνατο
που έχει θάνατο
μέσα στα κεφάλια μας η ανάμνηση.
Εγώ και συ,
χιλιάδες όλοι μαζί,
θα γίνουμε άθελά μας
ένα απλό παράδειγμα
πτώσης και παύσης φωνηέντων.
Θα θέλαμε λίγο καλύτερο παρελθόν
όμως οι μέρες μας τελείωσαν,
παλιόφιλε,
σαν το ξεραμένα φύλλα έπεσαν
πάνω στους τάφους μας.
Μιλάνε τη δική τους
ακατανόητη, άγνωστη
και αδιαβίβαστη γλώσσα.
Και οι διαβάτες να υποψιάζονται
πως κάτι κόλλησε στο παπούτσι τους από κάτω
για να το καθαρίσουν.

Του αγνώστου

Όσο έχει γιορτή
κάποια ψυχή σουβλίζεται,
μαυρίζει απάνω στα κάρβουνα της γνώμης.
Με ένα όνομα οπωσδήποτε δηλωτικό
που αναβλύζει συγγνώμες
κρατώντας μια σημαία
κι ένα σελοφάν με τα προσωπικά αντικείμενα,
γυμνό
παρουσιάζει το θέαμα-θέμα του.
Ξέρει
δεν υπάρχουν μάτια που να βλέπουν μέσα-έξω,
έτσι τώρα,
καθώς στριφογυρνά
με τη γλώσσα έξω να κοκκινίζει
-καμένες λέξεις-
και να τον τσιμπολογάνε οι πεινασμένοι για αλήθειες, τερμίτες,
τολμά
να κατέβει απ’ το σίδερο
με την τρύπα εγκαρσίως
και να πει:
«Δεν σε συνάντησα ποτέ,
καμία αγάπη δεν αναγνωρίζω,
μόνο κάτι μαλλιά και δέρματα που έπεσαν αντικρίζω
πάνω
στο ασπρόμαυρο μωσαϊκό».
Σε ποιον ανήκουν;
Το θύμα-θύτης ξαναγυρνά τη σούβλα.