Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό

«Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που κάνει τα βιώματά του και τις εμπειρίες του στοχασμό»

Ο στοχασμός του διανοούμενου δεν πρέπει να συγχέεται με την αναλυτική σκέψη του επιστήμονα. Επειδή τρέφεται από προσωπικά βιώματα, από το αίμα της καρδιάς, έχει πάθος. Ή, μάλλον ο στοχασμός του διανοούμενου ε ί ν α ι πάθος. Πάθος για ανακάλυψη. Ή, μήπως, για αποκάλυψη;

*

Ο στοχασμός αυτός, εξάλλου, δεν πρέπει να συγχέεται με τη νηφάλια και συστηματική σκέψη του φιλόσοφου. Βέβαια, ο διανοούμενος, σε τελευταία ανάλυση, δεν ασχολείται παρά με το κατ’ εξοχήν πρόβλημα της φιλοσοφίας: «Εγώ και ο κόσμος».

*

Ασχολείται! Τι άνοστο και παραπλανητικό ρήμα! Ο διανοούμενος δεν ασχολείται. Πάσχει.

* Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό»

Στράτης Μυριβήλης, Λέξεις

Έχω άπειρα θαυμάσια πράγματα να εκφράσω στους ανθρώπους που αγαπώ, και όλο σκοντάφτω στις λέξεις. Αυτές είναι που με μποδίζουν. Θάπρεπε να μπορώ να συμπληρώσω το λόγο με τη μουσική συμφωνία, με τα χρώματα και με τις ασύλληπτες διαβαθμίσεις των τόνων και με την ευκινησία των γραμμών. Και πάλι θάκλαιγα μέσα στη μοναξιά της σιωπής μου, όπως ένα κωφάλαλος που ουρλιάζει και χειρονομεί, φυλακισμένος μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα της ανέκφραστης ύπαρξής του.