Θοδωρής Βοριάς, Στα πεζοδρόμια απόμειναν παπούτσια -ποίηση [2015]

Αρχείο 21.2.2015

fav-3

Φυλλοβόλο δέντρο

Στο φυλλοβόλο δέντρο μοιάσε,
τίναξε στον άνεμο τα κιτρινισμένα φύλλα
στο χώμα να σαπίσουν.

Κοίταξε το κυπαρίσσι και το πεύκο,
γερνάνε με τη σκόνη όλων των καημών τους.

Τα λόγια φτιάχνουν φωλιά,
σου τσιμπολογούν τα φύλλα,
κρύβονται βαθιά σου.
Τίναξε τα φύλλα, άκουσε τον άνεμο
κι ύστερα τα λόγια θα κρυώσουν, θα πετάξουν
κι άλλα λόγια θα φωλιάσουν μέσα σου
άλλες χαρές και λύπες θά ‘ρθουνε με την άνοιξη.

Εσύ θα στέκεις δέντρο περήφανο,
μη λησμονήσεις όμως, δέντρο φυλλοβόλο.

fav-3

Το τρύπιο ταβάνι

Όποτε βρέχει στάζει η σκεπή,
δεν μέτρησα ποτέ τις τρύπες.
Στάζει… πώς έγινε διάτρητη!

Μέρα τη μέρα εξατμίζομαι
κι αναστατώνονται
τα έντομα και τα ποντίκια
που ανασαίνουν τη ζωή μου
στο τρύπιο ταβάνι.

fav-3

Το στερνό καμάρι

Ο ήλιος χαμηλώνει,
οι σκιές μεγαλώνουν
στο πλακόστρωτο της παραλίας
κι έρχονται κάποιοι
που ξέμειναν από καμάρι,
να ευφρανθούν, και να κομπάσουν
για τη μεγάλη τους σκιά.

Νάνοι με τη σκιά γιγάντων,
με το σουρούπωμα θ’ αλλάξουν ρότα
για ολόφωτες πλατείες
προτού ξεπέσει το καμάρι τους.

fav-3

Παπούτσια

Ποιος εξαφάνισε τους ανθρώπους
απ’ το δρόμο;

Στα πεζοδρόμια απόμειναν
παπούτσια.
Από συνήθεια αντιγράφουν
την κίνηση, περπατάνε…
Οδηγούνται στις διαβάσεις,
σταματούν στο φανάρι
κι ύστερα συνεχίζουν…

Ολόκληρη πόλη χραπ – χρουπ,
χραπ – χρουπ…
κατάπιε την γλώσσα της βουής.
Κανείς δεν είχε τίποτε
να πει προηγουμένως.

*
©Θοδωρής Βοριάς, από την ποιητική συλλογή «Το τρύπιο ταβάνι» εκδ. ΕΡΩΔΙΟΣ, Θεσσαλονίκη, 2005
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Αντίπαρος, 2008