Στέλλα Δούμου, “όλα εδώ, γλιστρούν παρηγορητικά” -ποίηση

Αρχελιο 20/02/2015

fav-3
Οι Κήποι της Μονζέιρα

Όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
όπως νομίσματα σε πάγκο με ρετάλια
Οι σφυρίχτρες μερικές φορές δημιουργούν πανικό
τα ψάρια της Κυριακής είναι υπό έλεγχο
και ένα τρένο με καρτούνς επικοινωνεί με σήματα καπνού
Όπως έλεγα, όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
Στην Αβησσυνία λύθηκαν τα κορδόνια
ενός κατά συρροήν εκμαυλιστή
οι πόλοι των τηλεφώνων σε δυσαρμονία
κάποιος φυλακίστηκε άδικα
κάποιος επέμενε να νικήσει
και οι ερωτήσεις είναι πάντα οι ίδιες
Κι αν δεν με διακόπτατε ολοένα για να μάθετε
γιατί στους παιδικούς κήπους της Μονζέιρα βιάζονται κορίτσια
ή άραγε γιατί ρολόγια σταματάνε κάθε τόσο και πενθούν
θα ξέρατε ότι όλα εδώ, γλιστρούν παρηγορητικά
όπως νομίσματα σε πάγκο με ρετάλια.

fav-3
Πέτρινη

Χάρισα τα προικιά και τα φουστάνια μου
σε κάτι επίμονους Αλιάκμονες
και με μια στροφή γύρω απ τη μέση μου
υπέκυψα στην χρεωλυσία του νερού.
Στα μαντήλια που μου ρίξαν οι αμούστακοι
κλητικά η φωνή μου έγραψε βοή
κατεβάζοντας απ τ όνομά μου τον ιδρώτα του θανάτου .
Ωρες υγρές που με κυβέρνησαν
μέχρι τα πόδια μου να γίνουνε σπηλιές
και η πικρή καρδιά του αρχιμάστορα να με χωνέψει.
Χάρισμα, χάρισμα τα σκοινιά ,
χάρισμα οι άλυσοι των οιμωγών.
Ανήμερα της φλέβας των βουνών
τα βρύα της βέρας έλυσα κι απομαγεύτηκα.
Εκατοπενήντα χρόνια πέτρινη.

fav-3
Όταν δεν κλάδευε

Ταπ, ταπ , ο ουρανός αναβράζει το κρασί του
ταπ, η σερπαντίνα του χειμώνα κάνει τα δέντρα να λένε ψέμματα
ταπ, ταπ, λαχούρια φεγγαριού στις φλέβες του κενού
ταπ, της αντηλιάς το κέρινο κουκούτσι.
Και τι προσφέρεις εσύ ποιητή εξόν από λεκτικές εξαπατήσεις;
Ταπ , ταπ, σπέρνεις γνώσεις από πληγωμένες ρίζες
βυζαίνεις χρόνο ανεστραμμένο από καθρέφτη και θαμπώνεσαι
ταπ, ταπ , τα μερίδια των υγρών κλειδιών στη γη.
Θαρρείς ότι σκάβεις , ταπ,τα σωθικά του κόσμου με την ευπρέπεια της βροχής.
Υπόσχεσαι τον κεκαυμένο μα, ταπ, είσαι αλεξίπυρος
-αν δεν ήσουν θα καιγόσουν με τόσο οινόπνευμα στα δάχτυλα-
ταπ , ταπ,τρυπάς των ανθρώπων τα πνευμόνια, ταπ, ορέγεσαι τουλάχιστον να σ’ ανεχθούν
ταπ,πειράζεις την πανσέληνο και τη χωράς στο στόμα
ταπ, ταπ ,χνουδιάζεις τις ακτές ψειρίζοντας τη θάλασσα
και στης χαρτοπετσέτας το πετσί σκουπίζεις, ταπ ,τη βιαστική προσποίηση των φθόγγων.
Αλλά , τι προσφέρεις;
Τίποτα δεν προσφέρεις στον κόσμο που ματώνει.
Ενδεχομένως να είσαι παλαβός.
Συγχωρείσαι-αν εντέλει συγχωρείσαι- γιατί συμβαίνει καμιά φορά ωραία να κλαδεύεις τη σιωπή.

Σκότωσα, ξέρεις, κάποτε έναν ποιητή, τον σκότωσα, γιατί όταν δεν κλάδευε, τον βαριόμουν.

*
©Στέλλα Δούμου
φωτο©Στράτος Φουντούλης, κάπου στην Αττική, 2010

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε