Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα

Μικρές ώρες

Με κάποιαν ησυχία
και προφύλαξη
και τα λειψά του εργαλεία
ανά χείρας, ληστής
μπαίνει στο σπίτι
ο ύπνος.

Οι θολές φιγούρες

Ζώο δεμένο με την αλυσίδα,
που στυλωμένα έχεις τα μάτια στη στροφή,
κάποια θολή φιγούρα να ξεστρίβει,
να σου αλλάζει το νερό και την τροφή―

Μια απεργία πείνας θα σε σώσει…
(μα πότε ακούστηκε σκυλιά να απεργούν!)
Γνωστό τοις πάσι, οι θολές φιγούρες
τις απεργίες μονοπωλούν.

Έτσι, δεμένο με τη αλυσίδα,
θα περιμένεις μάταια τη στροφή·
ώσπου, πειθήνιο σε τραβά μέσα στη γη
το μουσκεμένο τρίχωμά σου, σα μολύβι.

Εις ουρανόν

Υπάρχω ως ποιητής―
δεν έχω στίχους για παραμυθία.
Είμαι το δένδρο της παραβολής
σε ξεχασμένη επαρχία.

Νιάτα ξοδεύω.
Εις ουρανόν τοξεύω.

*

©Ντέμης Κωνσταντινίδης
φωτο: Στράτος Φουντούλης