Μαρία Κασσιανή-Πανούτσου, Άνθρωποι ή ο αναστημένος έρωτας

Δεν είμαστε ποτέ τόσο ευάλωτοι
όσο όταν εμπιστευόμαστε
Walter Anderson

Αλλά περιέργως,
αν δεν μπορούμε
να εμπιστευτούμε,
δεν μπορούμε να βρούμε
ούτε αγάπη ούτε χαρά.
Μαρία Κασσιανή – Πανούτσου

Οι άνθρωποι μπορούν και γράφουν
μέσα στα σπλάχνα μας.
Δακτυλικά αποτυπώματα μικρές γρατσουνιές, αδιόρατες.  Το δέρμα θυμάται.
Τις τυπώνει ξανά και ξανά, με επιμονή και πίστη.

Εκείνοι που αγαπήσαμε.
είναι τόνοι, φθόγγοι, γράμματα, λέξεις, γέλιο, αναπνοή, δισταγμοί, σταγόνες σάλιου, δάκρυ, αιωρήσεις δικές μας πριν από λιποθυμιά.

Γνώση απ΄το σώμα  πεταμένη σε ένα συρτάρι, ή στο μαξιλάρι από πίσω.
Η ζωή μας τελειώνει εκεί.

Ελάτε λοιπόν τιτιβίσματα πουλιών.
Να αναστήσετε τον έρωτα
που χάθηκε στον δρόμο
μια φωτεινή μέρα,
χειμωνιάτικη, αθέλητα.

φωτο: Στράτος Φουντούλης