στάχτες

Ηρακλής 1908

Από όλες τις συμφορές στο βραχύ πέρασμά μου,
θα μείνουν ανεξίτηλες δύο μέσα στην καρδιά μου!
Των γυναικών τα ψύχη, ραπίσματα σφοδρά!
Ο κακοδαίμων Γηραιός, ήττες, μιζέρια, καταχνιά.

Της πολιτείας λακτίσματα άδικα,
συνειδήσεις αφύπνισαν,
συγκίνησαν απαντοχές!
Ο Γολγοθάς συσπείρωση απέφερε!
ΗΡΑΚΛΗ μεγίστη η δόξα σου! Ενίκησες τίς αντοχές!

*

Περί πάτρης

Ο τόπος έχει δάση, ρυάκια από βουνά,
νησιά γαλαζοπράσινα, ασπροντυμένα,
με ήλιο, με σιωπή, με νέφη ομονοούν,
ο εκνεφίας την θέλξη εκστασιάζει!

Απόκληροι σοφών τον τόπο αμαυρώνουν.
Θεσσαλονίκη την ομορφιά σου
δεν έθιξαν ίβηρες, ετρούσκοι, φλαμανδοί,
γραικύλοι – καραμάν αλήδες στην ασχημία σε κατέδωσαν.

*

Η διαφάνεια δεν είναι πάντα κρυστάλλινη ούτε η καθαρότητα πάντα λευκή

Εμφανίζομαι ως αρνητής των ειωθότων, ως βέβηλος ηδονιστής,
μα είμαι ιερός τής βίας, τού δόλου διώκτης,
τών περάτων κατάσκοπος,
τής προσήνειας ιχνευτής.

Ξεθηκάρωσα την πένα μου
κι ακονίζω θεμέλια εκμεταλλευτικά!
Αν χτυπηθώ και πέσω,
δεν άγρεψα χρήματα,
υπερασπίστηκα προβάλλοντας ιδανικά!

*

©Λεωνίδας Καζάσης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✳︎