Βάννα Γ. Πασούλη, “παίζουν τά βότσαλα στίς κοῖτες τῶν χειμάρρων” -ποίηση

Αρχείο 03/11/2014

fav-3

ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Πῶς νά μιλήσω με τά δένδρα
τή γλῶσσα τῆς ὑπομονῆς ἐγώ,
πού δέν ὑπέμεινα μήτε γιά ἕνα καλοκαίρι
τόν δίκαιο ρυθμό τοῦ οὐρανοῦ;

Σπαταλημένη μέσα στήν ἀχλύ
φλεγόμενου καί χαύνου θέρους
ἐξάτμιζα τόν πόθο,
ὥσπου τῆς φθινοπωρινῆς βροχῆς
τό πρῶτο δρόσισμα
καινούργια ἐνυδάτωνε ὁράματα
κι ἐφύτρωνε παραμυθητική ἡ ἐλπίδα
μπροστά στό ἔλεος τῆς νέας ἀνθοφορίας.

Ἄπειρες διαθέσεις ἄλλαξε ὁ καιρός,
μεγάλη ἡ σοδιά πού ἄδειασα
μές στίς χωματερές τῶν κυκλο-
θυμικῶν συναλλαγῶν μου.

Τώρα
στοῦ ἥλιου τήν ἀναφορά
στοχάζομαι πώς πρέπει ἀπ’ τήν ἀρχή
νά μάθω
τουλάχιστον προπαίδεια τῆς θάλασσας,
γιά νά μή κολυμπάω ἀνίδεη
στόν ροῦν τῶν γεγονότων
μέ διάθεση βεβαίως ἐνεργητική,
ἐνίοτε ὅμως καί παθητική
-βοηθοῦνε τά μελτέμια-
μά πάντοτε ἐνεστῶτος χρόνου
ἐξακολουθητικοῦ
ἀπό την ἐποχή ἀκόμη τοῦ Ἡράκλειτου.

Παίζουν τά βότσαλα στίς κοῖτες τῶν χειμάρρων
κι ἀκούω τά βράδια τό νεράκι νά μέ λοιδορεῖ:
ρεῖ, ρεῖ, ρεῖ, ρεῖ, ρεῖ…

fav-3

ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΝΟΣΤΟΥ

Στίς μέρες τῶν ἐρώτων
τοῦ νόστου ὁ ἔρωτας κάποτε
μᾶς ἀρρώστησε
(παροξυσμός μιᾶς νοσταλγίας πρωτόγνωρης
γιά τήν πατρίδα μέ τίς ἄκοπες, ἀλώβητες μηλιές).
Ὅμως δέν ξέραμε τί πά νά πεῖ ἀγάπη
καί κάθε δείλι ὀνειρευόμασταν
κάτω ἀπό διάφανο οὐρανό μέ λίγα ξέφτια ἀπελπισίας
νήπιοι καί μωροί
παραδομένοι στήν ποδιά εὐφρόσυνης ὀδύνης.

Ὅταν ὁ χρόνος ράγισε
καί σχηματίστηκαν τά πρόσωπά μας
πρισματικά, χωρίς μορφή
ἦταν ἀργά νά μάθουμε ζωή
τί πάει νά πεῖ.

Περιδινόμενοι μέσα σ’ αὐτά πού μᾶς ξεκλήρισαν
σκορπίσαμε
σάν τά παιδιά τῶν πεθαμένων πιά γονιῶν
πού δέν μποροῦν
νά μοιραστοῦνε τήν κληρονομιά
κι ἀδίκως χαραμίζουνε τό κληροδότημα.

fav-3

ΚΩΜΩΔΙΑ

Σάν ἔγινε τό πρῶτο φονικό
ὁ κῆπος σκοτείνιασε ἀπ’τό αἷμα,
σκορπίσαν οἱ θυσίες στούς τέσσερις ὁρίζοντες
κι ὁ κόσμος τυλίχτηκε μέσα σέ ἄσπρες γάζες.

Μπερδεύτηκαν τά ἐπεισόδεια μετά
ὁ σκηνοθέτης ἔξαλλος τραβοῦσε τά μαλλιά του
δέν φταίω ἐγώ
αὐτοί
 –δείχνοντας τούς ἠθοποιούς-
μοῦ ἀνακάτεψαν τήν τραγωδία,
μᾶλλον θά σκέφτηκαν νά παίξουν τή ζωή τους
λές καί ὁ κόσμος νοιάζεται γιά τή ζωή τοῦ καθενός,
ἁπλά ἐξαγοράζει λίγη διασκέδαση.

Ἐκεῖνοι–οἱ ὑποκριτές- ἐξακολούθησαν τήν ἴδια τακτική.
Καί ὁ πρῶτος καί ὁ δεύτερος καί ὁ τρίτος
μαζί μέ τόν χορό σπαράζοντας
περιέφεραν ἐπί σκηνῆς τό δράμα τους
ἐρήμην τοῦ κοινοῦ.

*
©Βάννα Γ. Πασούλη, από τον κύκλο ποιημάτων “Μέρες του νόστου”, εκδόσεις Ηριδανός 2008
φωτο©Στράτος Φουντούλης,

fav-3

Η Βάννα Γ. Πασούλη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ποιήτρια και διηγηματογράφος. Σπούδασε νομικά και βυζαντινή και νεοελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας και έχει διδάξει στο Διδασκαλείο της Ελληνικής Γλώσσας της Φιλοσοφικής Σχολής της Αθήνας. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά “Ευθύνη”, “Μανδραγόρας”, “΄Ινδικτος”, “Κουκούτσι” και στο ηλεκτρονικό περιοδικό “Βακχικόν”. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά. Εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση. Εργογραφία:
Ποίηση:
“Μέρες του νόστου”, Ηριδανός, 2008, “Tage der Ruckkehr”, Dusseldorf, 2011.