Βάκης Λοϊζίδης, Ψεύτικο τζάκι ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Μανδραγόρας

H ποίηση δεν είναι ο τρόπος
να αποξηράνουμε τη ζωή

Τι να πω για τους ποιητές
που ρίχνουν συνθήματα
με την πεποίθηση
πως έτσι πυκνώνουν τον λόγο
Τους ποιητές
που μιλούν για παρθένες
στο ποίημα φορώντας την ανατροπή
σαν φτηνή κουρελού
αγορασμένη στο γιουσουρούμ
Σάββατο μεσημέρι
Τους ποιητές
που προσπερνούν την ομορφιά
γιατί δεν τους βολεύει
Τους ποιητές που μιλούν
για τον έρωτα δίχως σώμα
και κολλούν αγκάθια στις λέξεις
προσποιούμενοι τους αιχμηρούς
Τους ποιητές που κακοποιούν τον νεκρό
λίγες ώρες πριν την ταφή του
Αυτούς που ως ανθολόγοι
παραλείπουν τους τεθνεώτες
Τους ποιητές που καμώνονται πως
αποστρέφονται τις βραβεύσεις
ενώ παραμιλούν γι αυτές στο ροχαλητό τους
Αυτούς που εκτρέφουν την έπαρση τους
με φίλους στα Εξάρχεια
και γίνονται αποκρουστικά
φιλεύσπλαχνοι στο ποίημα
Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος
να αποξηράνουμε τη ζωή.

*

Ευτυχείς νοσούντες

Ο τόπος σίγουρα δεν έχει κρικέλια
να τον πάρουν και να φύγουν
Mπόρεσαν όμως
να τον παραμορφώσουν
Κανένας δεν περίμενε
να γίνουμε συμπρωταγωνιστές
στο χυδαίο παιχνίδι
Να βιαιοπραγήσουμε
απέναντι στην θάλασσα
Να λησμονήσουμε
πως είχαμε προγόνους μετανάστες
Να γίνει ουτοπία ο μπαξές
και το μπετόν δεξί μας χέρι
Oι δικαστές χασμωδούν υπέρ των βιαστών
Οι μεταπράτες της πολιτότητάς μας
Δηλώνουν αδιάφθοροι
Είμαστε ομοφοβικοί
Ποιον νοιάζει
αν πετάχτηκαν ανθρώπινες ζωές
σε λίμνη με χαλκό
Ποιος μασκάρεψε το απάνθρωπο
στο σύγχρονο σφαγείο
Επιβιώνουμε ως ευτυχείς νοσούντες
σε σαπισμένο φύλλο
Τα πράγματα δεν κρίνονται
από την καταγωγή και τις καλές προθέσεις
Τι περιμένεις; Να μας σώσει
η κάθοδος των Αχαιών τον 12ο αιώνα.

*

Σπίτι χωρίς κουδούνι

Ζούμε σε σπίτι χωρίς κουδούνι
Από το χτύπημα στην πόρτα
αναγνωρίζουμε τους επισκέπτες
Το κτύπημα του παππού
ρυθμικό κι επίμονο
Του Μιχάλη παρατεταμένο
Τα χτυπήματα των παιδιών
πάντα σε κλίμακα σεισμού
Ένας φίλος, αντί να χτυπά, σφυρίζει
Χάνουμε κάποιους επισκέπτες
Αυτούς που διστάζουν να χτυπήσουν
Αυτούς που δεν διανοούνται
σπίτι χωρίς ηλεκτρικό κουδούνι
Η μάνα μου δεν χτύπησε ποτέ την πόρτα
Οι νεκροί μας δεν χρειάζονται
πόρτες και κουδούνια για να μπουν
στο σπίτι.

*

Τo ταξίδι των νεκρών

Οι νεκροί δεν πηγαίνουν στον ουρανό
ακολουθούν υπόγεια σήραγγα
προς τη θάλασσα
Aς επιβάλλει μια θρησκεία
μεταθανάτιο κολύμπι
Κανείς δεν θα το αρνηθεί
Ας είναι στα ρηχά
να τους θυμίζει τα παιδικά τους χρόνια
Στην μέριμνα για τους νεκρούς, Θεέ,
καιρός να προνοήσεις
για ένα κουβαδάκι

*

Το τραγούδι του ανορθόγραφου

Η ανορθογραφία δεν είναι χούι
Δεν ειν’ αρρώστια
Η ανορθογραφία
Είναι μια πραγματικότητα
Μέσα στη πραγματικότητα της γραφής
Έχει μια αλλόκοτη ομορφιά
Γιατί να την απωθήσω
Από τα δύο ο προτιμώ αυτό
Που δεν μοιάζει με πωπό
Κι από τα τρία ι
επιλέγω το πιο δύστροπο
Ύψιλον λέγεται, γιατί;
Οι δίφθογγοι με συγκινούν
Είναι κάτι
Σαν σωτήριο λάκτισμα
Στην μέγγενη δύο συμφώνων
Τώρα αν προτιμώ το γγ από το γκ
Δεν είναι λόγος να σας απολογηθώ
Με βάζατε να υπερδιορθώνω
Και το βιώνω ως αυνανισμό
Ως μαθητής ανήκα στην μειοψηφία
Που τείνει να γίνει πλειοψηφία
Χωρίς φιλοδοξίες επιβολής
Σταματήστε να μου τραβάτε
Κάτω από τα πόδια το χαλί
Καμιά συνέχεια δεν σπάμε
Δεν φαρμακώνουμε τις λέξεις
που δεν είναι γυαλικά
για να σπάσουν
από λάθος στη γραφή
Είμαστε απλά
Στον κανόνα λίγο αναρχικοί

*

Ηλεκτρονικό Μήνυμα Ανδρέα Κάλβου Ιωαννίδη

Σας είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων
που ιδίοις αναλώμασι εντοπίσατε
την ωδή Ελπίς Πατρίδος
Προσωπικά δεν ανέμενα αυτή την εξέλιξη
σε μια εποχή που όλα είναι επιχορηγημένα
Θα σας παρακαλούσα να μην προχωρήσετε
στον εντοπισμό των προσωπικών μου εγγράφων
και ιδιαίτερα σε δημοσιοποίηση της φωτογραφίας μου
Αυτό θα με απομάγευε ως ποιητή
και δεν το επιθυμώ
Άκουσα πως ο μικρός σας ξάδελφος
σάς αποκαλεί, εξωραϊστή μου
και γέλασα με τη ψυχή μου
Καιρός να επιστρέψετε
στην μάνα του Πατή και στις λέξεις
φίλτατε κύριε Ζαφειρίου
Άλλη ζωή δεν υπάρχει
γι’ αυτό απολαύστε κάθε στιγμή.

*