Ο ιός-19 διηγήματα λογοτεχνικού εγκλεισμού ―κυκλοφορεί

Συλλογικό. Aπό τις εκδόσεις Βακχικόν σε συνεργασία με το περιοδικό Cartel

Tην καταγραφή της «νέας πραγματικότητας» του Covid-19 επιδιώξαμε, διοργανώνοντας έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό, όχι για να διεκδικήσουμε δάφνες πρωτοτυπίας, οι μισές άλλωστε λογοτεχνικές σελίδες και εκδοτικοί είχαν την ίδια «φαεινή» ιδέα, αλλά για να συμβάλουμε το δικό μας λιθαράκι στην ιστορική αυτή ανατροπή.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο ιός-19 διηγήματα λογοτεχνικού εγκλεισμού ―κυκλοφορεί»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Στεφανηφόροι

[…Χίλιοι Ελπήνορες έπεσαν
γύρω απ’ το πτώμα του Πάτροκλου.
Χίλιοι Ελπήνορες χάθηκαν
για το άχραντο σώμα
του Μεγάλου Νεκρού…]
Στέλιος Λύτρας, «Ελπήνωρ»

Με αλλαγή χρωμάτων στην σκηνή
Και ήθος αττικό

(Εσωτερικό ημιυπόγειου διαμερίσματος στο κέντρο της πόλης. Απ΄έξω ένα παλιό φανάρι, μια στοίβα από σπασμένα παιχνίδια, ένα παλιό στρώμα της θαλάσσης και περαστικοί κατά κύματα, φορτωμένοι τις σκέψεις τους, κυνηγώντας εκείνο το ραντεβού του απογεύματος που τόσο καιρό περίμεναν. Στην άλλη πλευρά του παραθύρου εκείνου του ημιυπόγειου δυο νέοι, κοντά είκοσι χρονών, κάπως νυσταλέοι από την ζέστη με πρόσωπα νωθρά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Στεφανηφόροι»

Μανόλης Πρατικάκης, Φωταγωγός

Είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει.
Ακούγονται ήχοι.
Σα να τινάζονται πυκνά μαλλιά σε πηγάδι.
Είν’ εκεί οι ανεξιχνίαστοι τρόποι που άλλαζες
το δρόμο. κι ο φίλος, που σου έλεγε άλλα
απ’ αυτά που άκουγες. Κι ο εχθρός
που γυρνούσε την κουβέντα στα βουνά
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μανόλης Πρατικάκης, Φωταγωγός»

Σοφία Περδίκη, Το αιώνιο αίνιγμα [προδημοσίευση]

Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Κίχλη

ΟΠΩΣ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τραφήκαμε από νωρίς με σύννεφο.
Ήταν γλυκό πολύ και μείναμε γρήγορα
χωρίς δόντια.
Μας τρώνε από τότε μικρά τρωκτικά
τα ούλα μας δείχνουμε αναμεταξύ μας
κι αναγνωριζόμαστε
όπως των Ίνκας τα παιδιά.

Στις παλάμες μας γεννήθηκαν ρόζοι
από τ’ ατέλειωτα χάδια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Περδίκη, Το αιώνιο αίνιγμα [προδημοσίευση]»

Ελένη Γκίκα, Υπέρ κεκοιμημένων, πενθούντων, οδοιπορούντων ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

Από τις εκδόσεις ΑΩ

«Ό,ΤΙ ΥΠΗΡΞΕ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ».
Γερνάει η μνήμη; Σκέφτεται ξεφυλλίζοντας αυτό το παλιό τετράδιο στην αποθήκη. Είναι Κυριακή, οι Κυριακές του μπαμπά, θα σκεφτεί, και μόλις αρχίζει μια άνοιξη υποσχόμενη, έστω και κάτω από την βρεμένη αλλ’ ολάνθιστη αχλαδιά του κήπου. Μαζί την είχαν φυτέψει, όπως μαζί φρόντισαν και για την φυτειά στον Βαραμπά που πια δεν υπάρχει. Εξάλλου ούτε εκείνος υπάρχει, σχεδόν τίποτα δεν υπάρχει.
Γερνάνε οι λέξεις; Σχεδόν ακούει τη φωνή της, από παιδάκι μιλούσε μόνη της, «το κάνουν αυτό τα μοναχοπαίδια» τους καθησύχαζε ο παιδίατρος πρώτα, ε ύστερα τα κουτσοβόλεψε, έμαθε αντί να μονολογεί να τα γράφει.

Ο Τρύγος
«Όλα τα παιδιά περιμένουν το Καλοκαίρι, αλλά εμείς είμαστε τα πιο τυχερά, το δικό μας πανηγύρι αρχίζει με τα σχολεία. Έτσι και εφέτος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Γκίκα, Υπέρ κεκοιμημένων, πενθούντων, οδοιπορούντων ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τι ώρα να΄ναι εκεί;

[…ο έρωτας των ηρώων
Δεν προπαγανδίζει,
Μεταμορφώνεται σ΄αίνιγμα
Δεν περιγράφεται…]

Τι ώρα να΄ναι στην χώρα των μεγάλων ηρώων; Και αν έχει εποχές και αν οι χειμώνες κρατούν μια ζωή ή αν είναι ζωσμένοι με καλοκαίρια πικρά και δύσκολα, κανείς δεν το ξέρει. Συγκρατούμε τα ονόματά τους, ζούμε τις ζωές τους, πεθαίνουμε μαζί τους και τους κατατάσσουμε μες στο ατομικό, αξιακό μας σύστημα. Έπειτα τους κλείνουμε σε τάφους θολωτούς εντός μας και για καιρό τους λησμονούμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τι ώρα να΄ναι εκεί;»

Στράτης Μυριβήλης, Λέξεις

Έχω άπειρα θαυμάσια πράγματα να εκφράσω στους ανθρώπους που αγαπώ, και όλο σκοντάφτω στις λέξεις. Αυτές είναι που με μποδίζουν. Θάπρεπε να μπορώ να συμπληρώσω το λόγο με τη μουσική συμφωνία, με τα χρώματα και με τις ασύλληπτες διαβαθμίσεις των τόνων και με την ευκινησία των γραμμών. Και πάλι θάκλαιγα μέσα στη μοναξιά της σιωπής μου, όπως ένα κωφάλαλος που ουρλιάζει και χειρονομεί, φυλακισμένος μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα της ανέκφραστης ύπαρξής του.