Καίτη Παπαδάκη, Πεταλούδες

Το σκοτάδι μου ίσως να έχει όνομα. Αλήθεια, εσύ πώς θα το φώναζες αν σε ακολουθούσε; Αν μέρα-νύχτα περπατούσε τρία βήματα πίσω σου; Όχι τέσσερα, το βλέπω. Κρύβει το φως, πλησιάζει σαν σύννεφο, σκιάζει κάθε προσπάθεια χαράς. Όχι δύο. Δύο είναι πολύ κοντά. Σχεδόν σε τυλίγει, σου κλείνει το στόμα, σε αρπάζει απ’ τον λαιμό. Πάντα στα τρία βήματα ώστε να φλερτάρει με τον φόβο ή την επιθυμία σου. Εσύ πώς θα βάφτιζες ένα μαύρο σκυλί που σε παίρνει από πίσω, που κοιμάται στα πόδια σου, που ξαγρυπνά στο προσκεφάλι σου; Εγώ τελευταία το φωνάζω Κίρκη. Το ταΐζω ανελλιπώς.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Πεταλούδες»

Δημήτρης Φύσσας, Οι παρενθέσεις μου στα Ελληνικά «Γράμματα»

  1. Στην πολλαπλή τρέλα των ελληνικών «Γραμμάτων»

Γαμάνε η λογοκλοπή (και να πώς γίνεσαι μεγάλος και τρανός, αφομοιώνοντας τα ξένα τα μυαλά αδήλως)

Κι η μεταφραστική αυθαιρεσία κι αχταρμάς (δυο λέξεις το πρωτότυπο, σαράντα δύο ο «μεταφραστής» απ’ την κοιλιά του, συν άπειρα «αποσιωποιητικά», θαυμαστικά και βάλε)

Κι η ροζ λογοτεχνία (or δόξα απ’ τα κραγμένα συναισθήματα: «Το Ακατέργαστόν μου» και η Στάμου όλα τα είπαν). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Οι παρενθέσεις μου στα Ελληνικά «Γράμματα»»

Sara Teasdale: The Garden – In A Garden [απόδοση: Ασημίνα Λαμπράκου]

Ο κήπος

Ένας κήπος είν’ η καρδιά μου από φθινόπωρο κουρασμένος,
Με ντάλιες βαριές και σκοτεινές και «αστέρια» λυγισμένα παραγεμισμένος,
Τον Απρίλη θυμάται ο κήπος, μέσα στη θαμπή λιακάδα,
Των βροχών το μούσκεμα και μια γοργή, ανεμπόδιστη σαν σπίθα, χιονονιφάδα·
Στον κρύο του πρωινού αέρα, τα ασφόδελα βαριά ανάσα φυσούν
Κι οι τουλίπες οι χρυσές, σαν ποτήρια κολονάτα που τη βροχή κρατούν —
Ο κήπος σε σιγή θ’ αναγκαστεί από το χιόνι, λησμονημένος, σύντομα θα ξεχαστεί—
Μετά τη σιωπή, θάρθει άραγε η άνοιξη πάλι απ’ την αρχή; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Sara Teasdale: The Garden – In A Garden [απόδοση: Ασημίνα Λαμπράκου]»

Ποιητικές μεταφράσεις Γιώργου Κεντρωτή, «Μόνο μια παχιά κηλίδα από μέλι» ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Διακόσια δύο ποιήματα ερωτικά, από τις εκδόσεις Ρώμη

❇︎

CÉSAR MORO
ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΗ

Να κρατάς ώρες μες στα χέρια σου έναν ίσκιο
Το κεφάλι στραμμένο στον ήλιο
Η θύμησή σου με κυνηγάει ή με ποδοσέρνει δεν έχει αντίδοτο
Δεν έχει συνέχεια δεν έχει φρένο καταφύγιο λέξεις αέρα
Ο χρόνος αλλάζει ρημαγμένο γίνεται σπίτι
Σε κάτι ακμές δέντρων σαν μεσημβρινούς εκεί όπου διαλύεται
καπνός η εικόνα σου
Η γεύση η πιο πικρή που γνώρισε η ανθρώπινη ιστορία
Η λάμψη η επιθανάτια και ο ίσκιος
Το άνοιξε-κλείσε όσων θυρών οδηγούνε στου ονόματός σου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιητικές μεταφράσεις Γιώργου Κεντρωτή, «Μόνο μια παχιά κηλίδα από μέλι» ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Θ.Δ.Τυπάλδος, Από τις σκέψεις και τις στιγμές μιας διαταραγμένης προσωπικότητας

Ένα ντελίριο απροσχημάτιστων φράσεων. Μία ροπή αισθησιακών παραστάσεων με διαρκώς αυξανόμενη προς τα πάνω τάση, με κίνηση όμως κατακόρυφη. Ένα αντικείμενο που βρίσκεται πάντα σε διαδικασία σχηματοποίησης, δίχως να έχει κριθεί ποτέ ούτε η μορφή ούτε η ιδιότητά του. Φωτιά και νερό μαζί: μία αέναη πυρκαγιά, ένα ατέρμονο ποτάμι.

*

Άυλα και μαύρα ταυτόχρονα κορμιά γυναικών με πλαισιώνουν. Δεν μπορώ ούτε να τις αγγίξω, ούτε να τις δω. Ξέρω πως ανήκω στο γένος του Αδάμ, δεν μπορώ όμως να το αποδείξω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ.Δ.Τυπάλδος, Από τις σκέψεις και τις στιγμές μιας διαταραγμένης προσωπικότητας»

Μαρία Πατακιά, ‘Περί έρωτος ως μόνου δαιμονίου’ ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Μελάνι

❇︎

ΕΡΩΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ
(Στην Ισιδώρα Ντάνκαν! Στον έρωτα του χορού – στον χορό του
έρωτα)

Το θεώμενο:
Να τεντώνεις τη λεπτή κλωστή της σκέψης
μέχρι να συναντήσεις τον έτερο
διατηρώντας την απόσταση.
Να εμπλέκεις και να απεμπλέκεις
μέλη παραμελημένα
σε αέναη κίνηση.
Να περιφέρεις το «εγώ»
σε σταθερή τροχιά
γύρω από το κέντρο των αισθημάτων
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πατακιά, ‘Περί έρωτος ως μόνου δαιμονίου’ ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Αντωνίνη Σμυρίλλη, Κάτω απ’ το πάπλωμα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

 Από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Ο ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ

Έβγαζε το στυλό απ’ τη μύτη
Και το έγλειφε
Σκούπιζε τις μύξες του
Στο μανίκι
Έχωνε το σβηστήρι του στον κώλο
και το μύριζε
Ευτυχισμένος

Τον δείχναμε: Τέρας, τέρας

Στη γυμναστική καβαλούσε το πεζούλι
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντωνίνη Σμυρίλλη, Κάτω απ’ το πάπλωμα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Οι μύγες της Αγοράς

Αγάλματα νυκτός
«Αλδεβαράν»
Π. Μάτεσις

Φάρσα βασισμένη
Στης ζωής τις βεβαιότητες
Και
τις σιλουέτες τις αιθέριες
Όταν περνούν
Και
Όταν χάνονται

[Γραφείο τελετών σε μια από τις πανομοιότυπες γειτονιές των Αθηνών. Καλλιθέα, Παγκράτι, Πετράλωνα, Νεάπολη, Άγιος Παύλος, Κολωνός, τόποι που γεννήθηκε, σφυρηλατήθηκε, άκμασε και τελικά κατέληξε, σαν όλα τα πράγματα η περίφημη, νεοελληνική εποποιία. Το μαγαζί βρίσκεται στην απάνω γωνιά της πλατείας. Διαθέτει μερικές κατεστραμμένες γλάστρες, άγνωστων φυτών που τώρα γέρνουν και επιστρέφουν στο χώμα που τις ανάθρεψε. Η βιτρίνα του αναγράφει με ωραίους και πένθιμους, καλλιγραφικούς χαρακτήρες την λέξη Τελεταί. Μα τι ωραία που εκτείνονται οι χαρακτήρες στην τζαμαρία του μαγαζιού, τι πράγματα που θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η λέξη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Οι μύγες της Αγοράς»