The Athens Review of Books τεύχος Φεβρουαρίου 2021 —κυκλοφορεί

κλικ εικόνα για πανοραμική άποψη

Περιεχόμενα τεύχους 125, Φεβρουάριος 2021

Μαρία Μποντίλα, Η άγνωστη ιστορία των Ελλήνων της Στάζι
Αντώνης Σαμαράκης, «Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων…»
Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), Λόρδος Βύρων. Μια δαιμόνια παράσταση
Δήμητρα Κωτούλα, Συναίσθημα. Όνειρο. Ηχώ. Ποιήματα
Πέτρος Μαρτινίδης, Μια ιδεώδης σύμπραξη
Χ.Ε. Μαραβέλιας, Μια ψηλάφηση της «Δίκης» του Κάφκα
Φραντς Κάφκα (Franz Kafka), Ο νέος δικηγόρος
Τζον Μπάνβιλ (John Banville), Ένας άλλος Κάφκα Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Φεβρουαρίου 2021 —κυκλοφορεί»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Εκ των έσω

Έργο βασισμένο
Στην οπτική των αντανακλάσεων
Που παίζουν παιχνίδια
Και
Σκαρώνουν φάρσες
Καλύτερες από αυτό
Το άτυχο εργάκι

κοτεινό γραφείο αστυνομικού τμήματος. Δυο τρεις άνδρες κάθονται γύρω από ένα τραπέζι. Ανάμεσά τους όπλα, έντυπα, ποτά, καπνός, μερικά κλειδιά και ένας σπασμένος καθρέφτης. Τους φέγγει ένα εκτυφλωτικό φως από έναν λαμπτήρα ανακριτικού τύπου. Στους τοίχους μερικές ανακοινώσεις, κιτρινισμένες από τον καιρό και φριχτά τσαλακωμένες από την υγρασία που μπορεί να σκοτώσει τα πάντα. Απόψε στο κρατητήριο φιλοξενούν μερικές διασημότητες. Για την ακρίβεια, πρόκειται για μερικούς πρίγκιπες με χαντακωμένες βιογραφίες που υπογράφουν με ονόματα ενθύμια, όπως Ian Curtis, Ben Harper, Polly Harvey, Ζακ και άλλα. Κατά βάθος σημαίνουν αγροτόπαιδα με τραυματισμένες ψυχές που κυνηγούν το όνειρό τους στο περιθώριο της πόλης. Φορούν άλλους εαυτούς και έτσι κουβαλούν περισσότερο φορτίο στους ώμους από τον καθένα.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Εκ των έσω»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τα εις εαυτόν

I

ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ

Χαρτοπολτός
για νέα βιβλία που θα τυπωθούν,
θα διατεθούν και θα πουληθούν·
για νέα βιβλία που θα διαβαστούν.

Από παλιά που πια δε θα διατεθούν,
γιατί από κανένα δε θ’ αγοραστούν
και που σε σχολεία δε θα δωρισθούν,

σε βιβλιοθήκες δωρεάν δε θα δοθούν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τα εις εαυτόν»

Αργύρης Κόσκορος, Τέσσερα χέρια

Το παρελθόν κρατά το ρυθμό στ’ ακροδάχτυλα. Οι απαλές γραμμές στα ζυγωματικά, τα μισόκλειστα βλέφαρα και όσα άλλα έχει ζωγραφίσει ο χρόνος πάνω του, γλιστρούν απ’ το πρόσωπο στα χέρια και από εκεί στα πλήκτρα ως μια εναλλαγή σιωπών και ήχων που επαναλαμβάνεται σπειροειδώς προς το επέκεινα. Πού και πού ρίχνει κλεφτές ματιές στο άλλο μισό του πιάνου, όπου το μέλλον παίζει τη μελωδία. Στο μέλλον αρέσει επίσης να ενσωματώνει τα φάλτσα του στην ακολουθία των ήχων αλλάζοντάς την αργά καθώς η μουσική ψηλώνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Τέσσερα χέρια»

Κατερίνα Σερίφη, Η Βάπτιση

Στις 7 του Γενάρη, μια μέρα μετά των Φώτων, σε ένα μικρό χωριό της Ηπείρου γεννήθηκε ένα μωρό. Ήταν στα μέσα της ζοφερής δεκαετίας του ’70. Η μαμά του, ένα νεαρό  κορίτσι,  μόλις στα δεκαοχτώ του, ήταν η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου. Το σταμάτησε όμως τη χρονιά πριν δώσει εξετάσεις για το πανεπιστήμιο για να παντρευτεί τον μπαμπά του νεογέννητου. Έτσι γινόταν συχνά τότε. Οι πιο μεγάλοι αποφάσιζαν για τις τύχες των πιο μικρών και τα κριτήρια δεν ήταν πάντα τα πιο ανιδιοτελή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Σερίφη, Η Βάπτιση»

Αθανάσιος Πάσχος, Θεριστές της νύχτας ―προδημοσίευση

Σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία, από τις εκδόσεις Ιωλκός

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΚΑ

– Σύκα…

Συκαααα… Είκοσι λεπτά το ένααααα…

Φρέσκα. Το πρωί τα έκοψα από το δέντρο μουυυ.

Βασιλικά αα. Σύκα αα…

Όμορφο απόβραδο Αυγούστου. Η παιδική φωνή του αγοριού, γύρω στα έξι, αποτελούσε μια ιδιαίτερη νότα στη γενικότερη εικόνα του μικρού δρόμου που οδηγούσε στο λιμάνι. Δε θα έλεγες ότι έσφυζε από υπερβολική ζωή, αλλά είχε  μια κινητικότητα από  πανσπερμία ηλικιών. Μικροκαμωμένο, φορούσε  ένα κοντομάνικο πουκάμισο και βερμούδα. Μικρός κύριος. Τα μαλλάκια του περιποιημένα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αθανάσιος Πάσχος, Θεριστές της νύχτας ―προδημοσίευση»

Άννα Κυριτσιοπούλου, Χαρταετός

ΠΑΡ’ ΟΛΙΓΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Απαίτηση της ολοκλήρωσης
η συμβίωση του είναι, με τις αντανακλάσεις του στον καθρέφτη του άλλου
το όλον γίνεται ήμισυ
ο προσανατολισμός της μονιμότητας, γνώμονας της αποδοχής
εκλογικευμένος πόθος
οδηγός στη διασταύρωση της οικειότητας με τη φθορά.
Εκεί, που οι ονειροπόλοι επιδιώκουν το απόλυτο
οριοθετώντας την ένταση των ενστίκτων τους
εκεί, εύθραυστη απ’ το γνώριμο, παρατηρώ
την αντανάκλαση μου στο άγνωστο
στο εκ γενετής ανολοκλήρωτο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Χαρταετός»