πουλάκι σ’ έβλεπα νεόκοπο να ορθοφτερουγίζεις
στους κύκλους σου επάνω να πετάς να τους τροφιζεις
πως τα φτεράκια σου εκούναες ώσπου να ξεμυτίσεις
πετάριζες την όμορφή σου την κυρά να πας να συναντήσεις
αχ πουλάκι έκραξα που πας να με αφήσεις;

αμίλητο και άστεγο τη θέα μου γεμίζεις
της καρδιάς μου τον ισκιό τού νου τ’ ανεμοζάλη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, παρλαπίπα πόεμ»

Μια ιστορία με αγαλματίδια, βραβεύσεις και διαψεύσεις, μια ιστορία για τη φαντασία και τη μισθωτή την εργασία που δεν απελευθερώνει. Μια ανταπόκριση πικρή.

«Θα τιμωρηθεί παραδειγματικά», δήλωσε δίχως περιθώρια αντίλογου ο κύριος Διευθυντής. Έτσι τον φωνάζανε, μήτε Γιώργη ή κύριο Γιώργο, μα κύριο Διευθυντή. Και έτσι το μεσημέρι το διοικητικό συμβούλιο τον δέχθηκε και του ‘δωσε την ευκαιρία να εκφέρει τους ισχυρισμούς του, μια δικαιολογία βρε αδερφέ για το ατόπημα του. Η αλήθεια είναι πως είχε τρυπώσει στο αποθηκάκι των προμηθειών και είχε αποκοιμηθεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Λόουν Ρέιντζερ»

Περιεχόμενα τεύχους 162, Ιούνιος 2024

Πέτρος Μαρτινίδης, Ρομαντισμός – Ακατάλυτες μίξεις

Πασκάλ Μπρυκνέρ (Pascal Bruckner), Δεν υφίσταται η έννοια της Ισλαμοφοβίας

— Η κριτική της θρησκείας είναι θεμελιώδες δικαίωμα της Δύσης, όχι ασθένεια

Τίμοθι Γκάρτον Ας (Timothy Garton Ash), Και τώρα, Μεγάλη Γερμανία;

Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), O Πύργος της Βαβέλ

Άγγελος Χανιώτης, Το πάθος των αρχαιολόγων και τα πάθη της αρχαιολογίας Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 162 ―κυκλοφορεί»

Από μικρό παιδί φοβάμαι το σκοτάδι. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου προκαλεί ανατριχίλα. Αν μπορούσα, και στον ύπνο μου θα είχα αναμμένα φώτα. Και για να είμαι ειλικρινής, όσο ζούσα, είχα αναμμένο ένα φωτάκι στο δωμάτιο μου τη νύχτα. Έτσι, για συντροφιά, για να απαλύνει την κυριαρχία του μαύρου. Λέω όσο ζούσα γιατί τώρα είμαι νεκρός. Νεκρός με μια σωματική, υλική αν θες, έννοια. Γιατί μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως κατά τ’ άλλα νιώθω πιο ζωντανός από ποτέ. Δεν το ήξερα ότι τα πνεύματα έχουν αυτή τη δύναμη. Σημασία, πάντως, έχει ότι είμαι νεκρός. Αμετάκλητο γεγονός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Νικητίδου, Ταξίδι σε τέσσερις τροχούς»

Εγκαινιάζεται την Τετάρτη 12 Ιουνίου στις 20:00 στην Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων της Κερκυραϊκής Πινακοθήκης, η έκθεση με τίτλο «Έργα που αφηγούνται Ιστορίες και Ζωές Ανθρώπων» του εικαστικού Παναγιώτη Μαυρόπουλου.
Στην έκθεση θα παρουσιαστούν μια σειρά ζωγραφικών έργων μεικτής τεχνικής, εμπνευσμένα κυρίως από την ελληνική μυθολογία καθώς και από προσωπικές ιστορίες ανθρώπων. Τα έργα του καλλιτέχνη ξεχωρίζουν για την ιδιαίτερη τεχνική και την προσεκτικά επιλεγμένη παλέτα έντονων χρωμάτων.

Διάρκεια Έκθεσης 12/06/2024 έως 31/07/2024

Ώρες επίσκεψης: 09.00 – 16.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Έργα που αφηγούνται Ιστορίες και Ζωές Ανθρώπων» του εικαστικού Παναγιώτη Μαυρόπουλου»

Τρεις ιστορίες ποδοσφαιρικές

I. Είναι κανείς να εντυπωσιάζεται με την επιδεξιότητα των πληρωμάτων. Για πότε μαζεύουν το χαλί, για πότε τακτοποιούν τις κάμερες, τα καλώδια, τους ανταποκριτές, τις μπάλες και τους κώνους για να σταθεί σε όλο του το μεγαλείο το ποδοσφαιρικό γήπεδο. Να λάμψουν οι αστέρες, να διαπρέψουν οι γκολτζήδες, να ξεχωρίσει το αστέρι που έχει καταγωγή εξωτική και ντριπλάρει ως και τον εαυτό του. Το κοινό παραληρεί, τα φλας αστράφτουν, οι φωτογραφίες παίρνουν και δίνουν, χιλιάδες δημοσιεύσεις το δευτερόλεπτο, του τύπου «ήμουν και εγώ εκεί», «ευτυχισμένοι τώρα στο» και άλλα παρόμοια. Το κοινό διψάει για φάσεις αμφισβητούμενες, δοκάρια, τραυματισμούς, ευκαιρίες, μια ατέλειωτη γκάμα που υπερβαίνει την πεμπτουσία του γκολ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Οι ντρίπλες»

Μετάφραση Γώργος Κεντρωτής

Την περίμενα το βράδυ στο κυνηγετικό καταφύγιο, κοντά στο Νεκρό Ποτάμι. Στον απόκοτο άνεμο της νύχτας σείονταν τα έλατα με το φρικίασμα των σαβάνων, αλλά και με της πυρκαγιάς το τριζοβόλισμα. Η μαύρη νύχτα ήταν στρωμένη με πάχνη, σαν λευκό σατέν κάτω από βραδινό ένδυμα, — έξω, χέρια συστραμμένα έτρεχαν από παντού επάνω στο χιόνι. Οι τοίχοι ήσαν μεγάλα σκούρα παραπετάσματα, στις δε χιονισμένες στέπες αναδύονταν λευκά σεντόνια, μέχρι εκεί που έβλεπε το μάτι, σάμπως φωτιές, κι έβγαιναν μέσα από παγωμένα τενάγη: υψωνόταν το μυστικό φως των κεριών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Julien Gracq, Ο ψυχρός άνεμος της νύχτας»