έργο από το μεγάλο βιβλίο του
θεάτρου της
λήθης

(Ολόκληρο το σκηνικό είναι ένα σύμπλεγμα παγωμένων διαδρόμων. Είναι ντυμένοι με λεπτά φύλλα αλουμινίου έτσι που να καθρεφτίζονται ο ένας μες στον άλλον. Η υπόλοιπη σκηνή μοιάζει αδειανή, με ένα παχύ στρώμα σκοταδιού που εμποδίζει κάθε τι άλλο να περιγράψει κάπως τον εαυτό του. Ένας άνθρωπος ντυμένος τη λευκή, νοσοκομειακή του νυχτικιά, με μια ιατρική πεταλούδα στη φλέβα του, κοιτάζει προσεκτικά προς κάθε κατεύθυνση. Παντού ο εαυτός του παραμορφωμένος. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος που έχει για να αντικρίσει τον κόσμο, δεν έχει άλλον. Είναι ώρες που χάνεται μες σε βαθύ πηγάδι.

Ακούγονται βήματα, κάποιος φτάνει, πριν το σύμπλεγμα των διαδρόμων σταματά. Ο άνθρωπος με την πεταλούδα φυλάγεται. Αυτό θα είναι το όνομά του. Ο άλλος θα είναι για πάντα ο κύριος Ίαν. Η δουλειά του είναι φύλακας και έτσι θα ονομάζεται από τώρα και για πάντα.)

Κύριος Ίαν: (προσεκτικά) Καλύτερα να το λύσουμε τώρα. Θα γελάει κανείς μαζί μας. Είμαστε αρκετά μεγάλοι, δεν νομίζετε, κύριε;

Άνθρωπος με πεταλούδα: (το ίδιο προσεκτικά, μα σε διαρκή κίνηση, κοιτάζοντας προς κάθε κατεύθυνση) Και εσείς ποιος είστε για να ‘χουμε καλό ερώτημα;

Κύριος Ίαν: (βαριεστημένα, ίσως κάπως κωμικά) Ας τα ξαναπούμε. Είμαι ο φύλακας και πρέπει να φροντίζω για την ασφάλεια των ανθρώπων εδώ μέσα. Τώρα; Θυμηθήκατε;

Άνθρωπος με πεταλούδα: (αφηρημένα) Νομίζω πως αυτό το γνώριζα ήδη, κάτι μου λένε όλα αυτά. Ωστόσο, θα σας συστηνόμουν αλλά είναι τόσα που μου διαφεύγουν. Περισσότερο το γιατί βρίσκομαι εδώ, κύριε.

Κύριος Ίαν: Καλή ερώτηση! Πρόκειται για μια θεραπεία. Μια μικροεπέμβαση, σας έχουν φέρει εδώ για μια μικροεπέμβαση.

Άνθρωπος με πεταλούδα: (ανήσυχα) Είναι σοβαρό;

Κύριος Ίαν: Όχι, όχι, μην ανησυχείτε. Είναι ρυθμιστικό θέμα.

Άνθρωπος με πεταλούδα: (παράξενα) Θα με ρυθμίσετε; Χάλασα σαν να λέμε;

Κύριος Ίαν: (με ενδιαφέρον και μια διάθεση εξομολόγησης) Ξέρετε, το ότι δεν συγκρατείτε το όνομά σας και την αιτία της παρουσίας σας, εδώ και τώρα, αυτό είναι ξέρετε όλο. Θέλω να πω θα ρυθμίσουμε ακριβώς αυτό. Θα ψάξουμε να βρούμε αν κάτι συμβαίνει με…

Άνθρωπος με πεταλούδα: (ζωντανεύει, θυμάται για μια στιγμή μόνο) …τον Άνταμ. Ναι, είμαι ο Άνταμ. Μένω στην οδό Πιρς, αριθμό δεν έχει , μόνο το γράμμα Α και δίπλα από το κτίριο του κυρίου Αλ με το μηχανουργείο, η αρίθμηση ξεκινά και πάλι. Πολλοί κάνουν λάθος πηγαίνουν πέρα δώθε μες στο λιοπύρι, καμιά φορά βάζω τα γέλια μαζί τους. Πίσω από το παράθυρο τελικά τους λυπάμαι και τους αποκαλύπτω την αλήθεια. Μου φιλούν τα χέρια, τα μάτια τους σκιές κάτω από τον παναμά, μόνο μεσημέρια θυμάμαι και εκείνο το παράθυρο και πως είμαι ο Άνταμ, εργάζομαι στη βιοτεχνία, έχω ένα αυτοκίνητο και δυο καναρίνια που μοιάζουν ετοιμοθάνατα κάθε μέρα με αυτή τη ζέστη. Διαγνώστηκα με μια πάθηση, κάτι καταβροχθίζει τις αναμνήσεις μου, δεν είμαι τίποτε δίχως αυτές. Ένα βαθύ πηγάδι άνοιξε μες στο νου μου, εκεί χάνονται όλα, δεν μπορώ να συγκρατήσω τίποτε κύριε Ίαν, είμαι χαμένος.

Κύριος Ίαν: Πολύ καλά, Άνταμ, πολύ καλά. Συνέχισε.

Άνθρωπος με πεταλούδα: (πιο σίγουρος) Ο ιατρός που μελέτησε την περίπτωσή μου είπε πως η καλύτερη λύση είναι μια ρύθμιση σε συγκεκριμένους νευρώνες του εγκεφάλου. Η επέμβαση θα είναι τόσο λεπτή, με τέτοια ακρίβεια θα πραγματοποιηθεί που παραμένει αδύνατο να το φανταστεί κανείς. Ακριβώς έτσι είπε, πως “αδύνατο να το φανταστεί κανείς”. Εγώ τότε είπα πως φοβάμαι πολύ κάτι τέτοιο. Η προοπτική μου προκαλούσε τρομερό άγχος, έμοιαζα με ήρωα που πρόκειται να ταπεινωθεί μόνο και μόνο για λίγη πρόσκαιρη νιότη. Έπειτα ένιωσα το όλο ζήτημα να αποτελεί μια προσβολή της ιδιωτικότητας, επειδή εκεί μέσα (δείχνει το κεφάλι του σε κάθε επιφάνεια μια θολή απομίμησή του)κρατά κανείς τα μυστικά του. Και δεν θα ήθελα κάποιος ιατρός – με τις πιο καλές προθέσεις, δεν λέω – να μάθει όλα όσα αισθάνομαι, όσα φοβάμαι και επιθυμώ, όσα ονειρεύομαι ή ακόμη και τους πιο δικούς μου εφιάλτες. Όλα αυτά είναι τα μυστικά μου, δεν θα πρέπει να ξέρει κανείς. Επέμεινα, ο ιατρός αποφάσισε πως το ζήτημα δεν μπορούσε να πάρει αναβολή, φώναξε δυο νοσοκόμους όταν διαπίστωσε πως ήταν αδύνατο να τα βάλει μαζί μου. Έπειτα άνοιξα την πόρτα του ιατρείου, εκείνος μου φώναζε, έδινε διαρκώς οδηγίες σε κάποιον στο ακουστικό του τηλεφώνου, άνθρωποι μπαινόβγαιναν στο γραφείο, κάτι έπαιρναν από τα μυστικά μου, καθένας κάτι έπαιρνε, κάτι δικό μου. Έτρεξα όσο μπορούσα, προσπάθησα να τρυπώσω σε κάποιο δωμάτιο, άφηνα πίσω μου διαρκώς πράγματα δικά μου, τα κοιτούσα που έπεφταν από μέσα μου, χαλασμένα κομμάτια του εαυτού μου. Έπειτα έφθασα εδώ. Και, τώρα, τώρα;

Κύριος Ίαν: (με ενδιαφέρον, πλησιάζοντας) Τώρα μπορούμε να συναντηθούμε, να δώσουμε τα χέρια και να τακτοποιήσουμε τη δουλειά που έχουμε. Εκείνο το ζήτημα το ρυθμιστικό.

Άνθρωπος με πεταλούδα: Ρυθμιστικό; Για ποιο πράγμα μιλάτε; Και κυρίως ποιος είστε; Είναι σοβαρό, θέλω να πω η περίπτωσή μου, μοιάζω με ασθενή, μα δεν βρίσκω τίποτε να πηγαίνει άσχημα μαζί μου. Ξέρετε τι έχω, ποιος είμαι, έχετε κάποια ιδέα για όλα αυτά;

(Κάτι κεντρίζει την προσοχή του. Σηκώνει το χέρι του αργά. Αγγίζει τον καρπό του, αργά, γλιστράει πάνω στην επιφάνεια του λαβύρινθου. Κάθεται σαν παιδί πια, κρατώντας πάντα το σφυγμό του κόσμου. Ξάφνου σηκώνει το χέρι του, η πεταλούδα από το χέρι του τινάζεται, ζωντανεύει. Και όλα συμβαίνουν. Φόρμα, χρώμα, μεταμόρφωση. Ο κύριος Ίαν στέκει κρατώντας μονάχα την ποδιά του ανθρώπου με την πεταλούδα. Αργό σκοτάδι και τέλος. )

✳︎

Διαβάστε τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου→

φωτο: Στράτος Φουντούλης