Σκηνή τέλους

(Ελληνική επαρχία. Κυριακάτικο τραπέζι, ωραίο ειδυλλιακό τοπίο ελληνικής φύσεως. Με όλη της τη δόξα, με όλη τη μεγαλοπρέπεια του βασιλικού και με πήλινους αγγέλους διάσπαρτους στον εκτενή κήπο. Φανταστείτε το Μυστικό Δείπνο, θυμηθείτε το φόντο πολύ πέρα από τους Απόστολους και τον μάρτυρα Χριστό.

Στο τραπέζι υπάρχουν οι άνδρες , καθισμένοι απέναντι στις κεφαλές. Εκ δεξιών τα τέκνα, πρώτα οι κόρες. Και από την άλλη, εξ αριστερών οι σύζυγοι. Εφόσον ευδοκιμεί γηραιότερη, η μήτηρ αυτή δικαιωματικώς κάθεται πρώτη πλησίον του μονάκριβου της, ευδόκιμου και αυτού, ένεκα της λαμπράς περιουσίας που κληροδοτήθηκε διά φιρμανίου αδιαμφισβήτητου. Τα ονόματά τους δεν έχουν σημασία.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ραγού»

μικρό θεατρικό

(Ωραίο σπιτάκι στην άκρη του γιαλού. Λευκοί οι τοίχοι, νησιώτικοι και μπλε τα ξύλα των παραθυριών. Το παρασέρνει ο άνεμος, δώθε από το όνειρο, κείθε από τον κόσμο τον αληθινό. Ένας άνδρας στέκει στοχαστικός στη βεράντα. Κοιτάζει το πέλαγο, το βλέμμα του κάπου ταξιδεύει. Πίσω του μια γυναίκα φροντίζει το μικρό αμπέλι. Ο άνδρας μιλά. Είναι τέλος καλοκαιριού και ο καιρός διστάζει πια. Τα ονόματά τους Οδυσσέας και Καλυψώ, όπως στις ραψωδίες. Όπως στις ραψωδίες.) 

Οδυσσέας: Πρέπει να φύγω λοιπόν;

Καλυψώ: Έτσι είπαν οι θεοί (αμήχανα, δίχως να τον κοιτάζει) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Καίσαρ στολισμένος μ’αγάπη»

Μαύρη κωμωδία
με λεξικά ξεφυλλιζόμενα
και ύποπτα ταβερνεία
και μέλη της
Μεροβίγγειας
δυναστείας,
φανταστείτε!

[Καπηλειό σε κακόφημο δρόμο μιας μεγαλούπολης. Κάποιος βαδίζει, κοιτάζει τα νώτα του, κλέβει τον ίσκιο από το φανάρι και έτσι προσεκτικά φθάνει στο μέσον της σκηνής. Όλος ο χώρος είναι διαμορφωμένος σε ύφος λιγδιασμένου ταβερνείου. Δυο τρεις θαμώνες, ετοιμόρροπα τραπεζάκια και κάτι μικροί φεγγίτες ψηλά, ο μόνος τρόπος να φθάσει εδώ κάτω το φως. Ο τύπος μοιάζει αταίριαστος με το σκηνικό, καλά ντυμένος και καθώς πρέπει. Σε κάποιον κάνει νόημα, ένας γέρος τον πλησιάζει, τον κοιτάζει λίγη ώρα και έπειτα κάθεται μαζί του στο τραπέζι. Τον αταίριαστο τύπο τον λένε Χιλπέριχο. Ο άλλος θα είναι γνωστός ως τύπος, με κάτι τέτοιους δεν τα βάζει κανείς.]  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Visigodo»

Έργο βασισμένο σε
μια παλιά
ιστορία 

(Μικρό επίνειο, ένα φανάρι για το καλό ταξίδι των πλοίων. Και ένας άνδρας, ψαρά τα μαλλιά του, κοιτάζει πέρα. Κάποιος παίζει στα πόδια του με τα δίχτυα, σιγοτραγουδά, μα σταματά όταν ο ψαριανός μιλά. Είναι ο Φιλοίτιος, ο αρχιβοσκός, γέρος πια.) 

Ψαριανός: Δεν έπρεπε να ‘χω επιστρέψει.

Φιλοίτιος: Δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς. Υπήρχε ένα παιδί εδώ, μια γυναίκα, μια ζωή. Όλος αυτός ο πλούτος, πώς να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Και έπειτα, ήταν πάντα η ομορφιά, κοίτα, γύρω. (ο γέρος ατενίζει το πέλαγο, ο ήλιος δύει)  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Nausea»

Έργο με προεκτάσεις
Τρυφερότητας
Και ενδείξεις
αδυνάτου

(Απέραντος σκουπιδότοπος λίγο μακρύτερα από την πόλη. Από εδώ ψηλά μπορεί κανείς να αντικρίσει τα πάντα. Κάτι καινούριο που γεννιέται με τα φώτα της αεροπλοίας, μα και κάτι παλιό, κάτι σαν τρίτωνα σε παραλία κατάμεστη από μπετόν και στάρλετ.  Όσα λερώνουν τη ζωή των κατοίκων της, πλαστικά και παλιοσίδερα και ότι βάνει ο νους του καθενός πεθαίνουν αργά σε τούτο εδώ το μέρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Heavy Metal»