[…Νύχτες μεγάλες
με το φόβο του απείρου
διπλοσφαγμένες νύχτες
με υπόκωφους θορύβους
τυραννικές και απέραντες…]
“Η Κλεφτουριά του Κάτω Κόσμου”
Επί πιστώσει
Γιώργος Μαρκόπουλος

Ο Άλκης μπήκε στην Αθήνα, ήσυχα και μοναχικά. Πήρε τη βαλίτσα του από το πρακτορείο, ήσυχα και μοναχικά γύρεψε ένα δωμάτιο στην οδό Μενάνδρου. Τα κανόνισε και ανέβηκε πάνω. Οι πατριώτες πηγαίνανε και έρχονταν. Ξάπλωσε να ησυχάσει. Προτού κοιμηθεί είδε την υγρασία στις γωνιές της οροφής. Σκέφτηκε, τα σημάδια της φρίκης, μα δεν άντεξε. Ήσυχα και μοναχικά αποκοιμήθηκε.

Έπειτα ήρθε το όνειρο, του φεγγαριού τα αίματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Belle Épire»

Εισί γάρ δή
οι περί τάς τελετάς
ναρθηκοφόροι μέν πολλοί,
βάκχοι δε τε παύροι
Πλάτων

αφήγημα σκέτη μασκαράτα

Ήταν τόσο κουρασμένος. Σύρθηκε ως την αποβάθρα του σταθμού. Δεν είχε κέφι μήτε να σκεφτεί και έτσι μηχανικά, όπως κάνει ένα καλά εκπαιδευμένο ζώο, ακολούθησε την ίδια διαδρομή, έστριψε στον ίδιο διάδρομο, διάλεξε μέχρι και το ίδιο μηχάνημα επικυρώσεως. Και έτσι ζώντας τελείως μηχανικά, έφθασε ως την αποβάθρα.

Όλα έρημα, ένας εδώ και κάποιος άλλος λίγο παραπέρα, στο φόντο των λεπτών που απομένουν. Δεν το ‘θελε – και είναι ανακρίβεια κατόπιν της εναρκτήριας παραδοχής – μα συλλογίστηκε πως πάνε χρόνια τώρα που τα καινούρια ρολόγια μετρούν μόνο ανάποδα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το επιθυμητικόν»

Από μια βιβλιοπαρουσίαση

Το καλό με τα σαλόνια των καθώς πρέπει ξενοδοχείων είναι η πληθώρα των κρυψώνων. Μπορείς να βρεις μια ολόκληρη παρέα πίσω από τον μαρμάρινο κίονα. Ή πάλι καμουφλαρισμένους ίσως διακρίνεις δυο που συζητούν με εμπιστευτικότητα κάποιο θέμα.

Ο κύριος Φ., το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς περιφερόταν με το ποτό του δίχως σκοπό. Χαιρετούσε κάποιους γνωστούς βεβαίως, μιλούσε για πολιτική βεβαίως, έδινε αποστομωτικές απαντήσεις. Βεβαίως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Τρεις περιστάσεις»

κρύα και τεράστια η μοναξιά
του χρόνου που τελειώνει

Κάθισε στην ίδια θέση. Σταύρωσε τα χέρια του, κοιτάζοντας μυστικά μην τύχει και τον δει από καμιά γωνιά. Η μητέρα επέμενε με όλα αυτά τα πράγματα. Μια λάθος εκτίμηση, ένα άστοχο φέρσιμο θα μπορούσε να την βγάλει εκτός εαυτού. Έπειτα μια αλυσιδωτή αντίδραση πυροδοτούσε μια ευφάνταστη τιμωρία που μέχρι τότε κανένας νους δεν είχε σκαρφιστεί. Το σταύρωμα των χεριών, οι αγκώνες πάνω στο τραπέζι και κάτι άλλα τελείως απρόσμενες επισημάνσεις, πλούτιζαν με κάτι σαν μεταφυσική τη ζωή του. Τότε, όμως, τότε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Λάμπα Φθορίου»