Έργο βασισμένο σε
μια παλιά
ιστορία 

(Μικρό επίνειο, ένα φανάρι για το καλό ταξίδι των πλοίων. Και ένας άνδρας, ψαρά τα μαλλιά του, κοιτάζει πέρα. Κάποιος παίζει στα πόδια του με τα δίχτυα, σιγοτραγουδά, μα σταματά όταν ο ψαριανός μιλά. Είναι ο Φιλοίτιος, ο αρχιβοσκός, γέρος πια.) 

Ψαριανός: Δεν έπρεπε να ‘χω επιστρέψει.

Φιλοίτιος: Δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς. Υπήρχε ένα παιδί εδώ, μια γυναίκα, μια ζωή. Όλος αυτός ο πλούτος, πώς να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Και έπειτα, ήταν πάντα η ομορφιά, κοίτα, γύρω. (ο γέρος ατενίζει το πέλαγο, ο ήλιος δύει)  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Nausea»

Έργο με προεκτάσεις
Τρυφερότητας
Και ενδείξεις
αδυνάτου

(Απέραντος σκουπιδότοπος λίγο μακρύτερα από την πόλη. Από εδώ ψηλά μπορεί κανείς να αντικρίσει τα πάντα. Κάτι καινούριο που γεννιέται με τα φώτα της αεροπλοίας, μα και κάτι παλιό, κάτι σαν τρίτωνα σε παραλία κατάμεστη από μπετόν και στάρλετ.  Όσα λερώνουν τη ζωή των κατοίκων της, πλαστικά και παλιοσίδερα και ότι βάνει ο νους του καθενός πεθαίνουν αργά σε τούτο εδώ το μέρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Heavy Metal»

έργο από το μεγάλο βιβλίο του
θεάτρου της
λήθης

(Ολόκληρο το σκηνικό είναι ένα σύμπλεγμα παγωμένων διαδρόμων. Είναι ντυμένοι με λεπτά φύλλα αλουμινίου έτσι που να καθρεφτίζονται ο ένας μες στον άλλον. Η υπόλοιπη σκηνή μοιάζει αδειανή, με ένα παχύ στρώμα σκοταδιού που εμποδίζει κάθε τι άλλο να περιγράψει κάπως τον εαυτό του. Ένας άνθρωπος ντυμένος τη λευκή, νοσοκομειακή του νυχτικιά, με μια ιατρική πεταλούδα στη φλέβα του, κοιτάζει προσεκτικά προς κάθε κατεύθυνση. Παντού ο εαυτός του παραμορφωμένος. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος που έχει για να αντικρίσει τον κόσμο, δεν έχει άλλον. Είναι ώρες που χάνεται μες σε βαθύ πηγάδι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Aluminium»

εργάκι
με σκηνικά
σε απόχρωση πορτοκαλί

(Σκηνικό κρεβατοκάμαρας. Με ένα μεγάλο κρεβάτι στο μέσον. Διαθέτει κουνουπιέρα και ένα μεγάλο, ξύλινο κεφαλάρι, σκέτο τέμπλο, με λογιών επάνω του σκηνές. Άραγε ποιος να κατέβαλε τόση προσπάθεια καλλιτεχνική για το κεφαλάρι ενός κρεβατιού; Άβυσσος οι ψυχές των κεκοιμημένων εκεί έξω. Στους τοίχους αχνοκαίνε δυο καντήλια, μια ηλεκτρική λυχνία στο μέσον του τοίχου πάνω ακριβώς από το κεφαλάρι, φέγγει την προτομή του κοιμισμένου. Ξάφνου, εισβάλλουν στην κάμαρη μερικοί άνδρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μεγάλες Γουλιές»

κλοουνερί των ημερών

(Πολυσύχναστο κεντράκι. Σούρουπο. Το θέλει η παράδοση, τη μέρα των Θεοφανείων η Κλαίρη και η Ντορ να συναντιούνται σε αυτό εδώ το καφέ. Καμιά τους δεν θυμάται πώς το διαλέξανε. Μόνο σημειώνουν στο ηλεκτρονικό τους ευρετήριο την ημερομηνία και μεταξύ άλλων πολλών ασχολιών κάνουν έναν κόπο ακόμη. Ωστόσο χαίρονται όταν συναντιούνται, νομίζουν πως κάνουν κάτι μυστικό πως κάτι διαπράττουν. Είναι και οι δυο καθώς πρέπει κυρίες, ίσως ακόμη θελκτικές, με μια διακριτική απόχρωση χρόνου εδώ και εκεί, τριγύρω από τα μάτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Comme Des Fleurs»

Έργο με κατάληξη τραγική
σε μια σκηνή
με μια μαχαιριά

(Παγωμένος δρόμος κάπου στο κέντρο της πόλης. Κανείς διαβάτης, χαμηλός φωτισμός, ξαφνικοί άνεμοι, κλειστές βιτρίνες. Όλα στολισμένα με λαμπιόνια που υπακούν στωικά στο τάδε ή το δείνα πρόγραμμα. Θα κάνουν το ίδιο μέχρι να καούν, να γίνουν παρανάλωμα. Μια φιγούρα περπατά με δυσκολία. Σέρνει πίσω της έναν υπολογίσιμο όγκο. Κάθε τόσο σταματάει, ρίχνει μια ματιά στο φορτίο του, στέκει μια στιγμή και έπειτα πάλι προχωρεί σέρνοντας το ακαθόριστο εκείνο πράγμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Cento maroni»

θεατρική σπουδή στο φαινόμενο του
μικρομεσαίου
(ζωολογία 3ης χιλιετίας)

(Πεζοδρόμιο με διαβάτες, ζητιάνους, καστανάδες, παράξενα παιδιά, φαντάρους σε άδεια. Όλη η ζωολογία στο φόντο. Κάποιος σκυφτός μπαίνει στη σκηνή, ρίχνεται στη μάχη με όλους αυτούς. Φοράει ένα πουκαμισάκι καλοκαιρινό και ένα καρό σακάκι. Όλα επάνω του μοιάζουν παράταιρα. Κουβαλά κάτω από τη μασχάλη του έναν μεγάλο φάκελο. Έτσι όπως σπρώχνει, έτσι όπως κλοτσά και προσπαθεί ο φάκελος ανοίγει, πέφτουν χάμω τα χαρτιά, τα σηκώνει πρόχειρα, με αγωνία. Έπειτα οπλίζεται με κουράγιο στη μάχη ρίχνεται. Στο καφενείο βλέπει τους φίλους. Είναι όλοι τους από το υπουργείο. Κάποιοι εξ αυτών δεν έχουν πάρει ποτέ προαγωγή, μοιάζουν με παιδιά εκατό ετών. Τον άνθρωπο με τα χαρτιά που προσπαθεί εκεί έξω, τον λένε Ντίνο, έτσι απλά.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: small Μedium»