έργο από το μεγάλο βιβλίο του
θεάτρου της
λήθης

(Ολόκληρο το σκηνικό είναι ένα σύμπλεγμα παγωμένων διαδρόμων. Είναι ντυμένοι με λεπτά φύλλα αλουμινίου έτσι που να καθρεφτίζονται ο ένας μες στον άλλον. Η υπόλοιπη σκηνή μοιάζει αδειανή, με ένα παχύ στρώμα σκοταδιού που εμποδίζει κάθε τι άλλο να περιγράψει κάπως τον εαυτό του. Ένας άνθρωπος ντυμένος τη λευκή, νοσοκομειακή του νυχτικιά, με μια ιατρική πεταλούδα στη φλέβα του, κοιτάζει προσεκτικά προς κάθε κατεύθυνση. Παντού ο εαυτός του παραμορφωμένος. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος που έχει για να αντικρίσει τον κόσμο, δεν έχει άλλον. Είναι ώρες που χάνεται μες σε βαθύ πηγάδι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Aluminium»

εργάκι
με σκηνικά
σε απόχρωση πορτοκαλί

(Σκηνικό κρεβατοκάμαρας. Με ένα μεγάλο κρεβάτι στο μέσον. Διαθέτει κουνουπιέρα και ένα μεγάλο, ξύλινο κεφαλάρι, σκέτο τέμπλο, με λογιών επάνω του σκηνές. Άραγε ποιος να κατέβαλε τόση προσπάθεια καλλιτεχνική για το κεφαλάρι ενός κρεβατιού; Άβυσσος οι ψυχές των κεκοιμημένων εκεί έξω. Στους τοίχους αχνοκαίνε δυο καντήλια, μια ηλεκτρική λυχνία στο μέσον του τοίχου πάνω ακριβώς από το κεφαλάρι, φέγγει την προτομή του κοιμισμένου. Ξάφνου, εισβάλλουν στην κάμαρη μερικοί άνδρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μεγάλες Γουλιές»

Έργο με κατάληξη τραγική
σε μια σκηνή
με μια μαχαιριά

(Παγωμένος δρόμος κάπου στο κέντρο της πόλης. Κανείς διαβάτης, χαμηλός φωτισμός, ξαφνικοί άνεμοι, κλειστές βιτρίνες. Όλα στολισμένα με λαμπιόνια που υπακούν στωικά στο τάδε ή το δείνα πρόγραμμα. Θα κάνουν το ίδιο μέχρι να καούν, να γίνουν παρανάλωμα. Μια φιγούρα περπατά με δυσκολία. Σέρνει πίσω της έναν υπολογίσιμο όγκο. Κάθε τόσο σταματάει, ρίχνει μια ματιά στο φορτίο του, στέκει μια στιγμή και έπειτα πάλι προχωρεί σέρνοντας το ακαθόριστο εκείνο πράγμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Cento maroni»

Μαύρη κωμωδία

[Διάδρομος πολύβουου νοσοκομείου. Κόσμος που πηγαινοέρχεται, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν ασταμάτητα, ήχοι από τακούνια στις σκάλες, ένα ηχηρό γέλιο, βογγητά από εκείνους που παλεύουν για τη ζωή του ή αναρρώνουν από ένα φριχτό ατύχημα. Ανάμεσα στο πλήθος οι λευκοντυμένες νοσοκόμες. Κουβαλούν πάντα κάτι παράξενες, τροχήλατες κατασκευές, μιλούν χαμηλόφωνα μεταξύ τους, ανοίγουν μια κλειστή πόρτα και χάνονται. Όταν θα ξαναφανούν, ντυμένες τα πολιτικά τους στη λήξη πια της βάρδιας, έχουν γεράσει πολύ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: La mort blonde»

σκοτεινό θεατρικό έργο
με φόντο μουσικό
το βαλς υπ’αριθμόν 2 του
Ντιμίτρι Σοστακόβιτς

(Σκοτάδι στη σκηνή. Ξάφνου φωτίζεται ένας μοναχικός μουσικός. Παίζει το τσέλο με στακάτες δοξαριές. Είναι προσηλωμένος στις νότες του. Σιγά σιγά η σκηνή φωτίζεται περισσότερο και έτσι μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως πρόκειται για ένα δωμάτιο μακιγιάζ. Στα ράφια υπάρχουν κρεμασμένες μάσκες σε όλες ανεξαιρέτως τις εκφράσεις. Άλλες χαμογελούν και άλλες λυπούνται, μερικές δε παριστάνουν θυμωμένα πρόσωπα. Κάπου αλλού μπουκαλάκια σε όλα τα μεγέθη, τοποθετημένα στη σειρά με άγνωστα σκευάσματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Telepastores»

Σκηνή από εργάκι θεατρικό,
παραδομένο στον παραλογισμό
της εποχής μας

(Ακριβό σαλονάκι και πιο πίσω το θάμπος της βεράντας και η καρδιά του μεσημεριού που χτυπά. Πανάκριβα έπιπλα και ανθοστήλες πάνω στα σεκρεταίρ της εποχής του Λουδοβίκου, πάει να πει με γυριστά πόδια και ένα σορό διακοσμήσεις. Επιμελώς ατημέλητα ριγμένα τα καλύμματα πάνω στα πανάκριβα τ’ανάκλιντρα. Καθρέφτες με ολόχρυσες κορνίζες και παντού πίνακες μεγάλων δημιουργών. Σε έναν από τους καναπέδες μια κυρία κάπου στα σαράντα, ντυμένη με ριχτό φουστάνι, όλο μινωικές υπομνήσεις στο γιακά και στα μανίκια και ως κάτω στη δαντέλα που φέρνει γύρο το ύφασμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: el plan quinquenal*»