Έφτασε ασθμαίνοντας στη στάση. Πάλι δεν πρόλαβε το λεωφορείο. Είχε πια νυχτώσει για τα καλά. Ήξερε πως τέτοια ώρα τα δρομολόγια περνούσαν αραιά. Θα έπρεπε να περιμένει για ώρα. Έκανε παγωνιά. Ο ψυχρός και νοτισμένος άνεμος τής προκάλεσε τρέμουλο και ανέβασε μέχρι τα ζυγωματικά το γαριασμένο μάλλινο κασκόλ της. Αλήθεια πόσες ώρες είχε χάσει σε αυτή τη στάση του λεωφορείου; Η σκέψη αυτή την αναστάτωσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφιαλένα Ψαρρά, Η στάση»

ένα πρωινό μνημόσυνο στον Βαρβέρη
κι ο ήχος της πολυκατοικίας μέσα στην τρέλα
της καινούριας μέρας
και από το παράθυρο λιτό του ουρανού το πάπλωμα
καθώς γεμίζει ραγάδες από το τύλιγμα και το τέντωμα
της φαντασίας μου, των πουλιών και των αεροπλάνων Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Σκόρπιες εικόνες (Ιδιωτικής χρήσεως) ΙΙ»

«Όλα μπορείς να τα σωπάσεις,
όμως ποτέ τον έρωτα·
την ώρα που ανοίγουν τ’ άστρα,
όταν αρχίζει στην καρδιά η μουσική
και κόβονται γλυκά τα γόνατα.
Τότε σε οδηγούν τα βήματά σου.»
Γιώργος Ιωάννου

Ξύπνησα με σένα δίπλα
δεν περιγράφεται
τι ανεμίζει στο κεφάλι μου μέσα.

Είσαι ο άνδρας και εγώ η γυναίκα
λέει αυτό κάτι,
αυτό, εγώ γνωρίζω μόνο
κι ήρθε η στιγμή να το φωνάξω.

Τα μέρη του κορμιού σου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κασσιανή, Brought me no happiness, Brought me life»

Από τις εκδόσεις Έναστρον 2025

ΟΞΕΙΔΩΣΗ – ΤΡΕΙΣ ΟΡΙΣΜΟΙ

Η σκουριά μαδάει τα σεντόνια·

Τα μύδια που ζουν μια Πλειστόκαινο
σε ένα αστικό λεωφορείο
μυρίζουν
τη θάλασσα που μεταφέρουν
τις αποικίες στη Νέα Πέραμο
ένα κορίτσι που ίδρωσε για πρώτη φορά

το κορμί της έπειτα από χρόνια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Κάτω Χώρες Pays-Bas ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Εισί γάρ δή
οι περί τάς τελετάς
ναρθηκοφόροι μέν πολλοί,
βάκχοι δε τε παύροι
Πλάτων

αφήγημα σκέτη μασκαράτα

Ήταν τόσο κουρασμένος. Σύρθηκε ως την αποβάθρα του σταθμού. Δεν είχε κέφι μήτε να σκεφτεί και έτσι μηχανικά, όπως κάνει ένα καλά εκπαιδευμένο ζώο, ακολούθησε την ίδια διαδρομή, έστριψε στον ίδιο διάδρομο, διάλεξε μέχρι και το ίδιο μηχάνημα επικυρώσεως. Και έτσι ζώντας τελείως μηχανικά, έφθασε ως την αποβάθρα.

Όλα έρημα, ένας εδώ και κάποιος άλλος λίγο παραπέρα, στο φόντο των λεπτών που απομένουν. Δεν το ‘θελε – και είναι ανακρίβεια κατόπιν της εναρκτήριας παραδοχής – μα συλλογίστηκε πως πάνε χρόνια τώρα που τα καινούρια ρολόγια μετρούν μόνο ανάποδα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το επιθυμητικόν»

Αδιαφορία

Κάτι άνθρωποι…
Τους δίνεις
ό,τι καλύτερο έχεις
μέσα σου
και σου δείχνουν αδιαφορία
παίζουν για λίγο
μαζί σου
κι ύστερα προσπερνούν
ζεστό – κρύο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα»