Ελευθερία

Δεν ξέρω τι περιμένει από μένα ο εαυτός μου.
Κουράστηκα να τον ευχαριστώ να τον καλοπιάνω αιώνες τώρα.
Έφτασε η ώρα να γλιστρήσω έξω.

*

Ελευθερία ΙΙ

Μα τι όμορφα λάμπει ο ήλιος μέσα από το διάφανο σώμα σου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Λενής, στο βάθρο της άφθιτης ευτυχίας»

Καστράτοι Άγγελοι

Οι ιδρυματοποιημένοι είναι παιδιά:
έτσι τους λέμε.
Τους πρήζουμε στο φαγητό─
τους ευνουχίζουμε.
Κάνουμε πως δεν βλέπουμε
τη λίμπιντο─
αγύμναστους, χοντρούς
ευνουχισμένους τούς κρατάμε• Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, δύο ποιήματα»

I

Αυτοψία έκτη. Στη θέση Λιβάδα Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

Ο ΒΑΤΟΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ

Η τελευταία της σειράς, ψηλά στην άκρη,
πάνω απ’ το ρυάκι, κι από κάτω αυτός
να σκαλώνει κοντά και πιο κοντά της
– όλες οι ελιές στα χαμηλά κλαδιά της

μπλέκονται με τ’ άνθη και τ’ αγκάθια του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, δύο αυτοψίες»

Μάκης Τσίτας, Τσίχλες ταξιδίου ―Εκδόσεις Μεταίχμιο

Το βιβλίο Τσίχλες ταξιδιού του Μάκη Τσίτα συγκροτεί ένα πολυφωνικό και βαθιά ανθρώπινο σύμπαν, όπου η καθημερινότητα αποκτά δραματικό βάθος και η φαινομενική απλότητα μετατρέπεται σε πεδίο υπαρξιακής αναμέτρησης. Μέσα από δεκαεννέα σύντομα διηγήματα, ο συγγραφέας σκιαγραφεί χαρακτήρες που παλεύουν να σταθούν όρθιοι απέναντι σε έναν κόσμο που διαρκώς τους δοκιμάζει, κουβαλώντας τις μικρές και μεγάλες τους πληγές με μια σιωπηλή αξιοπρέπεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάκης Τσίτας, Τσίχλες ταξιδίου ―από την Αλεξία Βλάρα»

Κάθεστε στου μπαρ τη μπάρα. Όμορφες, στολισμένες, μαλλί μακρύ σα καταρράχτης στην πλάτη. Φτιαγμένες στην εντέλεια. Όλο χαμόγελα και τσιριμόνιες με τ’ αρσενικά. Ανεξάρτητες, εργατικές, κονομημένες. Πιο κάτω απ’ τα τριάντα, μα λεύτερες. Τα αρσενικά όπως οι μύγες στο γάλα μέσα. Σας κάνουν κόρτε αφειδώς. Μα σεις περήφανες, συγκαταβατικές. Όλο γελάτε κι όλο λέτε ναι. Μα σαν έρθει η ώρα το πράμα να πάει παρακάτω, στο παρασύνθημα σαν μπούνε ορισμένως, το στρίβετε και κόβετε μαχαίρι το κάθε αρσενικό μέλος με μια άρνηση φτηνή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ν. Μακρής, Χειραφέτηση»

Δρομέας

Από μικρός, είκοσι χιλιόμετρα στο βάδην-
με όποιον καιρό, ξύπνιος ή νυσταγμένος.
Πρωί, βράδυ.
Μετείχα πάντοτε στις σκυταλοδρομίες-
εγώ, ο δίδυμος του Βέγγου.
Είτε ισιώματα είτε ραχούλες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιωργος Παπαγιαννόπουλος, δύο ποιήματα»