Eλπήνορ, πώς ήλθες…
OMHPOΣ

Tοπίο θανάτου. H πετρωμένη θάλασσα τα μαύρα κυπαρίσσια
το χαμηλό ακρογιάλι ρημαγμένο από τ’ αλάτι και το φως
τα κούφια βράχια ο αδυσώπητος ήλιος απάνω
και μήτε κύλισμα νερού μήτε πουλιού φτερούγα
μονάχα απέραντη αρυτίδωτη πηχτή σιγή.

Ήταν κάποιος από τη συνοδεία που τον αντίκρισε
όχι ο πιο γέροντας: Kοιτάχτε ο Eλπήνωρ πρέπει νάναι εκείνος.
Eστρίψαμε τα μάτια γρήγορα. Παράξενο πώς θυμηθήκαμε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Tάκης Σινόπουλος, Ελπήνωρ»

Τα ποιήματα συμβαίνουν
Βύρων Λεοντάρης

Χρονικό

Είμ’ ο γιατρός του Εμφυλίου, μου συστήνεται
με διορίσανε νωρίς, δεν ξέρω ποιος ηλίθιος
έκαμα αμέσως τη διάγνωσή μου, ανίατος,
έμεινα όμως ως το τέλος.

————————τον ακούω
μια ολόκληρη ζωή μές στους αιώνες τον ακούω
γαβγίζει, ουρλιάζει μές στο ποίημα
λέει πως έρχεται απ’ τον Πύργο κι έρχεται απ’ το Βίτσι
πλέκει το στίχο σύρμα αγκαθωτό, γράφει γραφές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Σαράκης, Χρονικό»

«Μάζεψε το αεροβόλο σου Θοδωρή και πήγαινε να μελετήσεις˙ μην τα αφήσεις όλα για μετά τις γιορτές. Κι εσύ Γιωργίτσα, άσε τις κούκλες, συμμάζεψε τα δαχτυλιδάκια σου, για να μπορείς μεθαύριο να κρατάς τα αληθινά δαχτυλίδια που θα σου χαρίσει ο άνδρας που θα παντρευτείς, και πήγαινε να μελετήσεις».

Γιωργίτσα: Ναι μπαμπά, αλλά όταν διαβάσουμε, θα δούμε τηλεόραση; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ο πατήρ»

Από τις εκδόσεις Άγρα

Συνεχίστε την ανάγνωση του «George Le Lonce, Μαντείο ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Από τις εκδόσεις Περισπωμένη

ΔΕΥΤΕΡΗ συλλογή για τον Στέλιο Χουρμουζιάδη επτά χρόνια μετά την πρώτη ποιητική του απόπειρα. Στο Κράτος των σωμάτων η ώριμη γραφίδα του συγγραφέα καταπιάνεται με τις γνωστές θεματικές του —έρωτας, θάνατος, σώμα, γήρας, εγκλεισμός, απoκλεισμός, απόσταση, φιλία— με χιούμορ, πληθωρική αλλά δίχως υπερβολές γλώσσα και ζωντανή εικονοπλασία. Πρόκειται για εσωτερικά και εξωτερικά τοπία, τα τελευταία στην πλειοψηφία τους από την Βραζιλία, όπου ο ίδιος πέρασε την πανδημία του κορωνοϊού, που ευωδιάζουν θάλασσα και κινούνται σε ρυθμούς μπόσα νόβα και μπαχ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Χουρμουζιάδης, Το κράτος των σωμάτων ―κυκλοφορεί»

Δεν ξέρω πια τι γίνεται με την ομίχλη κι αν εξακολουθεί να πέφτει τόσο πηχτή ή μήπως χάθηκε ολότελα κι αυτή, όπως η πάχνη πάνω απ’ τα πρωινά κεραμίδια. Bλέποντας την παρθενική πάχνη να γυαλίζει παντού, λέγαμε: «Eίχε κρύο τη νύχτα» ή «τα λάχανα θα γίνουν με την πάχνη πιο γλυκά· πρέπει να κάνουμε ντολμάδες».

Όταν ερχόταν ο καιρός της ομίχλης, είχα πάντα το νου μου σ’ αυτήν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Ιωάννου, Ομίχλη»