Πάθηση χωρίς προηγούμενο

Πείτε μας για τα γεγονότα.

 Α, ναι, βέβαια, τα γεγονότα. Συμβαίνουν πάντα, κανείς μας δεν τα υποψιάζεται ενώ αυτά ευθύς αποκτούν μια μεγάλη βεβαιότητα, πάει να πει δεν αμφισβητούνται. Τα υπόλοιπα παραμένουν μια παλιά, καλή ιστορία. Η μνήμη αναλαμβάνει τη δουλειά, καμιά φορά αναπολούμε, σχεδόν νοσταλγούμε αυτές τις αναμνήσεις, μα στ’αλήθεια κύριε, παλεύουμε με τον χρόνο. Είμαστε ένα κομμάτι ομίχλη, κύριε, αυτό ακριβώς. 

Ναι, μα οι αναγνώστες μας θα θέλουν να διαβάσουν όσα συνέβησαν.

Ας είναι, εγώ ότι ήθελα να πω το είπα. Αντίο σας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Οι βλαβερές συνέπειες της βιβλιοφαγίας»

Από τις Εκδόσεις Νίκας

Το κάτοπτρο

Διάβαζε ένα ωραίο βιβλίο για τον Διόνυσο και το θέατρο. Τα περισσότερα από τα στοιχεία του βιβλίου τα ή ξερε. Ο Διόνυσος είναι φίλος από παλιά. Από τότε που συνειδητοποίησε πως αυτής της χαράς του μεθυσμένου χορού και της αγάπης για τους συγχορευτές οι αρχαίοι της είχαν δώσει και όνομα, από το όνομά του. Οπότε, είναι δικός της θεός και όπου βρίσκει για αυτόν διαβάζει και ό,τι αναπαραστάσεις του βλέπει σε μουσεία και εκθέσεις τις φωτογραφίζει (και μετά ξεχνάει τις φωτογραφίες στο google photos, αλλά η συγκίνηση της φωτογράφη σης μετράει). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Έλα να σου πω ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Από τις εκδόσεις Βακχικόν

ΛΙΣΤΑ ΑΓΟΡΩΝ

Οι νοικοκυρές αγοράζουν ψευδαισθήσεις
από τα ράφια των σουπερμάρκετ.
Αναζητούν λίγη τρυφερότητα, λίγη ασφάλεια
και λίγη ειλικρίνεια
πίσω από τα ψυγεία με τα γαλακτοκομικά.
Σφιχταγκαλιάζουν τα προϊόντα
λαχταρώντας το χάδι που τους έλειψε
και ανταλλάσσουν βλέμματα
με τους καλοντυμένους εργένηδες
που κρατούν μικρά καλάθια στα χέρια.
Θρηνούν για τα χρόνια που πέρασαν
και για τα χρόνια που έρχονται.
Κι ύστερα χαϊδεύουν το κεφαλάκι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ν.Γ. Λυκομήτρος, Ο ήχος της απώλειας [αποσπάσματα]»

(Έδεσσα, 7 Σεπτεμβρίου 1935 – 1 Ιανουαρίου 2019)

Μοναξιά

Έτσι φαντάζεσαι. Συχνά όμως δεν είναι.

Ξαφνική πετριά στο νερό κύκλος και κύκλος έγκλειστον δείχνει
την πληγή που τσάκισε την ηρεμία και τώρα αφηγείται:
πρώτα η σιωπή∙ και τα λησμονημένα κόκκινα φύλλα
στο χώμα κείτονται ή στον αέρα κοκόρια αποκεφαλισμένα
ελάχιστα ελπίζουν. Άγνωστα τα ηχηρά παιχνίδια — σιωπή

πεθαμένη. Ακροβολισμένα σκυλιά μοιράζονται το σκοτάδι.
Ήσυχα κοιμάται το κοπάδι — ήσυχα; Και ποια ψυχή κρύβει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάρκος Μέσκος, Όσο θηλάζει η ερημιά τις χαμηλές φωνές»

Μια ιστορία σαν όλες τις άλλες.
Με έρωτες αδέξιους με φιλίες προδομένες,
με ένα περιγιάλι στο φόντο

…[Στο θολωμένο μου μυαλό
ο κόσμος είναι μια σταλιά,
κάτι σκιές απ’ τα παλιά και
κάποιο πάθος μου τρελό…]
Άκης Πάνου

Θα’ρθώ να σε πάρω. Αυτό της είπε και ήταν ο τρόπος του, σίγουρος, τελειωτικός. Τ’άλλο πρωί φόρτωσε στο λεωφορείο τα πράγματα και έφυγε. Φίλησε τον πλάτανο και δεν κοίταξε πίσω του. Πώς να τ’άντεχε να ‘ βλεπε την Κρινιώ να κλαίει και να πονεί, την Κρινιώ του που την αγάπησε ως τα βάθη, που την κράτησε μες στην καρδιά του, όπως κάνουν με τα εικονίσματα και με τα πράγματα της ειδικής της αξίας.

Έπειτα το πλοίο, μήνες ολόκληρους, μια πολιτεία απάνω στο νερό, για πού τραβά, τι να’βρει ψάχνει; Άμα πιάσανε στο Περθ ρίχτηκε στη δουλειά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ανταπόκριση από το Περθ»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

ALEA JACTA EST

Μένει να αποδειχθεί το φαιδρό της υπόθεσης
εντός τριών μηνών το διαπραχθέν αδίκημα
που με τόση μαεστρία προτάθηκε ως βάσιμο
και κυρίως το στιβαρό αντίβαρο της κόλασης
κλειδί γαλλικό στο πιο ξεχειλωμένο ταβάνι
σφίγγει διακριτικά το έρεβος πριν να βρέξει.

Μετά το αλυσοπρίονο φάλτσα ηχεί μεσάνυχτα
κακοποιώντας όλους τους κολασμένους αστούς
και δεν ακυρώνει καμία προηγούμενη απόφαση Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Το ίζημα που άφησε ο χρόνος ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»