από το χαμένο αρχείο: 08/01/2018

« Στο τέλος θεώρησα ιερή
την αταξία του νου μου»
Α. R.

Δεν γίναμε ομάδα,
στο σώμα μας δεν δράσαμε, ποτέ
δεν είχαμε φυλλάδες
ούτε κληθήκαμε σ’ επιτροπές·
δεν προβάλαμε απ’ το στόμα
το έργο μας· κι ούτε ποτέ
γνωρίσαμε κανένα,
καθένας μας στη μοναξιά
δουλεύοντας, απ’ όμοια
συγκλονισμένα περιστατικά, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σελάνα Γραίκα, Ιερό χτυποκάρδι»

I

Χάσκουν οι ουρανοί
και είναι οι λεωφόροι
πρόδρομοι της φυγής μας

ΙI

Στους πυλώνες των δρόμων
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

[Η Αθήνα]

Το φως ταλαντώνεται
στις υπόγειες γκαρσονιέρες
που πέρασαν οι θυρωροί
του 1970 τη ζωή τους.

Πάνω στην άσφαλτο ο ποδηλάτης
πιστεύει ότι ιππεύει άλογο
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Ι
Δεν ήξερε αν ήταν μικρόβιο ή αόρατος κακοποιός, ή ακόμη τίποτε άλλο. Επίστευε όμως ότι ο Χρόνος υπήρχε στο διάστημα. Είχε αρκετές αποδείξεις.

Κάποτε, σ’ ένα μακρινό ταξίδι του, το βαπόρι πέρασε από το λιμάνι μιας επαρχιακής πόλεως όπου είχε ζήσει μικρός. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Μια Νύχτα Του Νοέμβρη – Sara Teasdale

ο άνθρωπος είναι καιρός
µε τη βροχή, µε τη λιακάδα στα βλέφαρα
µε την οµίχλη στη φωνή

χαµόγελο και πίσω το πλαίσιο που τοποθετείται
ιριδίζον χείλη
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Α. Τα Πεντάστιχα της Πλευρώνας

1. [Ανήλιαγη]
Ανήλιαγη κι Αφέγγαρη ζωή μισό σκοτάδι
και τ’ άλλο τρέμουλο φωτός για ν’ αχνομπαίνει η ελπίδα
Να σε καρφώσω όνειρο και να σε βάψω ψέμα
Να μανταλώσω ράγισμα
Τετράφυλλο παράθυρο θανάτου.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Ι
Κοιμήσου εσύτρισευτυχισμένη, κοιμήσου
Σ’ αυτόν τον κήπο που φιλοξενεί
Το πιο αδυσώπητο πορφυρό χρώμα
Μορφή γαλήνια σάμπως χαραγμένη σε γυαλί
Βουβή αντανάκλαση που συνεχίζεται
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →