ΟΜΟΡΦΙΑ

Εὐγενικὸ ὅ,τι πέθανεν ἐδῶ,
ποὺ στοίχειωσε τὸ πέταγμα τῶν γλάρων.
Ἁβρὸν ὅ,τι κι ἂν πέρασε ἀπ᾿ τὸ φάρο
κι ἔζησε λίγο στὴν ὑγρὰν ὁδό,
κι ὁ ψίθυρος ὡραῖος τῶν ἐπῳδῶν,
-μνήμης ρᾴθυμο κίνημα βλεφάρων –
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΠΙΤΙ

Δεν είναι που φαντάζουν
ως θεριά
{κύρτωμα βουβό Καταγεγραμμένο
σεραφείμ σε πράξη πίστεως}
Είναι που εκεί πάνω
αγέρωχα ξημερώνονται
βελάζουν σοβαρά και ανήλιαγα
είναι που τα γυμνά
και καίγονται Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλέκτρα Λαζάρ, “δεν είναι σφύριγμα αυτό που ακούς” -ποίηση»

Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε
Όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος
Ντίνος Χριστιανόπουλος

Οι φωτεινές ημέρες
Αποκλείστηκαν στην μοναξιά
Ζητώντας καλύτερες
Συνθήκες επιβίωσης
Ζητώντας καλύτερες αυγές

Όσο, και αν, προσπαθήσουν
Να σε κόψουν, σε μια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Όσο και αν»

Ήρθε και κάθισε σ’ ένα κοτρώνι ο ποιητής.
Δεξιά η Θεσσαλία αριστερά η Ήπειρος. Και κάτω χαμηλά η Παργινόσκαλα, με τα παιδιά τα’ αμούστακα που τα παράχωσε το τάγμα του Γαλάνη. Δίπλα στο κύμα του Ιονίου να τα νανουρίζει μισοζώντανα. Κι είναι ριγμένη πίσω του η Θεσσαλία κι η Τσαριτσάνη. εκεί η Μορφία και τα’ αδέρφια της – κλαρίτες. Ψηλά η Πλατανούσα με τα σκάγια ξώδερμα και μέσα η δόλια μάνα του να περιμένει. Ορθή μπρος στη διαγουμισμένη πόρτα. Μ’ ένα τσεμπέρι σαν τα κράνα, να το κατεβάζει και να βασιλεύει ο κόσμος.
—Που να τραβήξει ο μαύρος ποιητής;

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

ΜΗΚΟΣ ΠΕΛΜΑΤΟΣ

Τα χρόνια είναι σκυλιά
όμως σου μείνανε
στα χέρια

η ύπαρξη παίζεται για πλάκα:
με φασόλια ξερά

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Ξόδεψες- λέει- μιαν ολόκληρη
πεταλούδα,
για να καταλάβεις πως είναι
ο θάνατος.

Για πες,
τι συμπέρασμα έβγαλες;

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Μέρος Ι

Ανοίγω με δυσκολία τα μάτια. Στην άκρη του καναπέ, το ένα πόδι πάνω στο άλλο. Αποκοιμήθηκα γερμένος στο αριστερό χέρι χωρίς να το καταλάβω, περιμένοντας να αρχίσει να ξημερώνει. Το δεξί μέσα στην τσέπη του παντελονιού, να νιώθω τα χαρτονομίσματα για ασφάλεια. Μουδιασμένο. Ξανακλείνω τα μάτια να αντλήσω κι άλλη δύναμη. Το δωμάτιο του ημιυπόγειου μισοσκότεινο. Από το μικρό φεγγίτη, το μοναδικό λιγοστό φως στον χώρο να σημαδεύει την έξοδο. Έσβησαν και τη λάμπα, όταν έφυγαν. «Χαμένοι», μονολογώ ανακουφισμένος. «Χαμένοι και στα χαρτιά και στους τρόπους», συνεχίζω χαμογελώντας για τη μεγάλη μου ανατροπή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Μαντικός, Τα καμένα χαρτιά»

Αρχείο 20/10/2015

Έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα. Η δύσκολη, παιδική ηλικία, οι βαναυσότητες, ο παράξενος ερωτισμός, η φυλάκιση, η εξορία, η δύση και το τέλος. Ο Reinaldo Arenas αποτέλεσε και εξακολουθεί ν΄αποτελεί μια ιδιάζουσα μορφή των λατινοαμερικάνικων γραμμάτων. Όχι λόγω του Σελεστίνο που επαναφέρει στην εντόπια λογοτεχνία τη φιλοδοξία του μαγικού ρεαλισμού, καθώς εκτείνεται απ΄το μεγάλο προς το μικρό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Rei»